ตอนที่ 917 สาวใช้ตัวแสบ 821

ตอนที่ 917 สาวใช้ตัวแสบ 821

“คุณไปเถอะ ดึกขนาดนี้แล้ว ลูกถูกทิ้งไว้คนเดียวในสถานกักกันอันหนาวเหน็บ น่าสงสารเกินไปแล้ว” พูดถึงสถานการณ์ของเซี่ยชีหรั่น จ้าวเหวินอิงก็น้ำตาคลออย่างอดไม่ได้อีกครั้ง เสียงก็สะอึกสะอื้นนิดหน่อย

จงหวีฉวนมีอารมณ์อยู่บ้าง คิดว่าเซี่ยชีหรั่นและจ้าวเหวินอิงตอนสาวๆ หน้าตาแทบเหมือนกันทุกประการ นั่นคือลูกสาวแท้ๆ ของเขา ถ้าเธอเชื่อฟังเขา เขาจะเล่นงานเธอหนักขนาดนี้ทำไม?

เขาเกลียดที่เธอรักเย่เชินหลิน เย่เชินหลินเจ้าเด็กชั่วนั่นประลองฝีมือกับเขาอย่างลับๆ ในช่วงนี้

ถึงแม้เขาจะทำให้เย่เชินหลินลำบากมาก แต่เขาเองก็โดนเจ้าเด็กนั่นทรมานไม่น้อย

เขาก็แน่ใจแล้ว ถ้าเขาไม่สนใจเล่นงานเซี่ยชีหรั่นมากที่สุด ก็ไม่มีทางปราบเจ้าเด็กนั่นได้เลย ตอนนี้ใกล้เปลี่ยนรอบผู้นำขึ้นเรื่อยๆ แล้ว เขาไม่มีเวลามาเอื่อยเฉื่อยอีก เขาต้องทำให้สถานการณ์อันซับซ้อนนี้สำเร็จโดยเร็วที่สุด

ตอนนี้ผู้สนับสนุนของเย่เฮ่าหรันเยอะกว่าเขามาก เย่เชินหลินยังแอบพูดถึงพ่อเพื่อหาทาง การเคลื่อนไหวของเขา จงหวีฉวนก็เห็นแล้วเช่นกัน

ในด้านทรัพยากรทางการเงิน จงหวีฉวนด้อยกว่าตระกูลเย่ ตระกูลเย่มีบริษัทฝู้ซื่อสนับสนุนอยู่ เย่เชินหลินได้ทุ่มเงินมหาศาลเพื่อให้ได้รับชัยชนะ ในส่วนนี้เขาสู้เขาไม่ได้เลย

“มีอะไรจะฝากฉันบอกเธอไหม? ” จงหวีฉวนถามจ้าวเหวินอิง

“บอกเธอว่าไม่ต้องกังวล ฉันจะหาวิธี บอกเธอว่าฉันเชื่อใจเธอ ไม่ว่าเธอจะมีหลักฐานยืนยันมากแค่ไหนฉันก็เชื่อใจเธอ เชื่อใจลูกสาวฉัน! อีกอย่างให้เธอเข้มแข็งเข้าไว้”

“อืม” จงหวีฉวนพยักหน้า

“ถ้าคุณสามารถอำนวยความสะดวกให้เธอฉันจะขอบคุณคุณ อย่าให้เธอหนาว อย่าให้เธอหิว อย่าให้ใครมารังแกเธอ” จ้าวเหวินอิงพูดถึงตรงนี้แล้วก็ควบคุมน้ำตาไว้ไม่อยู่อีกแล้ว

กำชับซ้ำๆ กำชับแล้วกำชับอีก เธอก็ไม่วางใจ

ถ้าให้เธอไปอยู่เป็นเพื่อนลูกสาวก็คงจะดีมาก น่าเสียดายที่เธอรู้ว่าสถานการณ์ในปัจจุบันมันเป็นไปไม่ได้เลย

“ไม่ต้องเป็นห่วง ไม่มีใครกล้ารังแกเธอ ฉันจงใจให้ผู้คนรู้แล้วว่าเธอคือลูกสาวฉัน พวกเขาจะใจกล้าไม่ดูแลลูกสาวฉันให้ดีเหรอ? ” จงหวีฉวนเดินไปด้านหน้าจ้าวเหวินอิง ยื่นแขนออกไปพยายามจะตั้งใจกอดปลอบเธอ

จ้าวเหวินอิงรู้จุดประสงค์ของเขา รีบหลีกเลี่ยงและเดินไม่กี่ก้าวออกประตูไป

จงหวีฉวนไม่ได้ตามไป เป้าหมายเขาสำเร็จแล้ว ตอนนี้เขาแค่ต้องทำงานเซี่ยชีหรั่นเท่านั้น

