ตอนที่ 819 สาวใช้ตัวแสบ 723

ตอนที่ 819 สาวใช้ตัวแสบ 723

เซี่ยชีหรั่นหน้าแดง จากนั้นสูดหายใจเข้าหนึ่งที

“เรื่องมันเกิดไปแล้ว พี่พูดไปก็เท่านั้น เธอต้องรักษาเอาไว้นะ พ่อแม่มากี่โมง？”

“พวกเขาจะมาถึงตอนบ่ายสี่โมง ฉันกับเหวยตงจะไปซื้อของสักหน่อย อาจจะไม่มีเวลาไปรับ พี่ไปรับได้ไหม？”

โม่เสี่ยวหนงไม่สนใจพอแม่มาตลอด เซี่ยชีหรั่นเคยชินแล้ว

“เย่เชินหลินจะส่งคนไปรับ ฉันก็จะไปด้วย คืนนี้เธอกับเลี่ยวเหวยตงมากินข้าวด้วยกันที่คฤหาสน์ของเย่เชินหลินนะ นอกจากนี้พี่จะนัดเสี่ยวจุนกับฉิงฉิงมาด้วย”

ตั้งแต่รู้ข่าวว่าเสี่ยวจุนยังมีชีวิตอยู่ พ่อแม่ตระกูลโม่กับเสี่ยวจุนได้พบกันเพียงครั้งเดียวในงานหมั้นของเธอ

โม่เสี่ยวจุนโกรธพวกเขามาตลอด เซี่ยชีหรั่นตั้งใจนัดโม่เสี่ยวจุนกับไห่ฉิงฉิง อยากจะแก้ปัญหาความขัดแย้งของทุกคน

“เรื่องพวกนี้พี่จัดการเลย ฉันกับเลี่ยวเหวยตงจะรีบมาหาตอนหกโมงเย็น เอาล่ะ เขาอาบน้ำเสร็จแล้ว ฉันวางสายก่อนนะ ฝากทุกอย่างด้วยนะ พี่ บ๊ายบาย”

คุยกับโม่เสี่ยวหนงจบ เซี่ยชีหรั่นไปหาเย่เชินหลิน บอกเขาว่าวันนี้พ่อแม่บุญธรรมจะมาถึงกลางคืน เธออยากเชิญโม่เสี่ยวจุนกับไห่ฉิงฉิงมาด้วย

เรื่องเล็กน้อยแบบนี้ เย่เชินหลินไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว เขาก็รู้ว่าเซี่ยชีหรั่นเป็นคนให้ความสำคัญกับทุกคน ในใจของเธอมองว่าตระกูลโม่เป็นญาติของเธอเสมอ

เซี่ยชีหรั่นโทรหาโม่เสี่ยวจุน บอกว่าพ่อแม่บุญธรรมจะมา อยากให้เขามาเจอกัน

“เสี่ยวจุน ฉันรู้ว่าในใจของพี่ยังอาจยังโกรธพวกเขาอยู่ ตอนนั้นฉันก็โกรธเหมือนกัน แต่เรื่องมันผ่านไปแล้วนะ ฉันคิดว่าพี่จะยังจำได้ แต่ก่อนพวกเขาดีกับพี่มากกว่าฉันอีก พี่ยังใช้นามสกุลโม่ คงไม่สามารถออกห่างจากพวกเขาไปตลอดทั้งชีวิต เสี่ยวหนงจะแต่งงานแล้ว ทุกอย่างกำลังเริ่มต้นใหม่ ส่วนพวกเราก็ใช้โอกาสนี้ทิ้งเรื่องไม่ดีไป พี่มาได้ไหม？”

“ไม่ไป！”โม่เสี่ยวจุนน้ำเสียงเย็นชา ไม่รู้ทำไมเซี่ยชีหรั่นรู้สึกว่าเขาพูดจาเหมือนเย่เชินหลินมากๆ

“เสี่ยวจุน พี่ไม่มา ฉันคงรู้สึกเสียดายแย่”

เซี่ยชีหรั่นได้ยินเพียงความเงียบของโม่เสี่ยวจุนจากปลายสายสักพักหนึ่ง สุดท้ายเขาจึงพูดว่า：“เดี๋ยวฉันไป”

เธอรู้ว่า โม่เสี่ยวจุนก็คือโม่เสี่ยวจุน เขาเหมือนกับพี่ชายคนหนึ่ง ตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่เคยอยากเห็นเธอลำบากใจ

พี่พาฉิงฉิงมาด้วยกัน แบบนี้พ่อแม่เห็นพวกเราสามคนพร้อมหน้าพร้อมตา พวกเขาต้องดีใจแน่นอน

“พวกเขาเห็นพวกเราได้คนมีคน คงยิ่งดีใจ”โม่เสี่ยวจุนพูดอย่างเผ็ดร้อน

“เสี่ยวจุนคำพูดแบบนี้พี่อย่าเอาไปพูดต่อหน้าพวกเขานะ พวกเขาเลี้ยงดูพวกเราสองคนมาไม่ง่ายเลย”

