ตอนที่403 สาวใช้ตัวแสบ 307

ตอนที่403 สาวใช้ตัวแสบ 307

ความจริงแล้วนี่เป็นการแสดงถึงการปฏิเสธของเธอแล้ว แต่เป็นการปฏิเสธที่ไม่สามารถขัดขืนได้ เย่เชินหลินคิดว่าเธอไม่รู้จะทำอย่างไร

“หวังอยากจะให้ฉันพาส้งหลิงหลิงมาจริงเหรอ?” เย่เชินหลินถามอย่างใจเย็น

“ฉัน...” เซี่ยชีหรั่นกัดริมฝีปาก เธอพบว่าหากจะให้เธอโกหกจะว่าเธอก็ไม่เป็นไร ยังไงก็พูดไม่ออก บางทีอย่างนั้นจะดูไม่จริงใจเกินไป

“ไม่สนว่าเธอจะหวังให้ฉันพาใครมา วันนี้ฉันแค่อยากพาเธอมา ไปกันเถอะ” เย่เชินหลินเปลี่ยนมาจับมือเธอแทน และไม่คุยเรื่องนี้กับเธออีก

พวกเขาสองคนมาถึงแต่เช้า เวลาที่เย่เชินหลินไป เมื่อทุกคนเห็นก็จะทักทายเขาด้วยความเคารพ: “สวัสดีครับ คุณเย่!”

ในร้านอาหารทั้งหมดที่อยู่ภายใต้ฝู้ซื่อ เย่เชินหลินชื่นชอบร้านอาหารหูปินแห่งนี้ และนั่งริมหน้าต่าง มองวิวทะเลสาบ บางครั้งก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย

เมื่อถึงที่แห่งนี้เขาไม่จำเป็นต้องพูดเยอะ คนข้างล่างรีบแจ้งคนให้เปิดห้องส่วนตัวพิเศษให้เย่เชินหลินทันทีเมื่อเขาเดินเข้ามา

ไม่นานเหยนชิงเหยียนก็มาถึง นี่เป็นการพบกันครั้งที่สอง เย่เชินหลินก็ไม่จำเป็นต้องแนะนำ

เหยนชิงเหยียนทักทายเซี่ยชีหรั่นด้วยรอยยิ้ม และเรียกเธออย่างสนิทสนม: “พี่สะใภ้!”

ความมีมารยาท แม้ว่าในใจของเซี่ยชีหรั่นจะเจ็บปวดมากแค่ไหน แต่ก็ยังพยักหน้าให้ และตอบกลับเขาไปเบาๆ: “สวัสดีค่ะ!”

“ยัยฉิงฉิงคนนี้ ก็เป็นเด็กสาวที่มีบุคลิก หากคุณชอบสไตล์แบบนี้ ก็ลองดู เธอดี” เย่เชินหลินพูดกับเหยนชิงเหยียนช้าๆ

ในขณะที่พวกเขากำลังสนทนากันอยู่นั้น ไห่ฉิงฉิงที่กำลังขับรถสปอร์ตสีแดงคันเล็กของเธอออกมาจากบ้าน มุ่งขับมาที่ร้านอาหารหูปิน

ระหว่างการจราจรที่ติดขัด ด้านหลังมีรถแท็กซี่คันหนึ่งที่ขับรถตามติดรถสปอร์ตคันสีแดงคันเล็กของเธอมาอย่างง่ายดาย

หลังจากไห่ฉิงฉิงจอดรถ ก็ส่งรถให้พนักงานของร้านอาหารหูปิน และบอกให้พวกเขานำรถของเธอไปจอดให้ดี

เมื่อเธอเดินมาถึงประตู และยังไม่ทันที่จะเข้าไป ก็เห็นชายร่างสูง ที่ยืนจ้องมองอยู่ไม่ไกลจากตรงหน้าของเธอ

กลายเป็นว่าเป็นเชอเฮ่า?