เซี่ยชีหรั่นถูกนำตัวไปที่สถานกักกันเหมือนที่จงหวีฉวนพูดจริงๆ เบื้องบนมีคำสั่งว่าเธอเป็นลูกสาวคณะกรรมการจังหวัด และเป็นลูกสะใภ้ของประธาน ดังนั้นจะต้องรับประกันความปลอดภัยของเธอ

รับประกันอย่างไร? หนึ่งต้องให้ห้องเดี่ยวเธอ สองคือส่งคนไปเฝ้าประตูเธอให้มากขึ้น

พวกเขาเตรียมห้องนอนที่ดีที่สุดกับเธอ ไม่ว่าจะดีแค่ไหน การสูญเสียอิสรภาพก็ไม่ได้รู้สึกดี

เซี่ยชีหรั่นนั่งอยู่บนเตียงในห้องกักกัน สักพักก็เป็นห่วงพ่อ สักพักก็เป็นห่วงเย่เชินหลิน

พ่อยังดี เธอยังมีพ่อและหลี่เหอไท้ดูแลอยู่ ถึงแม้จะอารมณ์ไม่ดี อย่างน้อยก็ไม่เป็นอะไร

คนที่เธอกังวลมากที่สุดคือเย่เชินหลิน แผลเขายังไม่หายดี เดาว่าตอนนี้เขาต้องรีบมาที่ตงเจียงเป็นแน่

เขาทึ่มขนาดนั้น คราวที่แล้วเพื่อช่วยชีวิตเธอ แม้แต่ชีวิตก็ไม่เอาแล้ว ตอนนี้ถ้ารู้ว่าเธอถูกใส่ร้าย ไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไรบ้าง

เซี่ยชีหรั่นกลัวมากจริงๆ กลัวว่าเขาจะสะเทือนใจขึ้นมาแล้วจะทำเรื่องที่เป็นอันตรายและเรื่องที่ไม่แยกแยะผิดชอบชั่วดี

เธอไม่อยากให้เขาไปเจอหน้าจงหวีฉวนตัวต่อตัวเช่นกัน เธอเกลียดพ่อเธอแค่ไหนก็ไม่อยากให้พ่อของเธอตายในน้ำมือคนที่ตัวเองรักที่สุด

ขณะที่จงหวีฉวนรีบไปที่สถานกักกัน เย่เฮ่าหรันสองสามีภรรยาก็รู้เรื่องนี้เช่นกัน

“จงหวีฉวนไอ้ชั่วนี่! มันต้องเป็นคนทำแน่!” เย่เฮ่าหรันโกรธจนตัวสั่น หายใจไม่ออก เป็นลมไปแล้ว โชคดีที่เหยนชิงเหยียนอยู่ในบ้าน รีบส่งจงหวีฉวนไปส่งโรงพยาบาล

ฝู้เฟิ่งหยีด้านหนึ่งเป็นห่วงลูกสะใภ้ อีกด้านหนึ่งก็เป็นห่วงสามี

ตอนแรกอยากบอกเย่เชินหลินว่าพ่อเกิดอุบัติเหตุ เมื่อรู้ว่าตอนนี้เขาจะรีบไปช่วยเซี่ยชีหรั่นก่อน เธอจึงไม่บอก

โรคชราของเย่เฮ่าหรันกำลังแย่ลงเรื่อยๆ ทานยาเพื่อรักษามันอยู่เสมอ ยังสามารถทำงานได้ตามปกติ เพียงเพราะไม่โกรธ

คราวนี้โกรธไม่น้อย โชคดีที่โรงพยาบาลเข้าใจสถานการณ์เขา และบ้านก็อยู่ใกล้โรงพยาบาล จึงไม่เกิดเรื่องร้ายแรง

“ถึงอย่างนั้นคุณก็ต้องอยู่โรงพยาบาลเพื่อสังเกตการณ์” คุณหมอพูด

“สังเกตการณ์อะไร? ฉันมีเรื่องสำคัญต้องทำ! ” เย่เฮ่าหรันไม่ยอมเข้ารับการรักษา ฝู้เฟิ่งหยีทำได้เพียงพูดปลอบเขาอย่างนุ่มนวล “ฉันรู้ว่าคุณร้อนใจ แซ่จงมันจงใจเล่นงานคุณ มันจับผิดชีหรั่นของเรา มันชั่วร้ายเลวทรามมาหลายปีแล้ว คุณก็ไม่ใช่จะไม่รู้ คุณไปคุยกับมันจะมีประโยชน์อะไร? มันก็จะปัดความรับผิดชอบทั้งหมดไม่ใช่เหรอ มันเป็นเรื่องยากที่เราจะพบหลักฐานว่ามันมีส่วนเกี่ยวข้อง คุณดูแลตัวเองให้ดี ถ้าคุณโกรธจนตาย นั่นคือสิ่งที่มันอยากเห็นนะ”