“พวกเขากินข้าวน้อยกว่าสองอย่าง ให้เด็กทำงานเยอะๆ พี่มองไม่เห็นว่ามันไม่ง่ายตรงไหน เพียงแต่เธอไม่อยากได้ยิน พี่ก็พูดไม่ได้ เอาเถอะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็ตามนี้นะ พี่ทำงานก่อน”

โม่เสี่ยวจุนวางสาย เซี่ยชีหรั่นนิ่งไปพักใหญ่ๆ ถึงจะเก็บของเตรียมตัวไปทำงาน

วันนี้เย่เชินหลินไปส่งเธอที่บริษัท แถมยังกำชับต่อเธอว่า：“ เวลาทำงานห้ามออกไปข้างนอก ตอนกินข้าวผมจะมารับคุณ”

เขาจะไม่ให้เจ้าชายหย่าหลุนมีโอกาสเข้าหาเธอตามลำพัง แค่ครั้งเดียวก็ไม่ยอม

“ค่ะ ฉันจะรอคุณ”เซี่ยชีหรั่นพูดเสียงเบา

เซี่ยชีหรั่นเดินเข้าไปในตึก เห็นพี่ส้งเดินเข้ามาหา ครั้งก่อนเธอให้ข้อมูลลูกของพี่สาวของพี่ส้งแก่เย่เชินหลิน แต่หลังจากนั้นจะเป็นอย่างไร ช่วงสองวันนี้เธอไม่ได้ใส่ใจจะถาม ดังนั้นเมื่อพบพี่ส้งเธอจึงทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง

“ชีหรั่น ขอบคุณมาก เรื่องโรงเรียนของลูกพี่สาวพี่เรียบร้อยแล้ว ”พี่ส้งเดินมาตรงเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยคำขอบคุณ

“ไม่ต้องขอบคุณหรอก อันที่จริงฉันไม่ได้ทำอะไรเลย”

“พี่จะขอเลี้ยงข้าวเธอกับคุณเย่สักมื้อได้ไหม？พวกเราเป็นแค่คนธรรมดา ไม่มีอาหารพิเศษมาก ฉันแค่อยากแสดงน้ำใจสักหน่อย”พี่ส้งพูด เซี่ยชีหรั่นแค่เพียงตอบเธอด้วยรอยยิ้ม：“ ฉันกับคุณเย่รู้ว่าพี่คิดอย่างไร ไม่ต้องเลี้ยงข้าวหรอก พี่ช่วยพี่สาวเลี้ยงลูก ในบ้านมีเด็กเล็ก ชีวิตก็คงไม่ง่ายแน่นอน”

“ไม่เป็นไรนะ ชีวิตพวกเราไม่ง่ายอยู่แล้ว เทียบอะไรไม่ได้กับข้าวมื้อเดียว”

เซี่ยชีหรั่นมองเห็นว่าพี่ส้งตั้งใจอยากเลี้ยงข้าวจริงๆ เธอรู้ว่าเย่เชินหลินไม่ชอบกินข้าวกับใคร เธอก็ไม่อยากให้พวกเขาใช้จ่ายสิ้นเปลือง

“พี่ส้ง ไม่เป็นไรจริงๆ ฉันคิดว่าคุณเย่ไม่ต้องการช่วยใครเพื่อหวังผลตอบแทน ฉันกับเขาเคารพและเลื่อมใสพี่จึงจ่ายให้พี่สาวของพี่ ถ้าอยากเลี้ยงข้าวจริงๆ รอหลังจากลูกเรียนจบทำงานค่อยมาเลี้ยงพวกเรานะ”

“งั้นก็ได้ เธอกับคุณเย่เป็นคนดีจริงๆ พี่ขอให้พวกเธอมีชีวิตที่อยู่เย็นเป็นสุข” พี่ส้งพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงเริ่มสะอึกสะอื้น เซี่ยชีหรั่นคิด เธอขอความช่วยเหลือจากผู้คนมากมายใครต่างก็ช่วยแบบนี้ไม่ได้

ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด หากสามารถช่วยเหลือคนอื่นได้ ทำให้เธอมีความสุขจริงๆ ความรู้สึกซาบซึ้งใจที่มีต่อเย่เชินหลินยิ่งเพิ่มมากขึ้น

ตอนกลางวันเย่เชินหลินมารับเซี่ยชีหรั่นไปกินข้าวตรงตามเวลา ในขณะที่ทั้งสองคนอยู่ในรถ เซี่ยชีหรั่นมองหน้าเย่เชินหลินอย่างยิ้มแย้ม

“ดีใจอะไรแบบนี้？”เย่เชินหลินถามเธอพร้อมกับใช้นิ้วมือม้วนเส้นผมของเธอ

“ก็เพราะคุณจัดการเรื่องของพี่ส้งเสร็จแล้ว ฉันดีใจมากๆเลย วันนี้เธอบอกว่าอยากเลี้ยงข้าวพวกเรา ฉันรู้ว่าคุณไม่อยากไป ดังนั้นฉันจึงปฏิเสธไปเรียบร้อย”