ตอนที่ 759 สาวใช้ตัวแสบ 663

ตอนที่ 759 สาวใช้ตัวแสบ 663

“ฉันว่าตอนนี้นางแค่เสแสร้งนะ เธอดูตอนที่ประธานเย่กับคุณหญิงเข้าไปในบ้านสิ นางยังแสร้งทำเป็นพูดกับเด็กว่าคุณปู่คุณย่ามาหาแล้วนะ อยากสื่อว่าเธอไม่ต้องอยู่เตือนอีกต่อไปแล้ว คำพูดปากไม่ตรงกับใจแบบนี้ใครจะเชื่อล่ะ” จิ่วจิ่วไม่ชอบส้งหลิงหลิงมาตลอด เธอรู้สึกว่านางเป็นคนเลวทรามและไม่มีวันดัดสันดานได้

“ยัยบื้อ ก็พวกท่านเป็นคุณปู่คุณย่าของเด็กอยู่แล้วหนิ ถ้าไม่ให้เรียกแบบนี้แล้วจะให้เรียกยังไงละ? เอาเหอะอย่าไปคิดมากเลย ต่อให้นางมีอะไรจริง ๆ ก็ไม่ใช่อุปสรรคของฉันกับเย่เชินหลินหรอก เธอไม่ต้องกังวลนะ”

“ชีหรั่น ดูเธอสิ เธอก็ไม่ได้โง่นะ เธอไม่รู้ได้ไงว่านางคิดร้ายอยู่ เธอห้ามตามใจนางเด็ดขาดเลยนะ เชื่อฉันสิ ให้นางออกไปจากที่นี่ให้ไกลที่สุดเท่าที่จะไกลได้!”

จิ่วจิ่วยิ่งพูดยิ่งโมโหแล้วรู้สึกโกรธโดยไม่รู้ตัว

เซี่ยชีหรั่นรู้จักเธอดี เธอจับมือเธอไว้แล้วพูดว่า “ได้ ๆ ๆ ฉันจะจับตามองนางดี ๆ ละกัน ถ้ามีพิรุธเมื่อไหร่ฉันจะให้นางออกไปทันที โอเคมั้ย?”

“ค่อยยังชั่ว จำไว้นะว่าห้ามอ่อนข้อให้กับคนเลว ๆ แบบนี้!”

จนกว่าจะเห็นเซี่ยชีหรั่นพยักหน้าตอบ จิ่วจิ่วจึงไม่พูดเรื่องนี้ต่อ

“จิ่วจิ่ว แล้วเธอกับเย่จื่อห้านไปถึงไหนกันแล้ว?” เซี่ยชีหรั่นถามเบา ๆ และคำถามของเธอทำให้จิ่วจิ่วทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ จากนั้นเธอก็ตอบอย่างเหม่อลอย“อะไรไปถึงไหน? เราไม่มีอะไรกันหนิ อีกอย่างเขาเป็นคนผีบ้าผีบอคนหนึ่ง”

“เธอเป็นหญิงแกร่งคนหนึ่งคงไม่ขี้ขลาดขนาดนั้นหรอกมั้ง? ชอบคนอื่นแต่ไม่กล้าแสดงออกเหรอ?” เซี่ยชีหรั่นแกล้งจิ่วจิ่วจนทำให้หน้าเธอเริ่มแดง

ช่วงนี้เธอก็รู้สึกสับสนกับตัวเองเหมือนกัน ไม่รู้ว่าชอบผู้ชายคนนั้นจริง ๆ แล้วหรือเปล่า

เพราะเมื่อตอนที่ไม่ได้เจอเขาก็เหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง เหมือนไม่มีใครให้ทะเลาะกัน แต่เมื่อเขาอยู่ข้าง ๆ ก็รู้สึกรำคาญเขามาก

เขาไม่ใช่คนช่างพูดและไม่เคยทำร้ายเธออะไร ตรงกันข้าม โดยส่วนใหญ่เขามักจะเป็นคนยอมเธอเสมอ

เธอไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ได้แต่ใช้ชีวิตอย่างซับซ้อนและรู้สึกว่าถ้าชอบเขาแล้วก็จะรู้สึกผิดต่อโม่เสี่ยวจุน ช่วยไม่ได้ ใครให้เธอแอบชอบโม่เสี่ยวจุนก่อน

“จิ่วจิ่ว ฉันคิดว่าเธอสองคนเหมาะสมกันมากเลยนะ เธออยากได้แฟนหล่อรวยไม่ใช่เหรอ? ก็คนนี้ไง”

“พูดไปเรื่อย” จิ่วจิ่วฝืนใจพูด เมื่อเห็นเซี่ยชีหรั่นอดขำไม่ได้เธอจึงแกล้งไอแล้วพูดต่อ “ต่อให้เขาใช่คนคนนั้น แต่เขาก็ไม่ใช่สเปคฉันอยู่ดี ฉันไม่ชอบคนนิสัยแบบนี้หรอก โดยเฉพาะคนที่มีคนชอบอยู่แล้วในใจ เธอก็เคยเห็นหนิ งานเต้นครั้งก่อนที่นี่สายตาที่เขามองไห่ฉิงฉิงในงานฉันเห็นแล้วรู้สึกคลื่นไส้จริง ๆ !”

