ตอนที่316 สาวใช้ตัวแสบ220

ตอนที่316สาวใช้ตัวแสบ220

เซี่ยชีหรั่นกอดเย่เชินหลินไว้เงียบๆ ให้เขาซบตรงอกของเธอ บางทีเขาอาจอยากจะระบาย งั้นก็ให้เขาระบายออกมา

เห็นเขาเจ็บปวดขนาดนี้ เซี่ยชีหรั่นถูกความรู้สึกที่ซับซ้อนเข้ามาพัวพันอีกครั้ง พูดหรือว่าไม่พูดดี กลายเป็นปัญหาอีกครั้ง

“ถ้าหากคุณหาเขาไม่เจอ ก็จะทนทุกข์ทรมานแบบนี้ไปตลอดใช่ไหม?” เซี่ยชีหรั่นถามอย่างอ่อนโยน

เย่เชินหลินยังคงเงียบ เซี่ยชีหรั่นคลายอ้อมกอด ยืมแสงสว่างจากดวงจันทร์ เพื่อจ้องมองไปยังใบหน้าที่เศร้าหมองของเขา แล้วลองถามไปอีกครั้ง: “ถ้าสมมุติว่า ฉันแค่พูดว่าสมมุตินะคะ ถ้าหากคุณรู้ว่าเขา...รู้ว่าเขาไม่อยู่แล้วจริงๆ คุณ...”

“ไม่ควรพูด!” เย่เชินหลินกัดฟันพูดสามคำนี้ออกมา ใบหน้าน่ากลัวขึ้นมาทันทีจนคนเห็นต้องตกใจ

“น้องชายของฉันยังมีชีวิตอยู่ ฉันต้องหาเขาให้เจอ คุณแม่ของฉันก็หวังให้เขากลับบ้าน ไม่มีทางที่เขาจะไม่อยู่แล้ว”

เซี่ยชีหรั่นเข้าใจแล้ว เป็นเหมือนอย่างที่เธอคิดไว้ เขายังเหลือความหวัง เขาและคุณแม่ของเขาก็ต้องการความหวังนั้น แม้ว่าหาไม่เจอ พวกเขาก็ทุกข์ทรมาน และถ้าหากพวกเขารู้ว่า คนที่พวกเขากำลังตามหาเสียชีวิตแล้ว กลับยิ่งทุกข์ทรมาน

เซี่ยชีหรั่นไม่ได้พูดอะไรอีก ได้แต่ยืนข้างเขาอย่างเงียบๆ

เวลาล่วงเลยผ่านไป ก็ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ เขาก็เพิ่งลุกขึ้น และพูดช้าๆ: “กลับไปนอนเถอะ”

ความเงียบที่ผิดปกติของเขา เซี่ยชีหรั่นก็เงียบไปด้วยกับเขา พวกเขานอนอยู่บนเตียง นอนหงายทั้งสองคน ไม่มีใครพูด สุดท้ายเป็นเซี่ยชีหรั่นที่นอนหลับไปก่อน ร่วมรักกันต่อเนื่องหลายวันทำให้เธอเหนื่อยมาก แม้ว่าอยากจะอยู่ร่วมกับเขา แต่ร่างกายรับไม่ไหว

ในความฝันของคืนนี้ ไม่ค่อยเงียบสงบ แม้เซี่ยชีหรั่นไม่ได้พูดละเมอ แต่กลับรู้สึกหนาว มองหาโม่เสี่ยวจุนไปทั่ว เห็นเพียงหมอกสีขาว ที่หนาวเหน็บ เหมือนเขาจะยืนอยู่ไม่ไกล แต่เมื่อเธอไล่ตามไปกลับมองไม่เห็นเขา

ต่อมาเธอฝันเห็นน้ำมากมาย ที่เหมือนกับน้ำตก แต่ก็เหมือนน้ำพุ ในม่านน้ำเธอมองเห็นเขา เธอวิ่งไปไม่หยุด เพื่อวิ่งไปหาเขา แต่ก็ไม่เห็นเขาแล้ว

เธอตัวสั่น เขากอดเธอไว้ นานมาก เธอถึงจะหาเจอความอบอุ่น แล้วค่อยๆหลับไปอย่างเงียบๆ นอนหลับอย่างสงบสุข

เช้าตรู่ของวันที่สอง ดูเหมือนว่าเย่เชินหลินก็กลับมาอ่อนโยนเหมือนวันก่อนที่ผ่านมา ในดวงตาแสดงออกมาให้เห็นเพียงดวงตาที่แดงก่ำ เขาเกือบไม่ได้นอนทั้งคืน

