ตอนที่ 832 สาวใช้ตัวแสบ 736

ตอนที่ 832 สาวใช้ตัวแสบ 736

เย่เชินหลินก้าวเข้ามาใกล้ ดึงตัวเซี่ยชีหรั่นมาสำรวจอย่างละเอียด

"บาดเจ็บหรือเปล่า" เขาถาม เซี่ยชีหรั่นส่ายหัวและพูดว่า "ฉันไม่เป็นไร ไม่เป็นอะไรเลยค่ะ เสี่ยวจุน! ดูสินายคุณเลือดไหลนี่ ตั้งหลายที่เลย เร็วเข้า รีบโทรเรียก120!"

"คุณไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ผมไม่ได้เจ็บเท่าไหร่ ไม่ต้องโทร 120 หรอก แค่กลับไปจัดการก็เรียบร้อยแล้ว" โม่เสี่ยวจุนเอ่ยเรียบๆโดยไม่ขมวดคิ้วเลยสักนิด

เย่เชินหลินแน่ใจแล้วว่าเซี่ยชีหรั่นไม่เป็นไรถึงมองไปที่โม่เสี่ยวจุน ต้องยอมรับว่าเด็กคนนี้แข็งแรงมากทีเดียว และไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เขาดีต่อเซี่ยชีหรั่น

ในช่วงเวลาสั้นๆนั้น ต่อให้เขาอยากมาช่วยเซี่ยชีหรั่นก็มาไม่ทัน

หากไม่มีโม่เสี่ยวจุน คนที่มีเลือดออกทุกที่ตอนนี้ก็คงเป็นคนที่เขารักที่สุด

ใบหน้าของเย่เชินหลินยังคงเคร่งขรึม แต่น้ำเสียงของเขายังคงร้อนรนมาก

"ไปโรงพยาบาล! เธอจะโล่งใจได้ไงถ้านายไม่ไปโรงพยาบาล"

"ใช่ เสี่ยวจุน อย่าเสียเวลาเลย ไปกันเถอะ" เซี่ยชีหรั่นพูดสั้นๆ แต่จริงๆแล้วกลับโทษตัวเองในใจมากมาย

ทั้งหมดเป็นเพราะเธอไม่ดีเอง เธอลากโม่เสี่ยวจุนมา แถมเธอยังถ่ายภาพมากมาย

เย่เชินหลินจับมือของเซี่ยชีหรั่นและพูดเบาๆว่า "คุณไม่ต้องตำหนิตัวเองหรอก เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะโคมไฟวางไว้ไม่ดี"

เกิดอุบัติเหตุตรงนี้ ผู้จัดการของร้านโคมไฟรวมถึงพนักงานร้านด้านล่างก็พากันมาด้านบนขอโทษด้วยความจริงใจระคนหวาดเกรง

ใบหน้าของเย่เชินหลินเย็นชามาก เขามองไปที่พนักงานอย่างไม่พอใจและจากไปโดยไม่พูดอะไร

ด้วยท่าทีของเขา พวกเขาก็ยิ่งกลัว เมื่อเห็นว่าคนที่มาด้วยบาดเจ็บ พวกเขาจึงไม่พูดรั้งไว้อีก

คุณพานคนนั้นก็ก้าวไปข้างหน้าเพื่อถามคำถามด้วยความกังวล แต่กลับถูกเย่เชินหลินเชิญกลับ

หลังจากขึ้นรถแล้ว เย่เชินหลินก็โทรหาหลินหลิงและบอกให้เธอมาที่ร้านโคมไฟทันที

"มาตรวจสอบสถานการณ์ที่นี่หน่อย อย่าตามแค่ใครเป็นคนรับผิดชอบวางโคมไฟไว้ แต่ฝ่ายบริหารก็เกี่ยวข้องเช่นกัน สำหรับคนงานปกขาวที่ไม่ได้ทำอะไรควรเปลี่ยนก็เปลี่ยนซะ ถ้าจำเป็นก็เปลี่ยนให้หมดเลย!"

เป็นคำสั่งที่จริงจังมากจากเย่เชินหลิน หลินหลิงตอบอย่างมืออาชีพว่ารับทราบคุณเย่ ก็ออกไปที่ร้านโคมไฟและไม่ได้ถามอะไรมาก

เซี่ยชีหรั่นไม่สามารถทนเฉยๆได้ นึกถึงความกระตือรือร้นของพนักงานเหล่านั้นเมื่อพวกเขามาที่ร้านและตอนนี้เพราะพวกเขาไม่รู้ว่าจะมีคนต้องตกงานกี่คน

ขณะที่เธอกำลังจะเกลี้ยกล่อม เย่เชินหลินก็พูดเบาๆ "ไม่ใช่เพื่อคุณหรอก ลองคิดดูสิ ถ้าคุณเปลี่ยนเป็นแขกจะส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของร้านโคมไฟแค่ไหน โคมไฟเองเป็นของที่แตกง่ายอยู่แล้ว แต่พื้นกลับไม่ได้ปูด้วยวัสดุกันกระแทกแบบหนา อีกอย่างคุณแค่พิงขาตู้โคมไฟด้านหลังเบาๆแล้วไฟก็ตกลงมา อุบัติเหตุเช่นนี้ไม่ควรเกิดขึ้น"

