ตอนที่379สาวใช้ตัวแสบ283

ตอนที่379สาวใช้ตัวแสบ283

โม่เสี่ยวจุนนั่งตัวตรงขึ้นมา สีหน้าเคร่งเครียดขึ้น

เขาไม่รู้ว่าตอนนี้เซี่ยชีหรั่นอยู่ที่ไหน หรือจะอยู่ข้างใครสักคนที่มีอำนาจ แต่เขากลัวว่าถ้าพูดออกไปมั่วๆ จะทำให้เธอต้องเผชิญกับอุปสรรค ดังนั้นเขาห้ามพูดมั่วเด็ดขาด

“คุณถามมากไปแล้ว ผมไม่ได้ขอร้องคุณบอกผม ผมแค่รอคุณบอกผม ถ้าคุณไม่บอก ผมก็มาทุกวัน”

“แล้วแต่! ไม่ต้องพูดถึงว่าฉันไม่รู้จักเธอแล้ว ถึงฉันจะรู้จัก ฉันก็ไม่บอกนาย” ไห่ฉิงฉิงโยนประโยคแบบนี้ออกไปก็ไม่คุยกับเขาอีกแล้ว

เธอไม่เชื่อว่าเธอจะหนีเขาไม่พ้น ไม่ก็พรุ่งนี้ไม่ออกบ้าน เขาคงไม่มาตามหาถึงบ้านหรอกมั้ง

“นายควรลงรถแล้วป่ะ” ถึงที่ที่ห่างกับเขตพื้นที่ทหารไม่ไกล ไห่ฉิงฉิงจอดรถและถามเขาอย่างอารมณ์เสีย

โม่เสี่ยวจุนก็ไม่อยู่ต่อแล้ว เปิดประตูออกและลงจากรถ พูดอย่างมั่นใจว่า: “พรุ่งนี้คุณก็จะเจอผมอีก! บาย”

ไห่ฉิงฉิงเหยียบคันเร่งลงไป รถก็พุ่งออกไป

โม่เสี่ยวจุนมองข้างหลังของรถคันนั้น ในใจคิดว่า ชีหรั่น เธออดทนอีกกี่วันนะ ไห่ฉิงฉิงคนนี้นิสัยไม่ดี ไม่ค่อยมีความอดทนเท่าไหร่ อีกไม่นานก็จะพูดออกมาแล้ว

ไห่ฉิงฉิงกลับไปจอดรถที่ลาน เหมือนกำลังด่าโม่เสี่ยวจุนอยู่

“เชอเฮ่าอะไร เป็นโรคจิตชัดๆ เลย! เขาเป็นโรคไรว่ะ ทำไมฉันต้องบอกเขา รู้ก็ไม่บอก! ก็คือไม่บอกเขา!”

“นี่กำลังโกรธใครอยู่” จู่ๆ ก็มีคนคุยกับเธอ ทำให้เธอตกใจมาก เธอหันหลังไปดู เป็นไห่ลี่หมินที่ยืนข้างหลังเธอนี่เอง

“ก็เธอนั่นแหละ!” ไห่ฉิงฉิงพูดอย่างหงุดหงิด

“ฉัน? นี่ฉันอยู่ข้างนอกทั้งวัน น่าจะไม่ได้ผิดอะไรเธอหรอกมั้ง ฉันได้ยินเธอพูดว่าอะไรเชอเฮ่านะ มีความรักแล้วหรอ นามสกุลเชอ คนเกาหลี?” ไห่ลี่หมินเห็นน้องสาวอารมณ์ไม่ดี ตั้งใจพูดเล่นกับเธอ

ไห่ฉิงฉิงรู้สึกแปลมาก ในใจคิดว่าพี่ชายเธอน่าจะไม่รู้จักคนนี้มั้ง ทำไมไม่มีปฏิกิริยาสักอย่างเมื่อได้ยินชื่อของเชอเฮ่า

วันนี้เธอก็ได้สัมผัสกับคนนี้อีกครั้ง แต่ก็รู้สึกว่าไม่เหมือนคนร้ายจริงๆ

หรือจะเป็นคนในครอบครัวของเซี่ยชีหรั่นที่ห่างหายมานาน เซี่ยชีหรั่นคือเด็กกำพร้าไม่ใช่หรอ

ตกลงควรจะพูดออกมาไหม ไห่ฉิงฉิงลังเลมาก

เธอใสซื่อตั้งแต่เด็ก โตขึ้นในครอบครัวที่แทบจะสมบูรณ์แบบ ไม่เคยจอเรื่องที่ทำให้เธอต้องลังเลมาก ดังนั้นสภาพของเธอในตอนนี้ยิ่งทำให้ไห่ลี่หมินเป็นห่วง รีบถามขึ้นอีกหนึ่งประโยค: “ตกลงเธอมีเรื่องอะไรในใจหรอ บอกพี่มา อย่าเก็บไว้ในใจ”

