ตอนที่ 974 สาวใช้ตัวแสบ 878

ตอนที่ 974 สาวใช้ตัวแสบ 878

เซี่ยอี้ชิงเปล่งเสียงขัดจังหวะความคิดของหลินหลิง เธอมองสองคนตรงหน้าอย่างค่อนข้างงุนงง

“พ่อฉันป่วย ฉันขอกลับไปหาเขาก่อนนะคะ” หลินหลิงพูดเสียงเบา เธอพูดเบามากๆ เย่เชินหลินได้ยินก็สั่งให้เซี่ยอี้ชิงไปส่งหลินหลิงกลับบ้าน ให้เธอเอาธุระให้หลินต้าฮุยจัดการ เย่เชินหลินวางแผนว่าจะไปดูบริษัทฝู้ซื่อกรุ๊ปสักหน่อยเหมือนกัน

หลินหลิงไม่คิดว่าเย่เชินหลินจะตามเธอไปดูพ่อเธอ

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันไปเองก็ได้” หลินหลิงเดินออกไปจากพื้นที่เสริม เมื่อวานเธอรับสายจากที่บ้านบอกว่าคุณพ่อป่วย ช่วงปีที่ผ่านมาทุกครั้งที่โทรมาเธอก็ไปเยี่ยมหมด ทุกครั้งล้วนโกหกเธอ ครั้งนี้เธอคิดว่าโกหกเธอเหมือนกัน กำลังคิดจะวางสาย ปลายสายก็มีเสียงจริงจังของพ่อบ้านหลินพูดขึ้น “คุณผู้หญิง นายท่านเย่ป่วยจริงๆ ครับ”

การถอนหายใจยาวอย่างหนักหน่วงนั้นกระทบหัวใจหลินหลิง พ่อบ้านหลินไม่เคยพูดเศร้าขนาดนี้มาก่อน เธอมีลางสังหรณ์ไม่ดีในใจ เธอได้รับโทรศัพท์อีกครั้งจากพ่อของเธอโดยตรง เสียงเปลี่ยนแปลงในโทรศัพท์เล็กน้อยแสดงให้เห็นว่าเวลาไม่เคยรอใคร หลินหลิงได้ยินเสียงไอ หัวใจเธอก็พังทลายลง พ่อของเธอป่วยจริงๆ ตอนแรกเธอวางแผนจะบอกเย่เชินหลินว่าจะกลับบ้าน

ยังไม่ได้พูด ก็บังเอิญเจอเย่เชินหลินที่นี่

สุดท้าย หลินหลิงก็ไม่ได้ขัดขืนคำสั่งของเย่เชินหลิน ดูเหมือนเธอเคยชินกับทุกสิ่งที่เย่เชินหลินมอบให้

เซี่ยอี้ชิงไปส่งหลินหลิงกลับ เย่เชินหลินถือถุงใบเล็กใบใหญ่ขับรถกลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลเย่คนเดียว ในใจเขามีความสุขอยู่ตลอด ไม่มีความทุกข์เลยสักนิด เพราะมีความสุขมากเกินไป เย่เชินหลินจึงไม่ได้สังเกตว่าหลินหลิงทุกข์ใจ แถมหลินหลิงก็ไม่ค่อยยิ้มมาตลอด

เซี่ยอี้ชิงยังไม่ทันส่งหลินหลิงถึง หลินหลิงก็ให้เซี่ยอี้ชิงกลับไป

“ผู้ช่วยหลิน แต่คุณเย่” เซี่ยอี้ชิงกำลังอยากพูดอะไรบางอย่างแต่ยังไม่ทันเอ่ยปากก็โดนหลินหลิงขัด

“คุณกลับไปเถอะ ฉันกลับเอง ฉันอยากอยู่เงียบๆ ” เธอพูดอย่างไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ

เซี่ยอี้ชิงเห็นความดื้อรั้นแต่ก็ต้องกลับมาก่อน ระหว่างทางก็โทรหาเย่เชินหลินเพื่อคุยเรื่องนี้ เย่เชินหลินเงียบไปสองสามนาทีแล้วบอกว่าเขารู้เรื่องนี้แล้ว

หลินหลิงถือกระเป๋าใบเล็กใบใหญ่เดินเข้าบ้านที่คุ้นเคย ตอนนั้นเธอเดินออกมาเพราะเย่เชินหลิน สูญเสียสถานะคุณผู้หญิงคนโต ยอมเต็มใจที่จะเป็นผู้หญิงข้างหลังเขา เป็นผู้ช่วยของเขา เธอไม่ได้คิดอะไรเยอะ แค่อยากอยู่ข้างๆ มองเขาเท่านั้น

“นายท่าน คุณผู้หญิงมาแล้วค่ะ” เมื่อป้าจางเห็นหลินหลิงก็ตะโกนเสียงดังอย่างดีใจ เธอคือคนรับใช้ตระกูลหลิน อยู่คนเดียวมาตลอด ดีกับหลินหลิงมาก ดูแลหลินหลิงอยู่เสมอ จนกระทั่งเธอต้องไปเป็นผู้ช่วยเย่เชินหลินที่บริษัทฝู้ซื่อกรุ๊ป

ใบหน้าป้าจางมีแต่รอยยิ้ม มองออกว่าเธอยิ้มจากใจจริง เธอวิ่งมาเปิดประตู หยิบของในมือหลินหลิงด้วยความสงสาร และเรียกคนอื่นในบ้านมาช่วย หลินหลิงคุณผู้หญิงคนโตคนนี้ถือของเยอะแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร

“ป้าจาง อันนี้ให้พ่อฉันนะคะ ฉันได้ยินว่าเขาป่วย” หลินหลิงถามอย่างค่อนข้างเป็นห่วง ดวงตามองที่ห้องหลักอยู่ตลอด เธอไม่เห็นการเคลื่อนไหวที่บ้านมานานแล้ว ไม่รู้ว่าพ่อโกรธหรือเปล่า

“กลับมาก็ดีแล้วค่ะ กลับมาก็ดีแล้ว” ป้าจางส่งของในมือให้กับคนอื่นแล้วกำชับอย่างระมัดระวัง “นี่เอาให้นายท่าน พวกเธอระวังหน่อยนะ” หลินหลิงมองตึกสูงใหญ่ เธอเดินเข้าไปทีละก้าว

“ในที่สุดก็กลับมาแล้วเหรอ?” เสียงเหมือนระฆังใหญ่ดังขึ้น พลังเหมือนสายรุ้ง แต่อย่างไรก็ไม่สามารถต้านทานกาลเวลาได้ ยังต้องเปลี่ยนแปลงไม่มากก็น้อย

เห็นชายชราที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ใหญ่ห้องโถง ดูแก่แต่ก็กระชุ่มกระชวยแข็งแรง หลินหลิงตกตะลึงไปชั่วขณะ ช่วงปีที่ผ่านมาอยู่เคียงข้างเย่เชินหลิน ทุกครั้งเธออยากร้องไห้แต่ไม่ได้ร้อง เมื่อเห็นคนที่สนิทที่สุด น้ำตาเธอก็ไหลลงมาเม็ดใหญ่อย่างอดไม่ได้

“นายท่าน คุณหญิงคิดถึงนายท่านตลอดเวลาที่อยู่ข้างนอก” พอป้าจางได้ยินน้ำเสียงของนายท่าน กลัวว่าเขาจะดุหลินหลิง หลินหลิงเป็นคนที่เธอเลี้ยงมาจนโต เธอมองออกว่าเด็กคนนี้ภายนอกดูแข็งแกร่ง แต่จริงๆ แล้วข้างในอ่อนแอมาก

หลังจากชายชราในห้องโถงเงียบไปหลายนาที เขาก็พูดขึ้นเสียงดังฟังชัด “กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว” เขายืนขึ้นเดินไปที่ห้องทำงาน

หลินหลิงมองชายชราที่จากไปด้วยน้ำตาเอ่อล้น คุณพ่อดูเหมือนจะแก่ขึ้นมากเลย

“พ่อ ลูกสาวอกตัญญูเอง” หลินหลิงพูดเสียงทุ้มต่ำ ไม่ว่าเสียงเธอจะต่ำแค่ไหน จะเบาแค่ไหน เลขาธิการหลินก็ยังได้ยิน เขาเป็นห่วงลูกสาวตัวน้อยคนนี้มาโดยตลอด แข็งแกร่งมากกว่าผู้ชายตั้งแต่เด็กๆ แต่ก็เป็นผู้หญิงอยู่ดี ในปีที่ผ่านมาเขาก็เห็นความพยายามของเธอ ตั้งแต่เธอออกจากบ้านไปเขาก็เป็นห่วงเธอมาตลอด ไม่รู้จะทนความยากลำบากได้ไหมหลังจากทิ้งสถานะคุณหญิงไป เขารู้จักผู้ชายคนนั้น ผู้ชายที่ชื่อว่าเย่เชินหลิน เขาเป็นผู้ชายที่ไม่แย่จริงๆ และเป็นลูกเขยที่ดีคนหนึ่ง แต่เขาไม่ชอบลูกสาวของเขา ลูกสาวเลขาธิการหลินของเขากลัวว่าจะไม่มีคนเอาเหรอ? ได้ยินว่าเย่เชินหลินมีลูก เขาก็เร่งเร้าให้หลินหลิงกลับบ้านเร็วๆ อยู่ตลอด แต่เด็กคนนี้แน่วแน่ยังไม่กลับมา เขาไม่รู้ว่าใช้วิธีอะไรได้ สุดท้ายเขาก็ทางตันคิดว่าแกล้งป่วย ในใจเขารู้ว่าไม่ว่าอย่างไรถ้าเขาป่วย เธอต้องกลับมาเยี่ยมเขาแน่นอน

“กลับมาก็ดีแล้ว ยังไงเธอก็เป็นคุณหญิงของตระกูลหลิน เป็นผู้ช่วยบริษัทฝู้ซื่อกรุ๊ปไปก็เปล่าประโยชน์” เลขาธิการหลินพูดจบก็ไม่รอให้หลินหลิงตอบก็หายตัวไปเลย เขารู้ว่าหลินหลิงจะพูดว่าเธออาสาเอง ถ้าเธอไม่อาสา ไม่ว่าเย่เชินหลินจะสุดยอดแค่ไหนก็ไม่สามารถมาที่บ้านตระกูลหลินมัดตัวหลินหลิงไปเป็นผู้ช่วยเขาได้

หลินหลิงมองไปที่โถงว่างเปล่าโดยไม่เห็นคนคุ้นเคย เธอรู้สึกแย่มาก