เซี่ยชีหรั่นย้อนคิดสถานการณ์ในคืนนั้น การแสดงออกของโม่เสี่ยวจุนและไห่ฉิงฉิงเปลี่ยนไปเมื่อได้พบกับพวกเธอ แต่ดูเหมือนปฏิกิริยาของเหยนชิงเหยียนไม่มีอะไรพิเศษมากกว่านั้น กลับเป็นจิ่วจิ่วเองที่ได้เห็นหน้าโม่เสี่ยวจุนแล้วรู้สึกตื่นเต้นกว่าคนอื่น

“จริงเหรอ? จิ่วจิ่ว ทำไมฉันไม่เห็นการแสดงออกของเขาทำให้ฉันรู้สึกคลื่นไส้เลย หรือเธอคิดมากไปเองแล้วหึงหวงเขารึเปล่า?”

“โอ้ย คุยเรื่องเธออยู่นะ จะโยงมาที่ฉันทำไม? ยังไงฉันก็ไม่มีความรู้สึกอะไรต่อเขาหรอก พวกเธอไม่ต้องใส่ไฟเลย ไม่ติดหรอก! จริงสิชีหรั่น ฉันรู้สึกว่าไม่อยากทำงานแม่บ้านอีกแล้วล่ะ ฉันอยากหางานที่เหมาะสมกว่านี้ เมื่อก่อนตอนเรียนจบใหม่ ๆ ฉันคงตัดสินใจเร็วเกินไป ก็เลยมาทำงานที่คุณชาย แน่นอนว่าเงินเดือนที่นี่ดีกว่าที่อื่นนะ แต่ฉันไม่คิดเหมือนเมื่อก่อนแล้วล่ะ ฉันคิดว่าทำงานแม่บ้านแบบนี้คงไม่ได้ประสบการณ์อะไรมากกว่านี้แล้ว ฉันว่าอยากลองไปเป็นเซลล์ดู เธอว่าโอเคมั้ย? ”

ความจริงแล้วเซี่ยชีหรั่นหวังว่าจิ่วจิ่วจะอยู่บ้านตระกูลเย่ไปตลอดจะได้เจอหน้ากันบ่อย ๆ

แต่ถ้าจิ่วจิ่วมีความฝันของตัวเองเธอก็ต้องสนับสนุนอย่างแน่นอน เพราะเธอรู้ว่าให้จิ่วจิ่วทำงานนี้ไปตลอดก็อาจจะเป็นการตัดอนาคตเธอ

“ถ้าเธอชอบก็ไปทำเลย ฉันคิดว่าบุคลิกเธอดีขนาดนี้ ยิ่งเป็นคนอัธยาศัยดีเข้าหาคนง่าย ถ้าได้ทำงานนี้ก็คงเหมาะสมกับเธอแน่นอน”

“เฮ่อ! เธอก็ช่างพูดจริง ๆ เลยนะ! เยี่ยมมาก ๆ ฉันบอกว่าฉันจะกลายเป็นหญิงแกร่งให้ดู แต่เขากลับบอกว่าถ้าฉันออกไปทำงานคงทำได้สองสามวันก็ถูกไล่ออกแล้ว ฉันไม่ยอมหรอก ฉันจะออกไปทำให้เขาดู!”

เซี่ยชีหรั่นได้แต่ยิ้มและไม่แสดงความคิดเห็นใด ๆ เห็นได้ชัดว่าเขาคือเหยนชิงเหยียนจริง ๆ และยิ่งกว่านั้นเขาอาจดูเหมือนคนหาเรื่องแต่ลึก ๆ แล้วก็เป็นห่วงเธอ

เพียงแต่ว่าความตั้งใจของเหยนชิงเหยียน จิ่วจิ่วอาจสัมผัสมันไม่ได้ในตอนนี้

ทั้งสองคุยกันต่อสักพักโทรศัพท์ของเซี่ยชีหรั่นก็ดังขึ้น สายโทรเข้าจากเย่เชินหลิน

“หลิน” เธอรับสายนั้นแล้วพูดอย่างอ่อนโยน

“คุยอะไรกันนานขนาดนี้ พรุ่งนี้ค่อยคุยต่อ รีบกลับมา!” เย่เชินหลินเริ่มหงุดหงิด เขารอที่ห้องนานจนหมดความอดทนแล้ว เหมือนกับว่าภรรยาเขาถูกปล้นไปอย่างไรอย่างนั้น

เซี่ยชีหรั่นแลบลิ้น แล้วพูดต่อ “รู้แล้ว กำลังจะกลับ”

หลังจากวางสายลง เซี่ยชีหรั่นก็หันไปจูงมือจิ่วจิ่วแล้วกลับเข้าบ้าน

“แหวะ ๆ จะหวานกันไปถึงไหน จำเป็นต้องอวดให้ฉันเห็นเหรอ?”

เซี่ยชีหรั่นไม่สนใจเธอและปล่อยเธอพูดไป

ทั้งสองเดินไปไม่ไกลก็เห็นเงาร่างใหญ่ยืนอยู่ตรงหน้า ที่แท้คุณชายเย่มายืนรอพวกเธอแล้ว

“คุณเย่คะ กลางคืนหนูกลัว ให้ชีหรั่นมานอนกับหนูนะ” จิ่วจิ่วเดินเข้าไปพูดกับเย่เชินหลินด้วยความกล้าหาญ

“โลกสวยไปละ เธอกลัวเดี๋ยวฉันจะหายามมานอนกับเธอสักสองคน” เย่เชินหลินพูดเบา ๆ แต่ทำให้จิ่วจิ่วหดตัวลงแล้วส่ายหัวพูดต่อ “ไม่ดีกว่า หนูไม่กลัวแล้วล่ะ”