ตอนที่ 799 สาวใช้ตัวแสบ 703

ตอนที่ 799 สาวใช้ตัวแสบ 703

ได้ยินเสียงเธอเดินออกมากับพ่อบ้าน เขาอดไม่ได้ที่จะตามออกมาด้วย

ผู้หญิงคนนี้ทั้งคุยและหัวเราะไปกับพ่อบ้าน เห็นอยู่ชัดๆว่าไม่สนใจเขา เขาเชื่อมั่นในตัวเองขนานนี้ จะปล่อยให้เธอไม่สนใจเขาได้ยังไง

แม้ว่าเขาจะผิด เขาจะทำไม่ถูก ในฐานะผู้หญิงของเขาเธอจะทำหน้าเย็นชาใส่ไม่ได้

เซี่ยชีหรั่นไม่พูด และโดนเย่เชินหลินอุ้มกลับคฤหาสน์ไป เธอยังคงใบหน้าน้อยๆอันเย็นชาไว้เหมือนเดิม

กลับมาถึงห้องนอน เย่เชินหลินวางเธอลงที่โซฟาพลางโน้มหน้าตัวเองลงมากดไว้ และเชิดคางของเธอขึ้นพลางพูดหยอกล้อว่า”ยิ้มให้ผมดูทีหนึ่ง”

“ไม่มีอารมณ์จะยิ้ม คุณมีเรื่องอะไร? ถ้าไม่มีฉันจะไปคุยกับเสี่ยวหนง เพื่อถามความคิดเห็นของเธอที่มีต่อเลี่ยวเหวยตง”

“ยังต้องถามอีกหรือ? เธอพูดต่อหน้าของเราแล้วนิ ว่าเธอจะลองคบหากับเลี่ยวเหวยตงดู”

“นั้นมันต่อหน้า หลายครั้งที่เธอปากกับใจไม่ตรงกัน ฉันจะไปยืนยันด้วยตัวเองสักหน่อยค่ะ”การพูดการจาของเซี่ยชีหรั่นเห็นอยู่ชัดๆว่ายังไม่หายโกรธ

เย่เชินหลินโอบเธอเข้ามาพลางจุ๊บลงไปที่ริมฝีปากเธอสองครั้งถึงพูดออกมาว่า “ไปเถอะ รีบกลับมานะ ผมไปอาบน้ำก่อน”

เซี่ยชีหรั่นหมดคำจะพูดพลางมองจิกเขาไปแวบหนึ่ง แต่หน้ากลับแดงขึ้นมาเอง เพราะการจุ๊บของเขา

ปฏิกิริยาตอบกลับของเธอนั้น เย่เชินหลินค่อนข้างพอใจ เขาหัวเราะเสียงดังพลางบีบหน้าน้อยๆของเธอ และพูดเสียงกระซิบว่า“ต่อให้คุณจะโกรธผม แต่ก็ชอบที่ผมจูบคุณ”

“ใครชอบที่คุณจูบกัน! หลงตัวเอง！คุณมันน่าเบื่อ！”

“เบื่อใคร? ถ้าพูดว่าเบื่ออีก ผมจะไม่ให้คุณไปแล้วนะ”เย่เชินหลินกอดรัดเธอไว้อีกครั้ง ถ้าเขาเล่นเรื่องลามกขึ้นมา เธอจะเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้ที่ไหนกัน”

มือของเขาไม่อยู่นิ่งเลย ทั้งจูบเธอ ทั้งลูบไล้ตัวเธอ

เธอรู้ ต่อให้เธอจะโกรธเขาแค่ไหน แต่ในใจก็ยังคงรักเขา ดังนั้นเธอชนะเขาไม่ได้หรอก

เธอถอดหายใจหนักๆหนึ่งที พลางพูดด้วยน้ำเสียงวิงวอนว่า”ไม่เอาแบบนี้สิคุณ ให้ฉันลุกขึ้นได้ไหม? ฉันต้องไปคุยกับเสี่ยวหนงจริงๆ

ทำอย่างกับว่าเขารังแกเธองั้นแหละ เสียงถอนหายใจของเธอทำเอาใจของเขาเจ็บแปลบ

เย่เชินหลินถอนหายใจอยู่ในใจพลางปล่อยเธอ พอเซี่ยชีหรั่นได้รับอิสระเธอก็ดีดตัวขึ้นทันที และวิ่งออกไปจากห้องอย่างไว

เย่เชินหลินนะเย่เชินหลิน บอกซิว่าแกควรทำยังไง เห็นอยู่ว่าแกควรจะโกรธให้ถึงที่สุด ทำไมพอเห็นเธอแล้วก็ใจอ่อนแล้ว

