ตอนที่ 824 สาวใช้ตัวแสบ 728

ตอนที่ 824 สาวใช้ตัวแสบ 728

เขาจ้องมองจงหยุนซางโดยไม่พูดอะไรอยู่นาน

ด้านนอกประตู จงหวีฉวนขมวดคิ้วแน่นเป็นปม ด่าว่าเซี่ยชีหรั่นไปไม่รู้กี่รอบ

คิดไม่ถึงว่าจะเป็นลูกสาวของเขาเหมือนกัน เย่เชินหลินที่หยุนซางชอบเธอก็แย่งไป ตอนนี้เธอมีความสัมพันธ์กับหลี่เหอไท้ ก็เป็นเพราะเธออีกสองคนถึงได้ทะเลาะกันจนเป็นแบบนี้

ลูกอกตัญญูคนนี้ สงสัยคนเป็นพ่ออย่างเขาคงต้องสั่งสอนเธอสักหน่อยแล้ว!

ตั้งแต่รู้ว่าหลี่เหอไท้ไปพบเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยที่ฝานหลาย เซี่ยชีหรั่นกังวลเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างเขาและจงหยุนซางจะเปลี่ยนแปลง

วันนี้ทั้งสองคนนัดครอบครัวของทั้งสองฝ่ายมาพูดคุยกัน เธอเข้าใจว่าที่เธอเป็นห่วงนั้นมากเกินไป คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายจะเป็นฉากแบบนี้

“หลิน ฉันอยากไปดูพี่หยุนซาง ฉันอยากคุยกับเธอ” เซี่ยชีหรั่นกระซิบบอกเย่เชินหลิน

“ไปเถอะ”

เซี่ยชีหรั่นลุกขึ้นยืน ทักทายแม่ที่นั่งอยู่ไม่ไกลว่าจะออกไปห้องน้ำ และเดินออกจากห้องอาหารไป

เดินออกไปได้ไม่กี่ก้าว ก็เจอประธานจงเดินมาด้วยสีหน้าบึ้งตึง

สีหน้าแบบนี้แค่ดูก็รู้ว่าเกลี้ยกล่อมจงหยุนซางไม่ได้ หัวใจของเซี่ยชีหรั่นรู้สึกหนักอึ้งขึ้นอีก

“แกมากับฉัน!” จงหวีฉวนพูดด้วยเสียงต่ำหนักแน่น พูดจบก็หันเดินไปทางห้องพักอีกห้องหนึ่ง

เขาเหมือนกำลังโกรธเธออย่างไงอย่างนั้น? เซี่ยชีหรั่นแปลกใจเล็กน้อย แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาคือพ่อของเธอ อีกทั้งตอนนี้สภาพจิตใจเขาไม่ดีเอามากๆ เธอคิดอยู่สักครู่และเดินเข้าไป

เข้าไปห้องรับรองเล็กๆ ที่อยู่ใกล้กับห้องที่พวกเขาคุยกันกับจงหยุนซาง จงหวีฉวนปิดประตูด้วยสีหน้ามืดมน

เซี่ยชีหรั่นยืนนิ่งสงบ และถามอย่างสงบเสงี่ยม : “ประธานจงมีธุระอะไรรึเปล่า?”

“ฉันมีเรื่องอะไรจะคุยกับแก ใจแกเองน่าจะรู้ดีที่สุด แกเคยทำอะไรกับพี่สาวแกไว้ แกไม่รู้รึไง?” จงหวีฉวนกดเสียงต่ำมาก เพราะไม่อยากให้คนอื่นได้ยินบทสนทนาระหว่างพ่อลูก

“ฉัน...ฉันทำอะไร?” เรื่องที่จงหยุนซางเลิกกับหลี่เหอไท้เธอก็เสียใจ แต่เธอไม่ได้ตั้งใจจะไปทำอะไร และไม่กล้าคิดไปถึงจุดนั้นด้วย เซี่ยชีหรั่นนิ่งไม่ตอบสนองไปสักพัก

“แกล้งโง่! หลี่เหอไท้ไปฝานหลายทำไม ถ้าไม่ใช่เพราะแก? แกรู้ไหมว่าหยุนซางช่วยเธอพูดเรื่องดีๆ อยู่ข้างหลังมากมายแค่ไหน? เธอบอกแกเป็นน้องสาวเธอ เธอจะสนับสนุนแก เธอให้แกเป็นน้องสาว แต่แกกลับทำลายความดีของเธอได้ยังไง? เซี่ยชีหรั่นฉันดูไม่ออกจริงๆ แกยังตอบแทนคนที่มีจิตใจเข้มแข็งแบบนี้ แกยังเป็นลูกฉันอยู่ไหม?”

