ตอนที่307 สาวใช้ตัวแสบ211

ตอนที่307 สาวใช้ตัวแสบ211

นี่มันไม่ใช่การโทรหาแบบปกติ แต่มันเป็นการโทรที่เธอต้องการความช่วยเหลือจากเขา และถ้าหากว่าเธอยังตกอยู่ในอันตราย การที่เขาไม่ตอบกลับมานั้นมันทำให้เธอตกอยู่ในสภาวะที่สิ้นหวังและหมดหนทาง

“มาแล้วค่ะ！”จิ่วจิ่วตอบรับแทนเซี่ยชีหรั่น จางหลัวพูดต่อทันที“ชีหรั่นคาดว่าคุณเย่จะหายโกรธเธอแล้วล่ะ เธอรีบเปลี่ยนเป็นชุดสวยๆออกไป พอเขาดีใจมีความสุข พวกเธอก็จะได้ไม่ต้องมีอะไรมากั้นอีกแล้ว”

“ไม่ต้องหรอก ก็แค่ทานข้าวกลางวันเอง อย่าให้เขาต้องรอนานเลย”เซี่ยชีหรั่นลงมาจากเตียง ใส่รองเท้า เอามือสางผมทีสองทีก็จะออกไป

“เดี๋ยวนะ ชีหรั่นเธออย่ามองว่ามันเป็นแค่มื้อกลางวัน เธอจะต้องให้ควาสำคัญกับมัน เธอไม่เห็นส้งหลิงหลิงหรอ ทุกครั้งที่ทานข้าวเธอจะตั้งใจแต่งหน้ามากเลยนะ？”

จิ่วจิ่วพูดอยู่ด้านหลังเซี่ยชีหรั่น ตั้งใจจะเตือนให้เธอเปลี่ยนชุด เซี่ยชีหรั่นแสยะยิ้ม “บรรจงไปขนาดนั้น ก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะชอบหนิ ถ้าเขาสนใจจริงๆ ไม่ว่าอีกคนจะไม่ทำอะไรเลย เขาก็สนใจ แต่ถ้าเขาจะมองข้าม ไม่ว่าจะทำอะไรไป ก็เท่านั้นแหละ เปล่าประโยชน์ และอาจจะทำให้รู้สึกรำคาญหนักกว่าเดิมอีก”

เขาพูดแล้วไม่ใช่หรอ？ว่าที่เธอทำไปทั้งหมดนั้นเป็นแผนของเธอ เรื่องที่เธอไปหาเขาที่ห้อง ไปปลอบเขาทำให้เขามีความสุขเธอคิดว่าทั้งหมดนี้มันช่างน่าเศร้า จะเป็นการมองว่าเธอเป็นฝ่ายรุกมากเกินไปหรือเปล่านะ เรื่องที่ดูรุกเขาจนเกินไปนั้นลืมมันไปหมดแล้วเป็นผู้หญิงก็ควรรู้จักระงับอารมณ์ การที่มาแลกกับรอยยิ้มของเขา มันก็อาจจะทำให้เขาคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ไม่มีค่า ไม่แม้แต่จะเห็นคุณค่าของตัวเอง

เธอจะไม่ทำเรื่องพวกนั้นอีก！

เซี่ยชีหรั่นและจิ่วจิ่วพบกับส้งหลิงหลิงและฟางลี่น่าตรงทางเดินโดยบังเอิญ สายตาของทั้งคู่ก็ประสานกัน

ส้งหลิงหลิงไม่มีท่าทีที่จะดูถูกเย้ยหยันเธอ แต่กลับดูร้อนลนนิดหน่อย เธอคงกลัวว่าเซี่ยชีหรั่นจะบอกเรื่องนั้นกับเย่เชินหลิน

ฟางลี่น่ากลับใช้สายตาโกรธแค้นมองมาที่เธอ พวกเธอทำไมสำเร็จ เธอก็คงจะไม่พอใจและไม่ยอมแพ้

เซี่ยชีหรั่นแบนหลีกตัวหนีเล็กน้อย ให้ทางพวกเธอ จิ่วจิ่วอดเห็นไม่ได้จึงพูดขึ้น “ชีหรั่นทำไมเธอต้องหลบพวกเขาด้วย พวกเราออกมาก่อนนะ”

“ไม่เป็นไรหรอก ใครเดินไปก่อนก็เหมือนกัน คงไม่ขาดแค่นาทีสองนาทีนี้หรอก”เซี่ยชีหรั่นพูดนิ่งๆ

เย่เชินหลินนั่งตัวตรงอยู่ที่โต๊ะอาหาร ยังมองไม่เห็นผู้หญิงที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงคนนั้น ในใจของเขาว่างเปล่า เขาที่กำลังเม้มปากหน้านิ่งเฉย ไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าเขากำลังจะรออะไรอยู่

ได้ยินเสียงฝีเท้า เขามองตรงไปข้างหน้า รู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่เป็นส้งหลิงหลิงและฟางลี่น่า

แต่ว่าไม่นักเขาก็เห็นเซี่ยชีหรั่นค่อยๆเดินเข้า เขารีบเปลี่ยนทิศทางสายตาไปทางอื่น เขาจงใจออกคำสั่งคนรับใช้ “เติมซุปสิ ฉันจะกินข้าวแล้ว”

เขาทำเหมือนกับว่าไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่เมื่อเซี่ยชีหรั่นมาถึงทำอย่างกับไม่อยากที่ให้เธอมาทานข้าวด้วยยังไงยังงั้น

เซี่ยชีหรั่นได้ยินเสียงที่ชอบทำให้เธอตกใจ เธอหับไปมองเขาโดยไม่ได้ตั้งใจคิ้วของเขาขมวดเล็กน้อย เหมือนกับว่าไม่ค่อยมีความสุขนัก