ตอนที่เขาพูดแบบนั้นเซี่ยชีหรั่นก็ไม่ได้พูดอะไรมากนัก แต่ก็เข้าใจอยู่ในใจว่าเขาบอกว่าไม่ได้ทำเพื่อเธอ แต่ถ้าคนที่เกิดเรื่องขึ้นไม่ใช่เธอเขาก็คงไม่โกรธหรอก

บาดแผลของโม่เสี่ยวจุนยังคงมีเลือดออกอยู่ เซี่ยชีหรั่นมองแล้วอดรู้สึกกังวลใจไม่น้อย เธอไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะคุยเรื่องพนักงานกับเย่เชินหลินอีกต่อไป เธอเชื่อว่าเย่เชินหลินจะไม่ทำอะไรให้ซับซ้อนวุ่นวาย

"เสี่ยวจุน คุณทนหน่อยนะ เรากำลังหาโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด" เซี่ยชีหรั่นพูดอย่างเป็นห่วง แต่โม่เสี่ยวจุนเหยียดริมฝีปากของเขาอย่างไม่แยแสและพูดว่า "ไม่เจ็บสักหน่อย ทนอะไรกัน"

“ขนาดนี้แล้วยังจะพูดว่าไม่เจ็บอีก ยังจะเก๊กอะไรอีก ถ้านายเจ็บ อาจจะรู้สึกดีขึ้นหลังจากร้องออกมานะ”

"ผู้ชายตัวโตขนาดนี้จะมาร้องไห้อะไรกัน ใช่เรื่องเหรอ" คำพูดของโม่เสี่ยวจุนทำให้เย่เชินหลินเม้มริมฝีปาก ท่าทางเขาแบบนี้ เหมือนเขาไม่มีผิด

"ฉันไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องใหญ่อะไรเลยนี่ นายที่แผลนะ" เย่เชินหลินพูดอย่างไม่แยแส สายตาของชายทั้งสองปะทะกันในอากาศอีกครั้ง โม่เสี่ยวจุนสามารถเห็นได้ว่าเย่เชินหลินรู้สึกขอบคุณที่เขาผลักเซี่ยชีหรั่นออกไปทันเวลา แต่เขาแค่ไม่อยากพูดออกมา

แปลกมาก ความไม่เป็นมิตรต่อกันระหว่างคนทั้งสองได้ผ่อนคลายลงเนื่องจากเหตุการณ์นี้ ไม่ต้องพูดถึงว่าโม่เสี่ยวจุนได้รับบาดเจ็บ เซี่ยชีหรั่นรู้สึกดีใจมากที่พวกเขาสามารถเปลี่ยนทัศนคติที่มีต่อกันได้

เมื่อเธอมาถึงโรงพยาบาล เซี่ยชีหรั่นขอให้โม่เสี่ยวจุนทำการตรวจร่างกายมากมาย นอกจากแผลที่ผิวแล้วไม่มีอย่างอื่นร้ายแรงเธอถึงจะวางใจ

เนื่องจากได้รับบาดเจ็บที่ไหล่อย่างรุนแรง แพทย์จึงแนะนำให้เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล

โม่เสี่ยวจุนปฏิเสธ แต่เซี่ยชีหรั่นยืนยัน เขาจึงต้องเห็นด้วย

ไห่ฉิงฉิงได้ยินว่าโม่เสี่ยวจุนได้รับบาดเจ็บก็รีบมาทันที แน่นอนว่าเธอเป็นห่วงเกินบรรยาย

ไม่กี่วันหลังจากที่โม่เสี่ยวจุนเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล เซี่ยชีหรั่นก็มาเยี่ยมเขาทุกวันและทุกครั้งเย่เชินหลินก็พยายามเจียดเวลามากับเซี่ยชีหรั่น

"เด็กคนนั้นโชคดีจริงๆ" เย่เชินหลินพูดอย่างเย็นชา

"บาดเจ็บนี่เป็นความโชคดีเหรอคะ?" เซี่ยชีหรั่นมองเย่เชินหลินอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์

“แน่นอนว่าโชคดี นี่ไม่ใช่การให้โอกาสเขาพิสูจน์ว่าเขาดีกับคุณหรือ ถ้าผมอยู่ข้างคุณ เขาจะได้เป็นคนนั้นเหรอ?” เย่เชินหลินรู้สึกเสียใจมากที่นายพานคนนั้นมาหาเขา ไม่อย่างนั้นผู้หญิงของเขาคงไม่ถูกทำให้ตกใจอย่างนี้หรอก และคงไม่ต้องเป็นหนี้บุญคุณตาเด็กโม่นั้นด้วย

ไม่กี่วันต่อมาโม่เสี่ยวจุนก็ออกจากโรงพยาบาล เซี่ยชีหรั่นก็ยุ่งกับการแต่งงานของโม่เสี่ยวหนงอีกครั้ง