เซี่ยชีหรั่นเปิดประตูห้องของโม่เสี่ยวหนง เห็นว่าเธอนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียง

“เสี่ยวหนง!”เซี่ยชีหรั่นเรียกเธอ

“อ่า พี่มาแล้วเหรอ?” โม่เสี่ยวหนงวางโทรศัพท์ลงพลางลอบมองสีหน้าของเซี่ยชีหรั่น คาดเดาว่าเธอรู้เรื่องระหว่างเธอกับส้งหลิงหลิงรึยัง

“พี่มาถามเธอว่าเลี่ยวเหวยตงเป็นยังไงบ้าง”เซี่ยชีหรั่นนั่งลงที่เตียงพลางกล่าวถามเสียงเบา

สีหน้าของโม่เสี่ยวหนงแดงขึ้นมาพลางตอบ“ยังต้องถามอีกเหรอ ตอนอยู่ที่โต๊ะอาหารฉันพูดไปหมดแล้วนะ ถือว่าไม่เลว แม้ว่าจะหล่อไม่เท่าพี่เขยและรวยก็ไม่เท่าพี่เขย แต่ฉันก็ไม่ใช่สาวบริสุทธิ์ผุดผ่องอะไร หาได้แบบนี้ก็เป็นเพราะว่าได้บารมีจากพี่กับพี่เขยน่ะ”

“พูดอย่างนี้ได้ยังไง?”เซี่ยชีหรั่นขมวดคิ้ว ไม่ค่อยพอใจที่โม่เสี่ยวหนงดูถูกตัวเอง

“ก็มันจริงนิพี่ ฉันรู้ว่าพี่คิดว่าเลี่ยวเหวยตงร่ำรวยและคู่ควรกับฉัน ฉันจะไม่เห็นค่าได้ยังไงกัน คนที่พวกพี่หมายตาไว้ ฉันจะปฏิเสธยังไงได้ พี่ว่าใช่ป่ะล่ะ?”

“ไม่ใช่ว่าเราหมายตาเขา สำคัญที่เธอว่าจะเอายังไง ผู้ชายหล่อๆและมีความสามารถที่เย่เชินหลินรู้จักมีไม่น้อยแน่ๆ เธอไม่ชอบเขา พี่จะให้เขาหาคนอื่นให้ เสี่ยวหนงพี่ไม่อยากให้เธอดูถูกตัวเอง ต่อให้ก่อนหน้าเธอจะมีเคยอดีตมาบ้าง แต่ว่าสมัยนี้มีสักกี่คนกันที่ยังบริสุทธิ์และไม่เคยมีความรักมาก่อน? นั้นมันไม่สำคัญเลย เธอต้องเชื่อมั่นในตนเอง เชื่อมั่นว่าเธอคู่ควรกับผู้ชายที่ดีที่สุด”

งั้นเหรอ? ผู้ชายที่ดีที่สุดก็คือผู้ชายของเธอ เธอยกให้ฉันสิโม่เสี่ยวหนงคิดอย่างเย็นชา

“ฉันก็พูดไปอย่างงั้นแหละ อันที่จริงความประทับใจที่ฉันมีต่อเขาไม่เลวเลย อย่างน้อยก็ลองคบหากันดูได้ ถ้าไม่เหมาะสมจริงๆ ค่อยแนะนำคนใหม่ให้หลังจากนั้นละกัน” โม่เสี่ยวหนงพูดแบบนี้ เห็นได้ชัดว่าโตกว่าแต่ก่อนมาก การเติบโตของเธอกลับทำให้เซี่ยชีหรั่นเจ็บปวด รู้สึกว่าเธอกำลังอะลุ้มอล่วยให้กับความเป็นจริงในตอนนี้

“พี่ยังยืนยันคำเดิม อย่าฝืนใจตัวเอง เธอยังเด็ก ตามหาคนที่เธอตกหลุมรักให้พบ และได้เจอคนที่รักเธอไม่ใช่เรื่องยากอะไร”

“ฉันรู้ค่ะพี่ ฉันจะไม่ฝืนใจตัวเอง “โม่เสี่ยวหนงรับปากอย่างว่าง่าย ในที่สุดเซี่ยชีหรั่นก็วางใจ

“เสี่ยวหนงได้ยินว่าส้งหลิงหลิงมาหาเธอ จริงรึเปล่า?”

เธอมีความหมายอื่นแอบแฝงจริงๆด้วย โม่เสี่ยวหนงรู้อยู่แล้วว่าเธอไม่ใช่คนจิตใจดีอะไรขนานนั้น ไม่ได้มาเพราะเป็นห่วงเธอจริงๆ

“จริงค่ะพี่”