ตอนที่ 856 สาวใช้ตัวแสบ 760

ตอนที่ 856 สาวใช้ตัวแสบ 760

พูดจบ เขาไม่รอเย่เชินหลินพูดออกมาก็วางสายก่อน

เซี่ยชีหรั่นยังคงนั่งเงียบอยู่ในรถ บางครั้งเวลาที่หลี่เหอไท้มองเธอจากกระจกด้างหลัง เธอถึงฝืนยิ้มแล้วพูดเป็นบางคำ

หลี่เหอไท้กับเซี่ยชีหรั่นไขกระจกรถลง ลมพัดผ่านเส้นผมของเซี่ยชีหรั่น นุ่มนวลมาก คล้ายกับเย่เชินหลินกำลังลูบผมของเธออย่างอ่อนโยน

เซี่ยชีหรั่นหลับตาลง น้ำตาค่อยๆแพร่กระจ่างไหลออกมา เธอแกล้งทำเป็นชมวิวข้างนอก ไม่สนใจน้ำตาพวกนั้นปล่อยให้ลมเป่าหน้าให้แห้งไปเอง

"ชักนั่น?"

"อิ่ม"

“ไม่เป็นไร” จริงๆหลี่เหอไท้อยากถามเธอว่าอยากพบเย่เชินหลินมั้ย วันนี้ไห่ลี่หมินพูดกับเขาว่าจะปิดบังเซี่ยชีหรั่น จะพาเซี่ยชีหรั่นไปร่วมงานวันเกิดของเย่เชินหลิน

ช่วงหลายวันนี้เขาเห็นเซี่ยชีหรั่นแอบน้ำตาไหลนองหน้าตลอด สงสารมาก เขาปลอบใจเธอไม่ได้ ทางที่ดีเชื่อไห่ลี่หมินให้พวกเขาสองคนเจอหน้ากันแล้วพูดคุยกันดีๆจะดีกว่า

ไห่ลี่หมินบอกเมื่อคืนเย่เชินหลินดื่มเหล้าแบบไม่ห่วงชีวิต เขารู้ว่าเย่เชินหลินเหมือนผู้ชายที่ทำด้วยตัวเอง หากไม่ใช่ถูกความรักผูกพัน พวกเขาต่างก็รักอีกฝ่ายขนาดนั้น เลิกกันแบบนี้ก็ต้องเจ็บปวดอยู่แล้ว

หลี่เหอไท้ยิ่งนับวันยิ่งเข้าใจความรู้สึกนี้ ไม่ต้องพูดถึงเขาสองคนรักและผูกพันนานขนาดนี้ แค่เขากับจงหยุนซางคบหากันระยะสั้นๆ หลังจากเลิกรากันแล้วบางครั้งนึกขึ้นมายังรู้สึกหมดอาลัยตายอยาก

เขาไม่ได้เป็นคนชอบเริ่มก่อน จงหยุนซางก็ไม่ใช่ ไม่แน่ชาตินี้เขาสองคนอาจไม่ได้คบหาอีกแล้ว

หลี่เหอไท้ไม่พูด เซี่ยชีหรั่นก็ไม่ได้พูดอะไร แค่มองหน้าต่างอย่างเหม่อลอย จนถึงหลี่เหอไท้จอดรถ ไห่ลี่หมินกับหลินหลิงเดินมาต้อนรับ เซี่ยชีหรั่นถึงรู้ว่าเธอถูกหลี่เหอไท้หลอกมาให้พบเย่เชินหลิน

เธอไม่โทษหลี่เหอไท้สักนิด แล้วก็ไม่โทษไห่ลี่หมิน เพราะเธอรู้ว่าทุกคนทำไปเพื่อหวังดีกับเธอ ในใจรู้สึกขอบคุณมากกว่า

เธอพูดกับตัวเองว่า ไม่ใช่เพราะเธอยังอยากเจอเย่เชินหลิน แต่เธอแค่ไม่อยากให้พวกเขาเสียน้ำใจ

เพียงแต่คนๆนั้นมาหรือยัง? สายตาเธอมองไปรอบๆ กลับไม่เห็นร่างสูงใหญ่ที่เธอคุ้นเคย

"เขายังมาไม่ถึง แต่สักพักมาแน่นอน" ไห่ลี่หมินพูด เซี่ยชีหรั่นหน้าแดง พูดเบาๆ"ฉันไม่อยากเจอเขา"

"หยุนซาง!"ไห่ลี่หมินเรียกชื่อของจงหยุนซางอย่างสนิทมาก ทุกคนมองไปข้างหน้า เห็นรถของจงเหยุนซางจอดอยู่ไม่ไกล เธอค่อยๆก้าวลงจากรถ คนขับก็ช่วยจอดรถให้เธอเรียบร้อย

"ลี่หมิน" จงหยุนซางตอบรับอย่างอ่อนโยน หลังจากนั้นสายตามองผ่านทุกคน ไปหยุดอยู่ที่ใบหน้าของ

