ตอนที่331 สาวใช้ตัวแสบ235

ตอนที่331 สาวใช้ตัวแสบ235

“เป็นอะไรไปหล่ะ” เซี่ยชีหรั่นถามจิ่วจิ่ว ใบหน้าของหล่อนดูไม่สู้ดีนัก

“โธ่ บ้าจริง!” ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเห็นใครกวนประสาทขนาดนี้มาก่อนเลย คิดว่าหล่อนักรึไงกัน? คิดว่าบนโลกใบนี้ มีนายหล่ออยู่คนเดียวรึไงกันฮะ? หล่อนไม่อยากจะเชื่อเลย และกระแทกเท้าลงที่พื้นอย่างแรง

“เอาหน่าๆ ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว ก็ไม่ต้องไปแคร์เขาหรอก” เซี่ยชีหรั่นพูดโน้มน้าวใจด้วยความใจเย็น

“เธอไม่รู้หรอก เขาได้ยินว่าสุนัขที่บ้านเราชื่อหรงหรง เขาซุกซนขนาดไหน เป็นลูกผู้ชายแต่ทำไมขี้เหนียวขนาดนั้น เราซื้อหมามาแม้จะเปลี่ยนชื่อมันก็ไม่ได้หรือไง? น่าโมโหจังเลย! ไม่ได้สิ! เดี๋ยวพรุ่งนี้ ฉันจะต้อง จะต้อง จะต้องไปหามัน ฉันไม่เชื่อว่าฉันจะจัดการเขาไม่ได้!”

“เธอก็นะ จะไปโกรธเขาทำไม เขาก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว ไม่ต้องไปหรอก อย่าไปจู้จี้จุกจิกเขามาก ทำแบบนี้ เธอเองก็ไม่มีแฮปปี้ เขาเองก็อึดอัดเปล่าๆ”เซี่ยชีหรั่นพยายามพูดให้เธอใจเย็นลง หลังจากที่จิ่วจิ่วพูดระบายความในใจออกมา หล่อนก็อารมณ์ดีขึ้นแบบผิดหูผิดตา

เธอจับที่แขนของเซี่ยชีหรั่น และพูดด้วยน้ำเสียงที่ช่ำชองเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ว่า: “ฉันจะบอกอะไรให้นะ ถ้าเธอเจอผู้ชายหล่อๆ เธอก็คงไม่ปล่อยไปง่ายๆ หรอก เอ่อ ช่างมันเถอะ! ฉันพูดไปเธอคงไม่เชื่อหรอก จริงๆนะฉันรู้สึกว่าเขาหล่อไม่ต่ำกว่าคุณชายเราเลย เพียงแต่บุคลิกต่างกันเท่านั้น เดี๋ยวพรุ่งนี้จะถ่ายรูปมาให้ดู รอดูหล่ะกัน”

เซี่ยชีหรั่นดูเป็นคนไร้อารมณ์ เนิบๆ นาบๆ ไม่เหมือนกับจิ่วจิ่วที่ไม่ว่าจะทำอะไรก็รู้สึกตื่นเต้นไปหมด เธอบอกว่าถ่ายรูปมา เธอก็แค่ฟังผ่านๆ และพูดขึ้นลอยๆ ว่า: “อาห๊ะ ไปถ่ายรูปมา ฉันก็อยากรู้ว่าจะหล่อเบอร์ไหนกันเหมือนกัน”

ทว่า ตอนนี้จิ่วจิ่วกำลังคิดว่าพรุ่งนี้จะใส่ชุดแบบไหนไปเจอเขาดี เพราะนอกจากชุดแม่บ้านที่เป็นชุดแม่บ้านแล้วก็ไม่มีชุดอื่นอีกเลย ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมหมอนั่นถึงไม่สนใจเธอเลยสักนิด พรุ่งนี้ก่อนที่เธอจะไปหาเขา เธอจะแวะซื้อชุดเดรส ฟรุ้งฟริ้งมุ้งมิ้ง ใส่ไปอวดเขาสักหน่อย เอาให้เขาตะลึงไปเลย