คำประณามของจงหวีฉวนทำให้เซี่ยชีหรั่นเจ็บปวดใจอย่างอดทนไม่ไหว เธอเพิ่งจะรู้ไม่ว่าเธอจะแกล้งทำเป็นเย็นชาแค่ไหน จริงๆ แล้วเธอยังคงใส่ใจกับการประเมินค่าของพ่อเธอเอง เธอโหยหาความรักจากพ่อและกลัวจะถูกทำร้าย

เธอไม่รู้จะพูดอะไรออกมาอยู่นาน เธอกลัวว่าถ้าอ้าปากพูดไปจะเป็นคำพูดที่ทำร้ายจิตใจคนเหมือนกัน หลังจากโดนทำร้ายเธอไม่อยากพูดจาทำร้ายเขาอีก ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร ยังไงเขาก็อายุมากแล้ว

ความเงียบและสีหน้าความเจ็บปวดของเธอทำให้จงหวีฉวนรำคาญไปชั่วเวลาหนึ่ง และอดที่จะเพิ่มระดับเสียงตำหนิเธอไม่ได้ : “แกทำลาย จนพวกเขาไม่ได้หมั้นกัน แกรู้สึกผิดบ้างไหม? แกรู้ไหมพฤติกรรมแบบนี้ของแกส่งผลกระทบกับหน้าตาคนทั้งตระกูลจงมากมายแค่ไหน?”

เซี่ยชีหรั่นกัดปากแน่น และเปิดปากพูดเบาๆ : “ขออภัย ท่านประธานจง พี่หยุนซางและหลี่เหอไท้ต้องมาตกในสถานการณ์แบบนี้เป็นเพราะฉันทั้งหมด เพราะฉันไม่ดี ฉันจะหาทางแก้ไข ฉันกล่อมพี่หยุนซางเอง”

“แกเกลี้ยกล่อมแล้วมีประโยชน์อะไร? แม้แต่ฉันเธอยังไม่ฟัง แล้วจะฟังแกไหม? เพ้อเจ้อ! ฉันจะเตือนแกครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย เซี่ยชีหรั่น ถ้าหลังจากนี้แกยังทำร้ายลูกของฉันอีก ฉันจะไม่ปล่อยแกไว้...”

“ปั้ง!” มีเสียงดังขึ้นมา ประตูถูกเปิดจากด้านนอกอย่างรุนแรง เย่เชินหลินยืนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แย้มริมฝีปากอย่างเยือกเย็น

“ไม่ปล่อยเธอไว้ แล้วคิดจะทำอะไร?” เขาพูดอย่างเยือกเย็นจบ จึงเดินเข้ามาด้านข้างเซี่ยชีหรั่น ยืนแขนที่อบอุ่นไปโอบกอดไหล่น้อยที่สั่นระริกเพราะตกใจจากการเตือนพ่อตัวเอง

“แกรอดู เดี๋ยวก็รู้” จงหวีฉวนสีหน้าเศร้าหมองและพูดอย่างเย็นชา

“หลิน พวกเราไปกันเถอะ ฉันยังต้องไปหาพี่หยุนซาง ที่จริงแล้วที่ประธานจงตำหนิก็ถูกน่ะ เพราะฉันไม่ดี ทำให้พวกเขาอยู่ในสถานการณ์นี้ ไปเถอะ ไป!” สีหน้าเย่เชินหลินน่าเกรงขาม เธอกลัวว่าถ้าเขาใจร้อนเกินไปจะทำร้ายประธานจง เขาอายุเยอะแล้ว จะไปสู้หมัดของเขาได้ยังไง

แน่นอน เย่เชินหลินดูออกว่าเธอกำลังปกป้องประธานจง สำหรับผู้หญิงคนนี้เขาทั้งโกรธทั้งเกลียด

เห็นได้ชัดว่าคนแก่คนนี้ไม่ถือว่าเธอเป็นลูก ยังกล้าพูดอีกว่าถ้าเธอยังทำร้ายลูกของเขา เขาจะไม่เกรงใจเธอ

เขาทำร้ายจิตใจผู้หญิงของเขาขนาดนี้ เขาอยากจะจัดการเขาสักครั้งเพื่อลดความโกรธแค้น

เซี่ยชีหรั่นจับแขนเย่เชินหลินแน่น อยากจะดันเขาออกไป แต่เย่เชินหลินกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย สายตาดุดันคู่นั้นเหมือนเหยี่ยวจ้องมองไปที่จงหวีฉวน