“ก็ได้!” สงสัยเธออาจจะเป็นสัตว์เซลล์เดียวจริงๆ แหละ ปัญหาที่ปวดหัวแบบนี้ ทิ้งให้ไห่ลี่หมินจัดการดีกว่า

“พี่ งั้นหนูก็บอกความจริงเลยนะ ช่วงนี้มีผู้ชายคนหนึ่งที่ชื่อว่าเชอเฮ่ามาถามหนูว่ารู้จักเซี่ยชีหรั่นไหม หนูกลัวว่าเขาจะเป็นคู่แข่งในความรักของเธอ ก็เลยให้เขาไปตั้งแต่ครั้งก่อนแล้ว ใครจะไปรู้ผู้ชายคนนั้นตามไม่ปล่อยเลย วันนี้มาหาหนูอีกแล้ว เธอว่าเซี่ยชีหรั่นคนนั้นของเธอทำไมมีคนชอบเยอะจัง เฮ้อ! เชอเฮ่าคนนี้นะหล่อไม่ไหวแล้ว หนูแทบ…” หนูแทบจะเป็นผู้หญิงที่บ้าผู้ชายแล้วเนี่ย

“หาเซี่ยชีหรั่น?” ไห่ลี่หมินขมวดคิ้วถาม

“อืม!” ไห่ฉิงฉิงพยักหน้า

ไห่ลี่หมินยิ่งขมวดคิ้วเข้มเข้าไปอีก อดไม่ได้ที่จะพูดกับไห่ฉิงฉิงด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า: “เป็นคนยังไง หน้าตา ส่วนสูง ลักษณะรูปร่าง เธอเล่าให้ฉันละเอียดกว่านี้หน่อย…”

อีกวันหนึ่งหลังจากที่เย่เชินหลินประชุมกับผู้บริหารระดับสูงประจำในบริษัทเสร็จ เมื่อบริษัทกำลังทานข้าวเที่ยงอยู่ ไห่ลี่หมินก็ได้โทรหาเขา

“กลางคืนอยากจะดื่มกับแกหน่อย” ไห่ลี่หมินพูด

เย่เชินหลินนึกถึงว่าเรื่องของเหยนชิงเหยียนยังไม่เคยบอกให้ไห่ลี่หมินรู้ ยังไงสองวันนี้ก็คิดจะหาเขาอยู่แล้ว ตอนนี้เขากลับมาหาเอง ช่วงนี้เหมือนเขาไม่ค่อยมาหาเขา ถึงหาเขาก็เกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้นอยู่ดี

เพราะฉะนั้นเขาจงใจถามเขาเสียงต่ำว่า: “หาฉันมีเรื่องอะไรเหรอ”

“หาแกต้องมีเรื่องอะไรเหรอ” ไห่ลี่หมินถามกลับ

“ก็แค่อยากหาแกดื่มหน่อย ไม่ได้เจอมาหลายวันแล้ว อีกอย่าง แกก็น่าจะรู้แล้วว่าฉันจะโอนที่ทำงานแล้ว วันหลังก็ไม่อยู่ตงเจียงแล้ว กลัวว่าแกอยากกินเหล้าก็ไม่มีเพื่อนกินด้วย” ไห่ลี่หมินพูดอีก ใบสั่งโอนของเขาอีกไม่นานก็จะลงมาแล้ว

หวีหงทาวจบเกมแล้ว ผลที่คุยกันได้ของประธานจงหอการค้าจังหวัดกับประธานเย่เฮ่าหรันก็คือให้ไห่ลี่หมินไปเป็นตัวแทนประธานของหลินเจียง เพราะสถานะของไห่ลี่หมินจะพิเศษหน่อย เขาเป็นผู้ช่วยดีเลิศของประธานจงตลอดมา ในเวลาเดียวกันก็มีความสัมพันธ์ที่สลับซับซ้อนกับทางบ้านเย่เฮ่าหรันอีกด้วย ดังนั้นไม่ว่าประธานจงกับประธานเย่แข่งขันร้อนแรงแค่ไหน ปกติไม่มีเรื่องใดที่คุยกันตกลงได้ง่ายๆ แต่เรื่องวางแผนให้ไห่ลี่หมินกลับเห็นด้วยทั้งสองฝ่ายง่ายดายมาก

อีกอย่างภูมิหลังของครอบครัวไห่ลี่หมินแข็งแรงมาก กรรมการคนอื่นก็ไม่มีความเห็นอย่างอื่นอยู่แล้ว ดังนั้นอาจจะดูเหมือนให้เขาไปเป็นตัวแทนประธาน แต่ความจริงเขาก็ถือว่าเป็นประธานอย่างทางการแล้ว แต่ก็ยังต้องการทดสอบแบบภายนอกแค่นั้นเอง

เรื่องมณฑลตงเจียงเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ถึงเย่เชินหลินจะไม่ได้อยู่ในสังคมการเมือง แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่รู้ หลินต้าฮุยว่างไม่ว่างก็จะรายงานทั้งเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ให้เขาฟังหนึ่งรอบ

“งั้นเจอกันหกโมงเย็น” เย่เชินหลินพูด