ตอนที่ 910 สาวใช้ตัวแสบ 814

ตอนที่ 910 สาวใช้ตัวแสบ 814

“ยัยบื้อ” จ้าวเหวินอิงลูบผมลูกสาว เธอก็เหมือนเธอ คำนึงถึงผู้อื่นอยู่เสมอ

คนแบบนี้ บ่อยครั้งที่คนอื่นมีความสุขแล้วตัวเองเป็นทุกข์

“แม่คะ ฉันยังมีงานบางอย่างต้องทำ แม่ไปหาพ่อเถอะค่ะ” เซี่ยชีหรั่นพูด

“ไม่ต้องไปอยู่กับเขาหรอก”

“ไปอยู่เถอะค่ะ ฉันมีงานจริงๆ ช่วงนี้ฉันมีปัญหานิดหน่อยเกี่ยวกับกิจกรรมที่วางแผนไว้ ฉันอยากคิดว่าจะจัดการกับมันยังไง ฉันอยากตรวจสอบข้อมูลในเน็ต และอยากคิดแผนแก้ไขออกมา”

“ก็ได้ งั้นลูกทำงานไป อยากให้แม่มาอยู่เป็นเพื่อนเมื่อไรก็เรียกแม่นะ”

“ค่ะ”

หลังจากส่งแม่ออกไป เซี่ยชีหรั่นก็เปิดคอมพิวเตอร์เริ่มตรวจสอบข้อมูล

เธอไม่ได้โกหกแม่ แผนกิจกรรมมีข้อผิดพลาดในการออกแบบนิดหน่อยจริงๆ มีสถานการณ์ไม่คาดคิดบางอย่างที่เธอคาดไม่ถึงล่วงหน้า

หลี่เหอไท้ก็รู้สถานการณ์นี้ เธอไปรายงานกับหลี่เหอไท้ที่บริษัทแล้ว

เขาเป็นคนที่นิ่งและสงบอยู่เสมอ ไม่ได้จริงจังกับงานเหมือนเย่เชินหลิน

เขาแค่ยิ้มและพูดกับเธอว่าไม่เป็นอะไร เพิ่งเริ่มต้นก็มักมีข้อผิดพลาดเสมอ

การให้อภัยของเขา เซี่ยชีหรั่นรู้สึกประทับใจเป็นพิเศษจริงๆ เธอคิดว่ายิ่งเป็นแบบนี้ เธอยิ่งต้องพยายามทำงานนี้ให้ดีที่สุด ต่อไปนี้ทุกแผนจะต้องไร้ข้อผิดพลาด ต้องคิดให้รอบคอบ

แม้ว่าเธอกำลังศึกษาปัญหาเรื่องงาน เธอก็ยังเผลอวางโทรศัพท์ไว้ข้างคอมพิวเตอร์ รอโทรศัพท์จากเย่เชินหลินทุกเมื่อ

ขณะที่กำลังตรวจสอบข้อมูลอยู่ ในที่สุดก็ได้ยินเสียงริงโทนคุ้นเคยที่รอคอย

กดปุ่มรับสายด้วยรอยยิ้ม เธอได้ยินเสียงเหนื่อยล้าเล็กน้อยของเย่เชินหลิน แม้ว่าเขาจะดูเหมือนผ่อนคลายมาก แต่เธอฟังออกว่าจริงๆ แล้วร่างกายเขาค่อนข้างทนไม่ไหวแล้ว

ก็ไม่แปลกใจ แผลเขายังไม่หายสนิทเลย พูดอย่างจริงจังก็คือถือว่าเป็นผู้ป่วยบาดเจ็บสาหัสอยู่ เขาที่สามารถยืนหยัดที่จะทำงาน แถมยังไปทำงานนอกสถานที่ มันคือบททดสอบยิ่งใหญ่สำหรับร่างกายเขาจริงๆ

“ที่รักชีหรั่น เป็นเด็กดีกินข้าวหรือยัง? ” เย่เชินหลินถาม เซี่ยชีหรั่นทั้งเอ็นดูและปวดใจ พูดขึ้นเสียงเบา “ฉันกินแล้ว คุณล่ะ? คุณเหนื่อยมากใช่ไหม? ฉันฟังเสียงคุณดูเหนื่อยมาก ถ้าทำงานเสร็จแล้วก็รีบไปนอนพักผ่อนนะ อย่าคุยโทรศัพท์กับฉัน”

“ไม่ชอบคุยโทรศัพท์กับฉันเหรอ?” เย่เชินหลินแสร้งทำเป็นโกรธ เซี่ยชีหรั่นรีบอธิบาย “ใช่ที่ไหนล่ะ กลัวคุณไม่สบายต่างหาก เหนื่อยจนทนไม่ไหวแล้วไหม?”