จู่ๆเธอก็นึกขึ้นได้ว่าที่เธอคิดเอาไว้เมื่อครู่ ว่าจะไม่เป็นฝ่ายปลอบเขาง้อเขาหรือทำให้เขามีความสุขก่อนเด็ดขาด แต่ผ่านไปแค่แวบเดียวเธอก็เริ่มมีความคิดที่จะทำให้เขาหายทุกข์ใจ นี่มันคือความรักหรือเปล่า？หรือว่าเป็นแค่อารมณ์บางอย่างเท่านั้น？เธอเคยมีบางเวลาที่เกิดมีความห่วงใยแบบนี้กับโม่เสี่ยวจุนด้วยใช่ไหม？

ไม่ เซี่ยชีหรั่น อย่าคิดอะไรไปไกล เธอหวั่นไหวได้ เธอชอบเขาได้ แต่อย่าให้ความรู้สึกที่เธอมีต่อเขานั้นมากเกินกว่าที่มีต่อโม่เสี่ยวจุน

อย่าลืมว่า ไม่ว่าเธอจะพูดอะไร ทำอะไรเสี่ยวจุนจะคอยให้อภัย สนับสนุน ใจดีและอ่อนโยนกับเธอเสมอ ความรู้สึกที่ตลอด20ปีนี้ไม่เคยมีที่ไหน มันลึกซึ้งยิ่งกว่าทะเลซะอีก จะไม่สามารถเกินกว่าผู้ชายที่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย อารมณ์ไม่ปกติแบบนี้ไปได้อย่างไง พอนึกถึงเสี่ยวจุนก็ดูเหมือนว่าเธอนิ่งไปกว่าเดิมเสียอีก เธอนั่งก้มหน้านิ่ง

พอเซี่ยชีหรั่นนั่งลง ใบหน้าของส้งหลิงหลิงก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม พูดกับเย่เชินหลินด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวาน “แบบนี้ก็ดีนะคะเชินหลิน จะไม่ให้น้องหรั่นทานอะไรเลยได้ยังไงกัน？ไม่ปิดคุณหรอกนะคะว่าฉันกลัวว่าน้องหรั่นจะหิว เมื่อเช้านี้เลยให้พ่อครัวเตรียมอาหารรสเลิศไว้ให้ ส่วนฉันกับน่าน่าก็เอาไปให้ด้วยค่ะ”

จิ่วจิ่วที่ยืนอยู่ข้างหลังเซี่ยชีหรั่นถึงกับงง มองไปที่เซี่ยชีหรั่นอย่างสงสัยและก็หันไปมองส้งหลิงหลิงด้วยสายตาที่เย็นชา

เวลาที่ส้งหลิงหลิงเธอพูดโกหกนั้น หน้านิ่งหน้าตายได้เสมอ ช่างน่าชื่นชมจริงๆ แต่ที่จริงแล้วเธอจะรีบอธิบายทำไม เธอคิดจะลงมือก่อนทำให้เซี่ยชีหรั่นไม่มีโอกาสฟ้องได้อีกงั้นหรอ？

ตกลงว่าคนที่คิดจะทำร้านคนอื่น ตัวเองคงจะทำเป็นฉลาดได้ไม่นานหรอก เธอไม่จำเป็นจะต้องพูดอะไรมาก ในใจเธอตอนนี้ก็เหมือนโดนลงโทษอยู่แล้ว ส้งหลิงหลิงยิ้มและมองไปยังเซี่ยชีหรั่นในใจพลางคิดว่า ครั้งนี้ต่อให้เธอจะฟ้องเขาก็ไม่มีประโยชน์ ถึงจะมีภาพวงจรปิด แต่เย่เชินหลินก็จะคิดว่าฉันหวังดีเอาอาหารมาให้เธอ

เซี่ยชีหรั่นไม่ได้มองหลิงหลิงอยู่แล้ว เธอมัวแต่นั่งก้มหน้าทานอาหารที่จิ่วจิ่วคีบใส่จานไว้ให้เธออย่างเงียบๆ

“ขอบคุณที่ลำบาก”เย่เชินหลินพูดกับส้งหลิงหลิงอย่าเฉยชา

ส้งหลิงหลิงรู้สึกดีใจมาก เธอรู้ว่าเซี่ยชีหรั่นคงจะโดนเธอขู่จนกลัวหัวหด ไม่กล้าที่จะบอกเรื่องนี้กับเย่เชินหลิน ที่เธอทำไปทั้งหมดวันนี้ ไม่เพียงแค่ไม่โดนลงโทษ แต่ยังทำให้เธอได้รับความเชื่อมั่นจากเย่เชินหลินอีกด้วย และทั้งหมดนี้จะไม่ให้เธอดีใจได้ยังไง

แต่ในฝั่งของเซี่ยชีหรั่นเธอรู้จักนิสัยเย่เชินหลินดี ว่าที่เขาชื่นผู้หญิงอื่นเป็นเพราะว่าเขายังโกรธเธออยู่

เย่เชินหลิน คุณรู้ดีว่าถ้าคุณยิ่งเป็นแบบนี้ พวกเขาจะยิ่งได้ใจและกระทำต่อเธอรุนแรงขึ้นกว่าเดิม

เขารู้ เขาจะไม่รู้ได้ยังไงเพราะครั้งแรกที่พวกเขาเจอกัน เขาก็ลากเธอลงไปในน้ำ แล้วบอกกับทุกคนว่าเธอตั้งใจที่จะอ่อยเขา หลังจากนั้นเธอก็กลายเป็นศัตรูของผู้หญิงทุกคนทันที

ถ้าหากวันนี้เขาใช้วิธีนั้นอีกนะ ก็จะยิ่งสมบูรณ์แบบเข้าไปอีก