……

หลังจากที่เย่เชินหลินกลับมาถึงบ้านตอนประมาณ 11 โมง 20 พี่เลี้ยงเสี่ยวหลันก็เปิดประตูบ้านให้เขา เขาเหลือบไปเห็น มีรองเท้าผู้หญิงอีก 2 คู่วางอยู่บนชั้นวางรองเท้า ดูเหมือนว่าที่บ้านจะมีแขก

ยังไม่ทันจะเอ่ยปากถามเสี่ยวหลัน ก็เห็นส้งหลิงหลิงสวมชุดเดรสสีเขียวๆ เหลืองๆ เดินออกมาต้อนรับ

“เชินหลิน คุณกลับมาแล้วหรอคะ ไม่ได้เจอกันหลายวันเลย เอ่อออ…..ไปทำงานเป็นไงบ้าง เหนื่อยมั้ยคะ? เข้ามาก่อนสิคะ! ”เธอทำตัวราวกับเป็นเจ้าของบ้าน เธอหยิบรองเท้าแตะจากชั้นวางรองเท้าวางลงให้เย่เชินหลินอย่างดี

“ทำไมคุณไม่ไปบ้านของฉันบ้างหล่ะคะ แม่ฉันพูดว่าอยากเจอคุณอยู่บ่อยๆ ท่านบอกว่าไม่ได้มาเยี่ยมแม่ของคุณมานานแล้ว วันนี้ท่านก็เลยถือโอกาสมาเยี่ยมคุณป้ากับฉันด้วยกัน คุณป้านี่แหละถึงจะมีหน้า แค่สายเดียวคุณก็กลับมาแล้ว”

เขาไม่ได้สนใจส้งหลิงหลิงมาพักหนึ่งแล้ว ช่วงนี้เธอก็อยู่แบบเงียบสงบมาก ไม่มาหาเขาแม้แต่ครั้งเดียว

ส้งหลิงหลิงคิดว่าเดี๋ยวเย่เชินหลินก็คงจะคิดถึงเธอ แล้วคงทักมาหาเธอมาเองอ่ะแหละ แต่แยกกันหลายวันเขาไม่โทรมาหาเธอแม้แต่สายเดียว

เมื่อคืนเธอฝันถึงเธอกับเย่เชินหลินกำลังมีอะไรกันอยู่ หลังตื่นขึ้นมาตอนเช้าเธอก็ทนต่อไปไม่ได้อีก ถ้าไม่มาหาเย่เชินหลินอีก เธอว่าเธอคงบ้าแน่ๆ

แม่ของเธอขัดใจเธอไม่ได้ และก็นึกถึงว่าร่างกายของเย่เชินหลินหายดีแล้ว จะปล่อยให้งานหมั้นของพวกเขาไปเป็นแบบนี้ไม่ได้ ตอนนี้ถึงเวลาไปหาเขาบ้างแล้ว

ฝู้เฟิ่งหยีมีความรู้สึกผิดต่อส้งหลิงหลิง อีกทั้งแม่ของเธอก็มาด้วยทำให้เธอยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้น ดังนั้นเลยโทรไปให้เย่เชินหลินกลับมากินข้าวเย็น

หากเย่เชินหลินออกจากบ้านตอนนี้ เขาไม่เพียงแต่จะไม่ให้เกียรติส้งหลิงหลิง รวมถึงแม่ของเธอ และแม่ของเขาด้วยเช่นกัน

เย่เชินหลินมองไปที่ส้งหลิงหลิงด้วยท่าทีเฉยเมย แล้วใส่รองเท้าแตะที่เธอวางไว้ให้

แม่ส้งหลิงหลิงกำลังนั่งดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่น ฝู้เฟิ่งหยีบอกว่าพวกเธอเป็นแขก เธอกับเสี่ยวหลันจะเข้าไปทำอาหารต้อนรับ

