ตอนที่446 สาวใช้ตัวแสบ 350

ตอนที่446 สาวใช้ตัวแสบ 350

“จะไม่ใช่ได้ไง ฉันเห็นสายตานางมองไปที่คุณชาย ไม่ได้ดูสภาพตัวเองเลย คุณชายจะมองนางได้ยังไง?”

“โอ้โห พวกเธอคงไม่รู้สินะ ลีลาบนเตียงของนาง......” หวูเหม่ยเพิ่งพูดถึงตรงนี้ จู่ๆ ก็โดนขัดไว้

เซี่ยชีหรั่นไม่อยากจะฟังคำพูดไร้สาระพวกนี้แล้ว ตอนนี้คนพูดถึงกันเยอะเกินไปแล้ว เธอก็ไม่อยากจะอธิบาย แถมที่เซียวแย่พูดเมื่อกี้มันก็ทำให้คนอื่นเข้าใจผิดได้ง่ายจริงๆ ตอนนี้กลัวว่าแม้เธอจะอยากอธิบายก็อธิบายได้ไม่ชัดเจน

ตอนที่เธอกำลังจะไป จู่ๆ เสียงของหวูเหม่ยก็หยุดลง รู้สึกแปลกเล็กน้อย จึงหันไปดูข้างๆ เห็นแค่ใบหน้าที่เย็นชาของหลินหลิง กำลังยืนอยู่ข้างหน้าของหวูเหม่ย เชิดหน้ามองต่ำเธอ

“ผะ....ผู้ช่วยหลิน?” ครั้งนี้หวูเหม่ยตกใจไม่น้อย เธอรู้ว่า ถ้าทำให้หลินหลิงไม่พอใจ แม้แต่หัวหน้าก็จะปกป้องเธอไม่ได้

“ทั้งหมดคิดว่าเวลาพักกินข้าวเป็นเวลาอิสระ แล้วจะพูดอะไรก็ได้งั้นเหรอ? อย่าลืมสิ โรงอาหารนี้เป็นโรงอาหารของบริษัทฝู้ซื่อกรุ๊ป พวกเธอก็เป็นพนักงานของฝู้ซื่อกรุ๊ป รักษาคุณภาพหน่อย! นี่ครั้งแรกนะ ต่อไปถ้าฉันได้ยินเรื่องแบบนี้อีกล่ะก็ ยอมรับผลที่ตามมาเองแล้วกัน!” หลินหลิงพูดอย่างหยิ่ง ทำให้พนักงานหน้าทั้งหมดหน้าแหก แล้วรีบก้มหัว ยอมรับผิดทันที: “ขอโทษค่ะผู้ช่วยหลิน พวกเราผิดไปแล้ว! พวกเราจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว!”

“กินเสร็จก็รีบกลับไปซ่ะ นี่ไม่ใช่ที่ประชุม!” ตามคำสั่งของหลินหลิง พวกนางทั้งหมดก็แทบจะเผ่นหนี

ในโรงอาหารก็เหลือแค่เซี่ยชีหรั่นเป็นคนสุดท้าย เธอยืนขึ้น แล้วเดินไปทางหลินหลิง แล้วพูดเสียงเบา: “ขอบคุณนะ ผู้ช่วยหลิน”

“ไม่จำเป็น จะให้ฉันพูดนี่ก็นับว่าเป็นหน้าที่ของฉัน ฉันเป็นผู้ช่วยของประธานหลิน ช่วยรักษาภาพลักษณ์ของบริษัท ก็อยู่ในหน้าที่ของฉัน” ปฏิกิริยาของหลินหลิงนั้นเย็นชา คิดถึงเมื่อกี้ที่เซี่ยชีหรั่นกินข้าวกับเซียวแย่ แล้วเย่เชินหลินเข้าไปก่อกวน ไม่ต้องพูดเลยว่าใจเธอเจ็บปวดแค่ไหน

พอคิดไม่กี่วันที่ผ่านมานี้อารมณ์ของเย่เชินหลินก็ไม่ค่อยดี เธอเห็นก็ช้ำใจมาก ร้อนรนมาก แต่เธอก็ไม่มีทางทำอะไรได้ เธอก็ไม่ใช่คนที่จะทำให้เย่เชินหลินมีความสุขได้ ทำให้เธอยิ่งรู้สึกไม่ดี

เซี่ยชีหรั่นยิ้มอ่อน แล้วพูดขึ้นอีกครั้ง: “ก็ยังรู้สึกขอบคุณอยู่ดี ขอบคุณนะ บ๊ายบายผู้ช่วยหลิน!”

“รอเดี๋ยว!” หลินหลิงเรียกเซี่ยชีหรั่นไว้ เดินเข้าไปหาเธอไม่กี่ก้าว แล้วเดินออกมาจากโรงอาหารพร้อมเธอ ในที่ที่ไม่มีใครได้ยิน เธอจึงพูดขึ้น: “มีบางเรื่องที่ฉันก็ไม่ควรพูดมาก แต่ว่าฉันเห็นคุณเย่ของพวกเราอารมณ์ไม่ดีเลย ไม่ใช่ว่าใครก็มีโอกาสเข้าใกล้เขา ยังไงก็คบกันแล้ว โปรดอย่าลืมรักษามันไว้ อย่าให้ถึงวันไหนที่มันหายไปแล้ว ถึงจะอยากได้คืนมา กลัวว่ามันจะไม่ง่าย”

พอเธอพูดจบ เธอไม่สนว่าเซี่ยชีหรั่นจะคิดยังไง พูดอะไร เธอก็เหยียบรองเท้าสูงแล้วเดินออกไป

เซี่ยชีหรั่นมองแผ่นหลังของเธออย่างงงๆ ในใจก็เสียใจ

หลินหลิงพูดแบบนี้ ฟังก็รู้ว่าในคำพูดมีคำพูดอีกที ไม่ใช่ว่าใครก็จะมีโอกาสเข้าใกล้เขาได้ ก็เหมือนเธอหลินหลิง ที่แท้เธอก็อยากเข้าใกล้เขาใช่มั้ย?

