ตอนที่213 สาวใช้ตัวแสบ117

ตอนที่213 สาวใช้ตัวแสบ117

คุณแม่อยู่ เขาไม่อยากทำให้เป็นเรื่องใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งไม่ควรตำหนิเธอ

“ไปเรียกพ่อบ้านมา!” เย่เชินหลินสั่งส้งหลิงหลิงเสียงเข้ม

ส้งหลิงหลิงเช็ดน้ำตา พูดอย่างหงุดหงิด: “ช่างเถอะ ไม่ต้องเรียกเขาแล้ว ยังไงคุณก็ไม่เชื่อฉัน ไม่ว่าพ่อบ้านจะพูดอะไรคุณก็ไม่มีทางเชื่อ ในใจคุณตอนนี้เต็มไปด้วยเซี่ยชีหรั่น คู่หมั้นอย่างฉันเป็นอะไรได้? ฉันใช้เวลาทั้งหมดเพื่อทำให้คุณพอใจ ฉันก็แค่อยากแต่งงานกับคุณ มีแขกมา ฉันก็ดูแลอย่างเต็มที่ กลัวที่นี่จะดูแลไม่ทั่วถึง ไม่คิดว่า เพียงแค่เรื่องที่คนอื่นละเลย จะมาโทษถึงตัวฉันได้ คุณไล่ให้ฉันไป ฉันก็จะไป!”

เย่เชินหลินไม่มีปฏิกิริยาบนใหหน้า มองเธออย่างเย็นชา และพูดอย่างเฉยเมย: “คิดว่าเธอ จะข่มขู่ฉันได้?”

“ไม่กล้า! ไม่กล้าที่จะเคยคิด!”ความภาคภูมิใจที่ยากของส้งหลิงหลิง ดูเหมือนว่าจะออกไปและหมดหวัง

เซี่ยชีหรั่นจับมือของเย่เชินหลิน ขอร้องเขาด้วยเสียงเบา: “คุณเย่คะ เรื่องนี้อาจไม่ใช่เรื่องของคุณส้ง อาจเป็นอย่างที่เธอพูด เพราะพ่อบ้านลืม ไม่ต้องไล่เธอออก สองวันมานี้คุณนายร่างกายไม่แข็งแรง ท่านชอบคุณส้ง คุณอย่านำเรื่องมาให้ท่านเลย ที่สำคัญเป็นเรื่องของฉัน ฉันรับผิดชอบไม่ไหว”

ผู้หญิงเจ้าเล่ห์! ส้งหลิงหลิงด่าเซี่ยชีหรั่นในใจด้วยความโกรธ ไม่ว่าเธอจะพูดอะไรทำอะไร ก็เป็นแมวขี้แย เธอไม่อยากยอมรับความดีจากเธอ

เซี่ยชีหรั่นก็ไม่คิดที่จะให้ส้งหลิงหลิงยอมรับเธอ เธอแค่รู้สึกว่าเพราะเธอทำให้เกิดเรื่องใหญ่ เธอไม่รู้สึกเสียใจ ยิ่งไปกว่านั้น เย่เชินหลินกตัญญู เธอขอบคุณเขา และควรคิดในสิ่งที่เขาคิด ทำไมถึงก่อเรื่องวุ่นวายอีก ในเวลาที่คุณแม่ของเขาร่างกายและอารมณ์ไม่ดีด้วย

เย่เชินหลินรู้สึกถึงความจริงใจของเซี่ยชีหรั่น อย่างน้อยตอนนี้ เขาสามารถทำได้

หากเธออยากให้เขาไล่ส้งหลิงหลิง ตอนเจอเขาครั้งแรก ที่เขาถามเธอว่าหิวรึเปล่า เธอก็สามารถฟ้องได้

แต่เธอไม่ เธออดทนมาตลอด

แน่นอนเขาเข้าใจหากไล่ส้งหลิงหลิงไปจริงๆ เธอต้องไปฟ้องฝู้เฟิ่งหยีแน่นอน วุ่นวายจนทำให้ฝู้เฟิ่งหยีไม่มีความสุข เรื่องนี้ท้ายที่สุดฝู้เฟิ่งหยีในใจต้องไม่พอใจเซี่ยชีหรั่นแน่นอน แม้ว่าจะไม่ส่งผลกระทบต่อการที่เธออยู่ที่นี่ เวลานี้ เขาก็ไม่อยากให้ระหว่างผู้หญิงที่เขาสนใจกับคุณแม่มีความบาดหมางกัน

คิดเช่นนี้ เขาก็เอื้อมมือไปกดโทรศัพท์ที่อยู่ตรงหน้า เพื่อเรียกพ่อบ้านมา

ยังไม่ทันกด พ่อบ้านก็เคาะประตูนำอาหารมาส่งด้วยตัวเอง

“เข้ามา!” เย่เชินหลินพูดแค่คำเดียว พ่อบ้านเดินเท้าสั่นเล็กน้อย

ทันทีที่เข้าไป ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดมองไปที่เซี่ยชีหรั่น แล้วพูดชดเชย: “ขอโทษชีหรั่น ฉันเพิ่งนึกขึ้นว่าเธอยังไม่ได้กินข้าว เพราะฉันยุ่งจนลืม คุณส้งสั่งฉันสองสามรอบ ต้องให้ฉันส่งอาหารให้พวกเธอให้ได้ เฮ้อ เรื่องนี้ต้องโทษฉัน ฉันประมาทจนลืม”

เมื่อส้งหลิงหลิงได้ฟังพ่อบ้านพูด น้ำตาก็ไหลออกมาจากดวงตาของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เธอก็น่าสงสาร เย่เชินหลินไม่ได้มองเธอเลย

ในใจเขาชัดเจน พ่อบ้านยอมรับ จะไม่ใช่เรื่องของส้งหลิงหลิง

เย่เชินหลินยกมือขึ้น ส่งสัญญาณให้พ่อบ้านไม่ต้องพูดแล้ว