ตอนที่223 สาวใช้ตัวแสบ 127

ตอนที่223สาวใช้ตัวแสบ 127

มือเพิ่งแตะโดนลูกบิด เย่เชินหลินก็ทำหน้าเย็นชาเข้ามาแล้ว

ใช้แสงไฟมืดๆ ของห้องนอน เซี่ยชีหรั่นเห็นมุมปากของเย่เชินหลินมีเลือดไหลออกมา

ผู้ชายที่ทรมานเธออย่างเอาเป็นเอาตายเมื่อกี้นี้ เธอไม่อยากจะมีความรู้สึกอะไรต่อเขาเลยจริงๆ ไม่ว่าเขาจะเลือดไหลหรือบาดเจ็บอะไรก็ตาม เธอก็ไม่ควรที่จะถูกเขากระทบอารมณ์อะไรเลย

เธอยืนกัดริมฝีปากไว้แน่นๆ อยู่ตรงนั้น พึมพำไปวิหนึ่งก็อดไม่ได้ที่จะดึงกระดาษทิชชู่หนึ่งแผ่นออกจากกล่องกระดาษทิชชู่ที่อยู่บนหัวเตียงไปเช็ดเลือดให้เขา

“คนโตขนาดนี้แล้ว ยังจะไปเลียนแบบเด็กเขาตีกันอีก ทำไมคุณไร้เดียงสาขนาดนี้อ่ะ” ท่าทางเธอเบามาก ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยตำหนิ แต่ก็มีความเสียใจที่เข้มข้นอีกด้วย เย่เชินหลินยังคงทำหน้าเข้มจ้องมองใบหน้าเล็กของเธออยู่ ในตอนที่เธอกำลังตำหนิเขาอยู่ จู่ๆ ก็กุมมือเธอไว้แน่นๆ…

สายตาของเขามองเธอด้วยความสับสน ถามเธออย่างไร้เสียง: เห็นฉันเจ็บตัว เธอเจ็บใจไหม

“คุณจับฉันทำไมอ่ะ เลือดยังเช็ดไม่หมดเลย เจ็บไหมอ่ะ” เซี่ยชีหรั่นถามขึ้นด้วยเสียงที่เบาบางมาก ตาก็มองแต่แผลของเขาอยู่ตลอดอย่างเป็นห่วง

มีเสี้ยววินาทีหนึ่ง ที่เขารู้สึกว่าความจริงผู้หญิงคนนี้ก็รักเขาอยู่

เสี่ยวจุน ฉันจะไม่รักเขา จะไม่…แต่พอไอ้ประโยคนี้โผล่ออกมาในหัวของเขา เขาก็ไม่รู้สึกความห่วงใยของเธอจริงใจขนาดไหนอีกแล้ว ทันใดนั้นเขาก็ปล่อยมือเธอออก สีหน้าเย็นชา

“เธอไม่ต้องมาทำเป็นห่วงฉันเลย! ออกไป!”

เซี่ยชีหรั่นถูกเขาผลักออก เธอโดนเขาบีบจนหมดแรงตั้งนานแล้ว แค่เขาผลักเบาๆ เธอก็เซไปเซมาจากนั้นก็ล้มลงไปทางประตู

ก็นึกว่าหัวจะกระแทกโดนประตูแรงๆ แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะยื่นแขนแข็งแรงออกกอดเอวเธอไว้

ความจริงเขาก็เป็นห่วงเธอ ไม่ได้เยือกเย็นอย่างที่เขาแสดงออกมา

ใจจริงเธอไม่อยากจะเห็นเขาปั้นหน้าเย็นชา ฉะนั้นเมื่อเธอทรงตัวได้แล้ว ก็ยังถามเขาเสียงต่ำ: “คุณเป็นอะไรเหรอ เมื่อคืน…ฉันจำได้ว่าเมื่อคืนคุณไม่ได้โกรธขนาดนั้นแล้ว”

“ออกไป!”

สีหน้าของเขาดูแย่มาก เซี่ยชีหรั่นกัดริมฝีปาก จากนั้นก็เปิดประตูออกไปอย่างหมดหนทาง

โม่เสี่ยวหนงยังไม่ได้ตื่น เซี่ยชีหรั่นไม่อยากจะยืนเคาะประตูอยู่นอกห้องอีกแล้ว เธอรู้ว่าเวลานี้ประตูใหญ่ของตึกหลักเปิดแล้ว ถึงแม้ทั้งตัวใส่แค่ชุดนอนตัวเดียว ยังดีที่ตอนนี้เวลายังเช้าอยู่ ข้างนอกไม่ค่อยมีคนเห็นเธอ

เซี่ยชีหรั่นออกไปข้างนอก เดินไปทางตรอกเล็กๆ ที่ข้างๆ ปลูกด้วยดอกไลแล็ค อยากจะรอโม่เสี่ยวหนงตื่นมาแล้วค่อยกลับมาอีกที

พอเดินไปสักระยะหนึ่งแล้ว ข้างหน้าก็มีสองคนเดินมา แต่กลับเป็นฝู้เฟิ่งหยีกับส้งหลิงหลิง เธอสองคนเห็นรอยดูดม่วงๆ บนคอเซี่ยชีหรั่นเกือบในเวลาเดียวกัน เซี่ยชีหรั่นอยากจะปกปิดไว้โดยสัญชาตญาณ แต่ก็ไม่สามารถปกปิดได้อยู่ดี