ตอนที่195 สาวใช้ตัวแสบ99

กลัวว่าเย่เชินหลินจะไม่พอใจ เธอจึงไม่กล้าที่จะทำพลาด เธอพยักหน้าแล้วพูดว่า “ใช่ค่ะ เขาคือโม่เสี่ยวจุน พวกเราอยู่ด้วยกันมาสิบกว่าปีฉันไม่มีทางจำผิดแน่นอนค่ะ”

“เฮ้อ！สรุปว่าฉันจำผิดคนงั้นหรอ！”ฝู้เฟิ่งหยีถอนหายใจยาว

“ไม่ใช่จื่อห้านของฉัน ？ก็ยังไม่ใช่จื่อห้านลูกฉันอยู่ดี เย่จื่อห้านของลูกแม่แกอยู่ที่ไหนกัน ทำไมต้องมาจากแม่ไปแล้วไม่มีข่าวคราวอย่างนี้ด้วย ！”

เย่จื่อห้าน？ในหัวของเซี่ยชีหรั่นเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

เย่จื่อห้านคือใคร？คงไม่ใช่ ไม่ใช่น้องชายของเย่เชินหลินหรอกนะ？

พอรู้อย่างนี้ทำให้เธอมีความรู้สึกแปลกๆ มีความกล้ามากที่จะคาดเดาเรื่องนี้：เป็นไปได้ไหมที่จะเป็นอย่างที่เธอคิด เย่จื่อห้านก็คือโม่เสี่ยวจุน？โม่เสี่ยวจุนก็คือเย่จื่อห้าน？

เซี่ยชีหรั่นถูกความคิดนี้ทำเอาตกใจ แต่ว่าพอมีความคิดนี้ผุดขึ้นมา ก็รู้สึกเหมือนกับว่าจะเป็นความจริง พอคิดว่าอาจจะหาพ่อแม่ที่แท้จริงและครอบครัวให้กับโม่เสี่ยวจุนได้แล้วใจเธอก็เต้นแรงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เธอรู้สึกตื่นเต้นมาก แต่ก็ยังระวังคำพูด“คุณป้าคะ เย่จื่อห้านนี้คือ....... ”

ในขณะที่เธอรอคอยคำตอบอยู่นั้น ฝู้เฟิ่งหยีกลับหลับตาลงสนิท พูดอย่างอ่อนแรง “เธอออกไปได้แล้ว ฉันไม่อยากคุยอะไรอีก ฉันเหนื่อยมากแล้ว”

เซี่ยชีหรั่นลังเลอยู่กับความตื่นเต้นเมื่อครู่จนเกือบที่หลุดพูดกับฝู้เฟิ่งหยีไปแล้ววีรูปถ่ายนั้นไม่ใช่ของจริง

แต่เธอก็อดใจไว้ได้ จะพูดไปทั่วไม่ได้ เย่เชินหลินเขาคงจะมีเหตุผลของเขา หากว่าเธอเกิดทำให้เขาถูกจับได้ เขาจะต้องโมโหเป็นฟืนไฟแน่

ละยิ่งไปกว่านั้น เธอก็ไม่เพียงเพราะการคาดเดาของตัวเองแล้วจะพูดมั่วออกไป ถ้าเกิดไม่ใช่ขึ้นมาหล่ะ ต้องทำให้ฝู้เฟิ่งหยีเจ็บปวดมากแน่ๆ

พอคิดเช่นนั้น เธอก็ลุกขึ้นแล้วพูดกับฝู้เฟิ่งหยี “ค่ะ งั้นดิฉันขอตัวก่อนนะคะ นายหญิง！”

ฝู้เฟิ่งหยีรู้สึกหมดแรงจริงๆ เอาแต่โบกมือ

เซี่ยชีหรั่นออกมาจากห้องไม่คิดว่า เย่เชินหลินยังไม่ได้กลับไปที่ห้องของตัวเอง แต่ยืนอยู่แถวๆนั้น

ตอนที่เธอออกมา เขามองมายังเธอ ใช้แววตาที่ถ้าเธอว่าคุยกับแม่เขาเป็นไงบ้าง

ตอนนี้ในใจเซี่ยชีหรั่นรู้สึกสับสนวุ่นวายไปหมด

เธอยืนจ้องผู้ชายคนนี้อย่างนิ่งๆ ผู้ชายคนที่ขโมยครั้งแรกไปจากเธอ ไม่หยุดคิดว่าจะเป็นไปได้หรอที่เขาจะเป็นพี่ชายของเสี่ยวจุนจริงๆ？

ถ้าสมมุติว่าใช่ ทำให้เธอรู้สึกยังไง？

ความคิดเห็น