“นอนบนเตียงทนไม่ไหว หรือว่าแม้แต่คุยโทรศัพท์ก็ทนไม่ไหวเหรอ? คุณคิดว่าผู้ชายของคุณทำจากกระดาษเหรอ?” เย่เชินหลินหยอกล้ออย่างผ่อนคลาย เซี่ยชีหรั่นหน้าแดงยิ้มและพูดขึ้น “ฉันกล้าที่ไหนล่ะ เจ้าชายใหญ่ของตระกูลเย่เป็นผู้ชายที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกแล้ว ใครจะสุขภาพดีเท่าคุณล่ะ”

เขาไม่ได้กลัวเสียหน้าไหม? ชอบซูเปอร์แมนเหรอ? ตราบใดที่เขาอารมณ์ดี เธอก็จะปลอบเขา แน่นอนว่าคือความสุข

“ประโยคนี้คุณยั่วยวนฉัน” เย่เชินหลินน้ำเสียงแหบพร่านิดหน่อย น้ำเสียงทุ้มต่ำ มีความเซ็กซี่แพร่กระจายในอากาศ หัวใจเซี่ยชีหรั่นบีบแน่น

“ไม่ซีเรียส! ” เธอเอ็ดอย่างบูดบึ้ง เย่เชินหลินหัวเราะ

วันนี้งานยุ่งมาก จงหวีฉวนก็ร้ายกาจจริงๆ เรื่องที่ทำที่นี่ก็แทบจะรัดกุมแล้ว ไม่ใช่เรื่องง่ายที่เขาจะพบข้อบกพร่องบางอย่าง

พอเขาถึงโรงพยาบาลไปเยี่ยมคนที่บาดเจ็บ ก็ถูกล้อมด้วยสมาชิกในครอบครัว คุยกับสมาชิกในครอบครัวใช้เวลานานมาก

ไม่ว่าจะยากแค่ไหน ปัญหางานจะยุ่งยากแค่ไหน เย่เชินหลินทำงานเสร็จได้ฟังเสียงเซี่ยชีหรั่น ความเหนื่อยทั้งหมดของเขาก็หายไป

ทั้งคู่คุยกันอีกไม่กี่ประโยค เซี่ยชีหรั่นกลัวเขาเหนื่อยเลยบอกว่าเธอยังมีงานต้องทำ ทำเสียงจูบลาและวางสายไป

“ฉันกลับไปพรุ่งนี้เช้านะ” ก่อนวางสาย เย่เชินหลินพูดแบบนี้

“คุณมีงานก็อยู่ทำที่นั่น ไม่สบายก็กลับมา แต่อย่ากลับมาเพราะฉัน ยังไงฉันก็อยู่ที่นี่กับแม่หนึ่งวัน แล้วก็ไปอยู่กับแม่ที่นั่นอีกหนึ่งวัน แบบนี้ก็ดีมากแล้ว กว่าจะมีโอกาสได้อยู่เป็นเพื่อนพวกท่าน” เซี่ยชีหรั่นพูด

“รู้แล้ว หนูน้อย ไม่ได้กลับเพราะคุณ ผมก็ต้องกลับไปเหมือนกัน ในบริษัทฝู้ซื่อยังมีงานอื่นๆ มากมายต้องทำ ที่นี่มีต้าฮุยก็พอแล้ว”

หลังจากวางสายไป เซี่ยชีหรั่นก็ได้ยินมีคนเคาะประตูเธอ

“ชีหรั่น แม่เอง มีคนมาหาลูก” จ้าวเหวินอิงพูด เซี่ยชีหรั่นได้ยินแม่ตัวเองพูดด้วยน้ำเสียงแปลกๆ ไม่รู้ทำไมเธอรู้สึกว่าเสียงแม่ตัวเองสั่นนิดหน่อย

เมื่อครู่นี้ยังดีอยู่เลย ใครมาหาเธอกันนะ ถึงทำให้เสียงแม่เธอเปลี่ยนไป?

เซี่ยชีหรั่นรีบลุกขึ้นจากเบาะหนังแท้หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ รีบเดินไปที่ประตูทางเข้า เปิดประตูออก เห็นสีหน้าแม่ซีดเซียวยืนอยู่ตรงนั้นราวกับป่วยหนักในพริบตาเดียว

“แม่ แม่เป็นอะไร? ใครมาหาฉัน? ทำไมทำให้แม่สะเทือนใจแบบนี้? ”

แวบแรกเซี่ยชีหรั่นนึกถึงจงหวีฉวน เธอคิดว่า บางทีพ่อของเธออาจจะสร้างผลกระทบที่ยิ่งใหญ่กับแม่เธอได้ บางทีเธอกลัวว่าหลี่หมิงจุ้นรู้ว่าเธอคือลูกสาวของจงหวีฉวน? ดังนั้น……