หลี่เหอไท้สักพักแล้วก็หันไป

"พี่หยุนซาง พี่มาแล้วหรือคะ?วันนี้พี่เหอไท้ยังคุยกับฉันพูดถึงพี่เลย บอกว่าไม่ได้เจอพี่สักพักหนึ่งแล้ว บอกอยากทานข้าวกับพี่

"จริงเหรอ?จงหยุนซางยิ้มเบาๆ แล้วมองไปที่หลี่เหอไท้

หลี่เหอไท้ถึงแม้จะไม่ได้พูดถึง แต่ก็จะไม่ทำให้ผู้หญิงหน้าแตก เขาเดินไปข้างหน้าจงหยุนซางยื่นมือออกไป แล้วพูดว่า"ใช่ครับ"

จงหยุนซางส่งมือให้เขา สองคนจับอย่างมารยาท แค่สัมผัสเบาๆเล็กน้อย ในใจของจงหยุนซางก็รู้สึกวู่วามขึ้นมา หน้าแดงขึ้นมาแบบไม่รู้ตัว

ขนาดนี้ ไห่ฉิงฉิงกับโม่เสี่ยวจุนก็มาถึงแล้ว

"ชีหรั่นอยู่ไหน"ไห่ฉิงฉิงถาม ลงจากรถก็ควงแขนโม่เสี่ยวจุนเดินตรงไปหาเซี่ยชีหรั่น

โม่เสี่ยวจุนขมวดคิ้วนิดๆ เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะดูไม่ออกว่าเซี่ยชีหรั่นพึ่งร้องไห้ แต่เพราะผู้คนเยอะ เขาเลยไม่สะดวกที่จะถามเธอว่าเกิดอะไรขึ้น

"ฉิงฉิง เสี่ยวจุน พวกเธอก็มาด้วยเหรอ? "เซี่ยชีหรั่นยิ้มทักทายทั้งสองคน

"ทุกท่านเชิญด้านในเลยครับ" หลินหลิงทำอะไรก็ยังเป็นทางการเหมือนเดิม แยกแยะส่วนตัวส่วนรวมชัดเจน ท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาว ในนี้ทุกคนก็รู้ผู้ช่วยของเย่เชินหลินเป็นคนเย็นชา ต่างก็เคยชินแล้ว

ต่อมาก็มีแขกมาเรื่อยๆ หลินหลิงก็ให้เข้าไปหมดทุกคน

บ้านพักตากอากาศของไไห่ลี่หมินก็ใหญ่พอสมควร ถึงแม้มาตราส่วนจะไม่เท่าบ้านพักตากอากาศของเย่เชินหลินก็ตาม แต่ต้อนรับแขกในวันนี้ก็ถือว่าเหลือเฟือ

สรุปก็ยังไม่เห็นเย่เชินหลิน เซี่ยชีหรั่นยิ่งรู้สึกหดหู่ใจมากขึ้น

ดูออกว่าหลี่เหอไท้คิดจะดูแลเธอ เซี่ยชีหรั่นพูดกับเขา"วันนี้พี่หยุนซางก็มาคนเดียว คุณช่วยฉันดูแลพี่หน่อยได้มั้ยคะ? ฉันอยากอยู่คนเดียวเงียบไป"

"ได้"หลี่เหอไท้ตอบ

โม่เสี่ยวจุนหาเวลาว่างเดินเดี่ยวมาหาเซี่ยชีหรั่นเพื่อถามว่าเกิดอะไรขึ้น ตามหลักแล้ววันนี้เป็นวันเกิดของเย่เชินหลิน เดิมทีเขาไม่อยากมา แต่เพราะว่ามาแล้วจะได้เห็นเซี่ยชีหรั่น ดูว่าเธอสบายดีมั้ย เขาถึงยอมรับปากมากลับไห่ฉิงฉิง

คิดไม่ถึงพอเห็นเซี่ยชีหรั่นพึ่งร้องไห้ เวลานี้แววตาของเธอก็ยังแอบแฝงความโศกเศร้าอยู่ ถึงแม้นเธอพยายามจะไม่อยากให้ใครดูออกก็ตาม

"ฉันเลิกกับเขาแล้ว นอกนั้นไม่ต้องถาม เสี่ยวจุน ฉันจะดีขึ้นแน่นอน"เซี่ยชีหรั่นรู้ว่าปิดโม่เสี่ยวจุนไม่ได้ ถือโอกาสพูดความจริงสั้นๆออกมาเลย

โม่เสี่ยวจุนไม่อยากให้เธอมาผัวพันตั้งนานแล้วเดิมทีคิดว่าเลิกกันแล้วเธอจะสบายขึ้น ดูเธอเวลานี้เหมือนกับวิญญาณร่อนเร่เขาจะเชื่อได้ไงว่าเธอจะดีขึ้น?