ตอนที่192 สาวใช้ตัวแสบ96

ตอนที่192 สาวใช้ตัวแสบ96

แต่ครั้งนี้เธอคิดว่าเธอเองไม่ผิด ชัดๆว่าเป็นเพราะความเห็นแก่ตัวของเซี่ยชีหรั่น

เห็นว่าเซี่ยชีหรั่นกำลังจะออกไปเธอก็รีบวิ่งตามไป พูดตามหลังไปว่า “ พี่บอกว่าทำเพื่อฉันไม่ใช่หรอ？งั้นฉันจะเชื่อว่าพี่ทำเพื่อฉันจริงๆ แต่พี่ต้องยกพี่เชินหลินให้ฉัน！ให้ฉันได้เป็นผู้หญิงของเขา ฉันถึงจะคิดว่าพี่ดีกับฉันจริงๆ！”

“เธอพูดอะไรนะ？”เซี่ยชีหรั่นหันกลับมา หน้านิ่วคิ้วขมวด

“เธอพูดอีกทีสิ๊？”น้ำเสียงเธอเริ่มสั่นพร่าแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

โม่เสี่ยวหนงยืดคอ น้ำเสียงเน้นและหนักแน่นขึ้น “ฉันจะพูดอีกทีนะ ถ้าพี่คิดจะทำเพื่อฉันจริงๆก็ยกพี่เชินหลินให้ฉัน พี่ไม่ต้องเป็นผู้หญิงของเขาแล้ว ฉันจะเป็นผู้หญิงของเขาเอง！ฉันก็จะทำให้เขาช่วยแก้แค้นให้พี่เสี่ยวจุนเหมือนเดิม！”

ตอนนี้พวกเธออยู่ตรงหน้าประตูห้องแล้วจะมาทะเลาะกันตรงนี้ไม่ได้ จะ ทะเลาะกันเสียงดังไม่ได้ถ้าพวกเธอแตกคอกัน ก็จะมีแต่ทำให้ส้งหลิงหลิงหัวเราะเยาะเอาได้ อาจทำให้เธอมีช่องโหว่

เซี่ยชีหรั่นอดทนแล้วอดทนเล่า เธอสูดหายใจลึกอยู่หลายครั้งแล้วพูดกับเสี่ยวหนงอย่างนิ่งเฉย

“มันเป็นไปไม่ได้ โม่เสี่ยวหนง พี่น้องใช้ผู้ชายร่วมกัน？ นี่เธอไปเอาความคิดนี้มาจากไหนกันไม่รู้คิดว่ามันน่าขยะแขยงบ้างหรือไงห๊ะ？”

“ไม่คิด！ในสมัยโบราณพี่น้องมีสามีร่วมกันก็เยอะออกจะตายไป พี่เสียดาย ทำไม่ได้ก็ทำไม่ได้สิ ก็ไม่ต้องทำเป็นมาสอนฉัน ฉันรู้ ว่าที่จริงแล้วพี่มันก็เห็นแก่ตัว ผู้ชายที่ดีขนาดนั้นอะ พี่กะจะเชยชมคนเดียวไม่คิดที่จะแบ่งปันให้ฉัน พี่มันเห็นแก่ตัว！”เสียงของโม่เสี่ยวหนงสูงขึ้นหลายเท่า จนเกือบจะเสียสติไปแล้ว

เซี่ยชีหรั่นโดนเะอ ยั่วโมโหจนตัวสั่นแต่ก็ไม่สามารถที่จะเอะอะโวยวายได้จึงทำได้แต่เพียงอดทนกลั้นเอาไว้และเปิดประตูออก

ด้านหลังตามมาด้วยคำเตือนของ โม่เสี่ยวหนง“พี่ไม่ช่วยฉันบอกกับเขา ก็ไม่เป็นไร ฉันมีวิธีของฉัน ฉันจะไปหาพี่หลิงหลิง！”

“แล้วแต่เธอละกัน ฉันไม่สนเธอแล้ว！”

เซี่ยชีหรั่นรู้ดี ถ้าเธอไม่เคยคิด ทุกวันเธอคงจะมีความคิดนี้ เธอไม่ยอมหรอ

แต่ว่าในเธอเชื่อถึงแม้ว่าเย่ชินหลินจะมีผู้หญิงมากแค่ไหน แค่ก็ไม่มีทางว่าจะสุ่มสี่สุ่มห้า เขาคงไม่มีอะไรกับโม่เสี่ยวหนงแน่นอน

เซี่ยชีหรั่นออกจากบ้านหลังใหญ่ ไม่รู้ว่าจะไปไหนดี เธอก็เดินไปข้างหน้า ไม่ได้เดินไปในที่ที่มืดมากแต่เดินไปตามทางเล็กๆที่ที่อยู่แถวๆนั้น ค่อยๆเดินไปตามทางที่มีดอกไม้สีม่วงแดงอยู่ริมทาง

เธอนั่งหลับตาลงบนเก้าอี้ที่เย่เชินหลินเคยนั่ง สูดกลิ่นหอมอ่อนๆของใบไลแล็คพลางคิดถึงโม่เสี่ยวจุน

โม่เสี่ยวจุนเหมือนกันกับเธอ มักจะเป็นห่วงโม่เสี่ยวหนงเรื่องที่พวกเขาคุยกันส่วนตัวส่วนใหญ่ก็จะเกี่ยวกับโม่เสี่ยวหนง กลัวว่าเธอจะเปลี่ยนไปในทางที่ไม่ดี พวกเขาก็ได้แต่หวังว่าโม่เสี่ยวหนงนับวันจะยิ่งรู้ประสาขึ้น

เซี่ยชีหรั่นเสียใจมากที่วันนี้เห็นโม่เสี่ยวหนงเป็นแบบนี้ น่าเสียดาย ที่ไม่มีอีกแล้วคนที่คอยคุยกับเธอเรื่องเสี่ยวหนง เธอนั่งอยู่ตรงนั้นอย่างเดียวดาย รู้สึกว่าตัวเองหมดหนทางจะไป ไม่มีแม้ที่จะหลบซ่อน รู้สึกว่าไม่มีอะไรจะเจ็บปวดไปมากกว่านี้อีกแล้ว

……