สำหรับเย่เชินหลินกับภาพลักษณ์บริษัท ที่เธอทำมันเกินกว่าที่ผู้ช่วยคนนึงควรจะทำแล้ว

เซี่ยชีหรั่นก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก เธอแค่คิดว่า ผู้หญิงคนนึงจะสามารถมองผู้ชายคนนึงอย่างนิ่งๆ แบบนี้ ไม่ใช่เรื่องง่าย

ถ้ากลับกัน เธอจะแอบรักเขาอย่างเงียบๆ ไม่ร้องขอสิ่งตอบแทนได้มั้ยนะ?

เซี่ยชีหรั่น เธอรักเย่เชินหลินจริงๆ มั้ย? ถ้าเธอรักเขา ทำไมถึงทนเห็นเขาไม่สบายใจ แถมเธอยังไม่ทำอะไรเลยล่ะ? เธอถามใจตัวเอง แถมรู้สึกว่าสองวันนี้ปฏิบัติกับเย่เชินหลินอย่างเย็นชาก็เหมือนจะไม่ถูกต้อง แต่พอนึกถึงภาพที่โม่เสี่ยวจุนโดนซ้อม ใจของเธอก็เหมือนโดนฉีกออกเป็นสองเสี่ยง

เซี่ยชีหรั่นมองโทรศัพท์ ยังเช้าอยู่ เธอไม่กล้าจะคิดเกี่ยวกับมันอีก จากนั้นจึงรีบเดินออกจากประตูบริษัทมา เหมือนกับปกติเดินออกมาไม่ไกล คนขับรถของเธอก็ตามเธอมาติดๆ

เธอใช้เวลาก่อนทำงานไปดูโม่เสี่ยวหนงอีกครั้ง เธออาการดีขึ้นมากแล้ว วันนี้เห็นหน้าเธอเริ่มมีสีแดง ไม่ซีดเหมือนกับตอนที่เพิ่งผ่าตัดเสร็จสองวันนั้น

“พี่ ในที่สุดพี่ก็มาเยี่ยมฉันอีก ทั้งกลางวันกลางคืนฉันก็หวังให้พี่มา ถ้าเกิดวันไหนพี่ทิ้งฉันไม่ต้องการฉันแล้วฉันจะทำยังไง?” สภาพของโม่เสี่ยวหนงนั้นน่าสงสารอย่างเห็นได้ชัด เซี่ยชีหรั่นเสียใจจริงๆ

เธอนั่งลงข้างเตียงผู้ป่วย แล้วตบไปที่มือของโม่เสี่ยวหนงเบาๆ แล้วพูดอย่างอ่อนโยน: “ยัยนี่นิ พี่ไม่เคยบอกกับเธอเหรอ? ว่าจะไม่ปล่อยเธอไม่สนใจเธอ ดูแลสุขภาพดีๆ อย่าคิดมาก”

“พี่ งั้นพี่บอกฉันหน่อยว่าจากนี้จะทำยังไงดี? รอฉันผ่านเดือนนี้ไป คนที่ดูแลฉัน พี่เขยก็คงสั่งให้กลับไป ฉันได้ยินมาว่าอาการนี้ทางที่ดีที่สุดควรจะนั่งสักสามเดือน ถึงจะไม่มีโรคตามมา หลังจากสองเดือนนั้น......ฉันควรจะไปที่ไหนล่ะ?”

“พี่จะหาทางเอง เธออย่าเพิ่งกังวลเรื่องนี้” เซี่ยชีหรั่นสัญญาเสียงเบา

“อืม! เป็นพี่ที่ดีกับฉันที่สุด!” โม่เสี่ยวหนงกอดร่างของเซี่ยชีหรั่น แล้วร้องไห้ออกมาเล็กน้อย ร้องไปพูดไป: “พี่ ฉันจะบอกให้ ประสบการณ์นี้ ทำให้ฉันได้เข้าใจ ว่าผู้ชายมันเพิ่งไม่ได้ เป็นญาติที่สามารถเพิ่งได้ แต่ก่อนหลายปีที่ผ่านมา นิดๆ หน่อยๆ ฉันก็โมโหใส่พี่ แถมยังพูดว่าพี่ไม่ใช่ครอบครัวของฉัน ฉันทำไม่ดีกับพี่ขนาดนั้น พี่ยังดีกับฉัน เหมือนกับพี่สาวแท้ๆ ของฉัน พี่ ฉันผิดไปแล้ว จากนี้ฉันจะไม่เอาแต่ใจแล้ว!”

“ยัยโง่ อย่าร้อง! ร้องจนตาเจ็บเป็นเรื่องติดตัวไปทั้งชีวิต ความจริงใจของเธอพี่รู้แล้ว อย่าร้องสิ!” เซี่ยชีหรั่นผลักเธอออกเบาๆ ช่วยเธอเช็ดน้ำตาบนหน้า แล้วปลอบเธออย่างอ่อนโยน

แน่นอนว่าโม่เสี่ยวหนงก็กลัวว่าจะร้องจนเจ็บตา หลังจากไหลออกมาไม่กี่หยดก็กลั้นไว้

ตอนนั้นโทรศัพท์เธอก็ดังขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เป็นข้อความข่าว: บริษัทต้าซิงจำกัดประกาศล้มละลายอย่างเป็นทางการในวันนี้！