“สวัสดีครับคุณป้า ขอโทษที่ทำให้ต้องลำบากเดินทางมาถึงที่นี่นะครับ จริงๆ ถ้าป้าอยากเจอผม แค่โทรศัพท์มากริ๊งเดียว ผมก็รีบไปหาทันทีเลยครับ”เย่เชินหลินเดินไปพูดตรงหน้านายหญิงส้งอย่างช้าๆ

คำพูดที่ดูสุภาพแบบนี้ไม่เห็นมีความจริงใจอะไรหรอก แม้เทศกาลไหว้พระจันทร์เขาก็ไม่ได้ไป ที่เธอโทรไปหาเขา เขาจะไปเยี่ยมตนเองได้ไง

แต่ในเมื่อตอนนั้น เขาพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว นายหญิงส้งยังจะพูดอะไรได้ล่ะ ได้แต่ยิ้มนุ่มนวลละมุนละไมแต่แฝงไปด้วยความลึกซึ้งแล้วพูดขึ้นด้วยความรู้สึกเอ็นดูว่า: “ป้าก็เกษียณแล้ว อยู่บ้านว่างๆ ก็ไม่มีอะไรทำ ก็เลยมาเยี่ยมลูกที่นี่จ่ะ แล้วก็อยากมาพูดคุยนั่งเล่นกับแม่เย่เชินหลินด้วย จะได้ไม่เบื่อ เพราะพวกเธอวัยหนุ่มสาวก็ยุ่งกันหมด และยิ่งตำแหน่งสูงขึ้นก็จะยิ่งมีงานมากขึ้น ไม่มีเวลาได้มาเยี่ยมหรอก พวกเราก็อายุปูนนี้แล้ว ป้าๆ ก็เข้าใจพวกเธอนั่นแหละ ถ้าเธอมีเวลาก็แบ่งไปเจอน้องส้งหลิงหลิงบ้างนะ พวกป้าแก่แล้ว ไม่เป็นไรหรอก”

ไม่ว่าตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างเย่เชินหลินกับส้งหลิงหลิงจะเป็นอย่างไร อย่างน้อยในตอนนี้เธอก็ยังเป็นแม่สามีของเขา การอบรมลูกเขยเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว

เย่เชินหลินได้ยินดังนั้นแล้วก็ยิ้มรับเบาๆ เขายังไม่ทันจะได้พูดอะไร ส้งหลิงหลิงก็เดินมาอยู่ข้างๆ แม่ของเธอและพูดขึ้นแบบออดอ้อนว่า: “แม่คะ อย่าทำให้พี่ลำบากใจเลยค่ะ ไม่ต้องไปจู้จี้จุกจิกกับพี่มากหรอกค่ะ ตั้งแต่เข้ามาที่บ้านแม่ของบ่นพี่ไม่หยุดเลยค่ะ จริงๆ พี่ก็พาหนูไปนู้นนี่นั้นอยู่บ่อยๆ แต่ก่อนหนูก็อยู่อพาร์ทเมนต์กับพี่ไม่ใช่หรอคะ?”

“ก่อนหน้านี้ ไหนลูกบอกว่าคิดถึงพี่มากยังไงหล่ะ ไม่ได้เจอพี่ตั้งหลายวันไม่ใช่หรอ แล้วทำไมถึงพูดแทนที่เค้าหล่ะ งั้นแม่จะไม่สนใจหนูแล้วนะ”นายหญิงส้งจิ้มไปที่หน้าผากของส้งหลิงหลิง พลางพูดขึ้นว่าไม่สนใจแล้ว ไหนบอกว่าเย่เชินหลินไม่ได้ติดต่อพูดคุยกับหนูมาหลายวันแล้วไม่ใช่หรอ