เซี่ยชีหรั่นก็ไม่ได้ถามมาก ถามเพียงแค่ว่าเขาปวดหัวรึเปล่า เลยนวดตรงขมับให้เขาอย่างอ่อนโยน แล้วใช้ปลายนิ้วหวีผมให้เขา

เขาปวดหัวจริงๆ แต่ว่ามีเธอที่ดูแลเขาอย่างอ่อนโยน เจ็บแค่นั้นถือว่าเล็กน้อย ทั้งสองคนรู้สึกเสียดายเล็กน้อย ก็ผ่านไปสามสี่วันแล้ว ในวันนี้วิลล่าก็จะเต็มไปด้วยผู้คน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเซี่ยชีหรั่นจะรู้สึกหึง เพราะผู้หญิงของเขา ก็จะกลับมาแล้ว

“ต้องการให้ฉันนำทุกคนที่อยู่ที่นี่ออกไปให้หมดไหม?” ดูเหมือนว่าเขาจะมองความคิดเธอออก เลยถามเธออย่างอ่อนโยน

มันดีมากที่มีประโยคนี้จากเขา เธอไม่รู้เหรอว่าตัวเธอเองเป็นใคร เขาได้เตือนเธอแล้วหลายครั้ง อย่าลืมสถานะของเธอ และหน้าที่ของเธอ

ยิ่งไปกว่านั้น เพียงแค่สองวันนี้ เขายังคงรู้สึกว่ายังสดใหม่ สามารถใช้ชีวิตเหมือนคู่รักสามีภรรยาทั่วไป แต่เขาถูกรับใช้จนเคยชิน เป็นไปได้ยังไงที่จะอยู่กับเธอได้นาน?

เธอก็ไม่กล้าอยู่แบบนี้ต่อไป สามวันมานี้เหมือนการแอบมา เพียงแต่ไม่รู้ว่าในท้องนั้นมีลูกของเขารึยัง

เธอแตะที่ท้องน้อยของเธอ มือใหญ่ของเขาก็ตามมาด้วย

“จะมีไหม? เธอรู้ได้ไหมว่ามี?” เขาถาม

บางทีเขาอาจจะตั้งหน้าตั้งตารอ เซี่ยชีหรั่นไม่รู้ว่าจะคาดหวังหรือไม่คาดหวังการมีเด็กดี บางทีเธออาจจะใจร้อน แต่ถ้าหากมี เธอก็จะคลอดลูกออกมาให้เขา และจะไม่เสียใจภายหลัง

ถ้าหากไม่มีล่ะ เธอควรจะดีใจด้วยไหม ยังไงข้างกายเขาก็มีผู้หญิงมากมาย เพียงแค่ผู้หญิงเหล่านั้นยังอยู่ แม้ว่าเธอจะคลอดลูกออกมา ก็ไม่สามารถสงบสุขได้

เซี่ยชีหรั่นส่ายหัวไปมา: “ไม่รู้ แม้จะมีแล้ว คงไม่รู้เร็วขนาดนี้”

“เสียดายเมื่อวานฉันดื่มเหล้า ไม่อย่างนั้นตอนนี้ก็จะหว่านเมล็ดทดแทนลงไป หวังว่าจะโตกว่า” เขาพูดอย่างจริงจัง จนเขาทำให้เซี่ยชีหรั่นหัวเราะออกมา เขาเอ็นดูเธอเลยลูบหัวเธออีกครั้ง

“วันนี้ฉันมีประชุม” เขาบอกที่อยู่ให้เธอ และนี่เหมือนว่าจะเป็นครั้งแรก

“ค่ะ แล้ววันนี้คุณกลับมาทานข้าวไหมคะ?” เขาได้บอกเธอไว้หมดแล้ว หากเธอไม่ถามเขาอีก ผู้ชายขี้น้อยใจคนนี้ก็จะนึกว่าเธอไม่ดูแลเอาใจใส่เขาแล้ว

“ต้องดูก่อน หากกลับมาทันก็กลับมา หากกลับมาไม่ทันค่อยหากินแถวบริษัท”

“ไม่ต้องรีบก็ได้ค่ะ!” เซี่ยชีหรั่นพูดคำนี้ออกไป เย่เชินหลินก็ “หืม?” ออกมา เธอจึงรีบอธิบาย: “ฉันก็กลัวว่าคุณจะลำบาก?”

“ไว้ค่อยพูด เธอเรียกพ่อบ้านเตรียมอาหารเช้า ฉันจะไปออกกำลังกายสักครู่”

“ค่ะ”