ไห่ฉิงฉิงรู้สึกแปลกใจ ครั้งก่อนเธอได้ให้เชอเฮ่าบอกเรื่องที่ตามหาเซี่ยชีหรั่นให้ไห่ลี่หมินแล้ว ดังนั้นเธอจึงคิดว่าเรื่องนี้ได้จบลงแล้ว ไม่มีเหตุผลใดที่เขาจะปรากฏตัว

บางทีเขาอาจไม่ได้หาเธอ ไห่ฉิงฉิงสูดลงหายใจ แล้วเดินเข้าไปแสร้งทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เมื่อเดินมาถึงที่ไม่ไกลจากโม่เสี่ยวจุน เขาก็เดินเข้ามาหาเธอ และจับข้อมือของเธอทันที

“นายทำอะไร? ปล่อยฉันนะ! นายหาเซี่ยชีหรั่นเจอแล้วไม่ใช่เหรอ?” ไห่ฉิงฉิงกระซิบบอกเขา

ใครจะคิดว่าเขาไม่เพียงแค่ไม่ปล่อย แต่ยังดึงเธอเข้ามาหาเขา จับเธอกอดไว้แน่น จ้องมองเธอและพูดอย่างจริงจังว่า: “ครั้งนี้ฉันไม่ได้มาหาเซี่ยชีหรั่น ฉันมาหาเธอ! ฉันชอบเธอ ฉันจะจีบเธอ!”

ใจของไห่ฉิงฉิงเต้นแรงขึ้น

เธอต้องยอมรับว่า โตจนป่านนี้แล้ว เธอยังไม่เคยปฏิกิริยาแบบนี้กับผู้ชายคนไหนเลย และตามมาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ

เธอก้มหน้าลงเลี่ยงการจ้องมองของเขา ปากก็ตะโกนใส่เขาอย่างไร้เหตุผล: “นายพูดบ้าอะไร? ปล่อยฉัน ใครจะไปบ้าเหมือนนาย?”

“ไม่ปล่อย! ฉันบอกว่าชอบเธอ ก็จะไม่ปล่อยมือ เธอต้องเป็นของฉันไปทั้งชีวิต!”หลังจากโม่เสี่ยวจุนพูดจบไม่ง่ายที่จะพูด และโน้มตัวนำริมฝีปากบางประกบเข้ากับริมฝีปากเล็กของไห่ฉิงฉิง

มันไม่ใช่การจูบแบบฝรั่ง เขาก็แค่จูบริมฝีปากของเธอ หลังจากบดขยี้ไปสองครั้งอย่างเอาแต่ใจ และปล่อยอย่างรวดเร็ว

“เข้าไปเถอะ ฉันจะรอเธออยู่ที่นี่ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปฉันก็คือแฟนของเธอ!” โม่เสี่ยวจุนพูดอย่างเด็ดขาด ราวกับว่าต้องเป็นไปตามสิ่งที่เขาพูดเท่านั้น

ไห่ฉิงฉิงถูกเขาทำให้สงบลงมา เธอควรจะด่าเขาว่าอันธพาล และควรจะตบเขาไปหนึ่งฉาก

แต่ในใจของเธอก็ยังคงเต้นแรง ราวกับจะเต้นทะลุอกออกมา เธอตื่นเต้นมาก ในใจก็รู้สึกดีใจ และรู้สึกหวาน รสชาติที่ซับซ้อนแบบนี้โตจนป่านนี้ยังไม่เคยมีเลย

“หยุด หยุดบ้าได้แล้ว ฉันไม่มีทางตอบรับ” เมื่อเธอพูดกระซิบจบ ก็เดินเข้าไปในร้านอาหารด้วยความตะขิดตะขวงใจ

ฉากเมื่อครู่ของพวกเขาถูกแขกที่อยู่หน้าประตูเห็นทั้งหมดอย่างชัดเจน คุณไห่คนนี้ก็เป็นลูกค้าประจำของพวกเขา แต่ไม่ได้รู้จักผู้ชายคนนั้น

นี่เป็นการบังคับจูบในตำนาน พวกเธอเห็นแล้วใจเต้น

ไห่ฉิงฉิงไม่รู้ว่าตัวเองเดินผ่านภายใต้สายตาของแขกพวกนั้นมาได้อย่างไร แม้ว่าพวกเขายังคงทักทายเธอด้วยความเคารพ: “สวัสดีคุณหนูไห่!”

เห็นได้ชัดว่าเธอนั้นรู้สึกถึงความอยากรู้อยากเห็นและความอิจฉาของพวกเธอ

มันทำให้เธอสับสนเล็กน้อย

แทนที่เธอจะไปที่ร้านอาหารโดยตรง แต่กลับมาที่ห้องน้ำเพื่อล้างหน้า ถึงจะสงบลงมาได้ และก้าวเข้าไปในลิฟต์อย่างช้าๆ และเดินเข้าไปห้องส่วนตัวพิเศษทุกครั้งที่เย่เชินหลินได้นัดพวกเธอทานข้าว