ตอนที่513 สาวใช้ตัวแสบ 417

ตอนที่513 สาวใช้ตัวแสบ 417

ส้งหลิงหลิงแค่อยากปรากฏตัวต่อหน้าเซี่ยชีหรั่น เลือกพูดไม่กี่คำเธอก็จะจากไปอย่างเจ็บปวด คิดว่าทุกอย่างต้องสำเร็จระหว่างส้งหลิงหลิงกับเย่เชินหลิน

นิสัยของเซี่ยชีหรั่นเหมือนกับจ้าวเหวินอิงไม่มีผิด ที่มักจะเสียสละตัวเองเพื่อคนอื่นเสมอ คนใจอ่อนแบบนี้ไม่มีดีสักนิด จะโดนคนใช้ประโยชน์เอาเสียง่ายๆ

หลังประธานจงมีคำสั่งมา ก็รอแค่ให้ถึงตอนเย็น

เขาจุดบุหรี่แล้วชมทิวทัศน์อันสวยงามเบื้องหน้า

เซี่ยชีหรั่นเป็นลูกสาวของเขา เขาคงถึงขั้นไม่คิดถึงอนาคตวันข้างหน้าของเธอหรอก บางครั้งลูกสาวก็เป็นเหมือนบ่อเงินบ่อทอง แต่บ่อเงินบ่อทองนี้กลับอยู่ในมือของเย่เชินหลิน คิดจะใช้ประโยชน์อะไรคงยาก

รอให้เย่เชินหลินแยกจากเธอ เขามีวิธีพาไปให้ไห่ลี่หมิน

ไห่ลี่หมินรู้ว่าเธอเป็นลูกสาวของจงหวีฉวน แถมยังเป็นฝ่ายเข้ามาหาพวกเขา เขารู้สึกขอบคุณเขา ไห่ลี่หมินคงจะควบคุมง่ายกว่าเย่เชินหลิน

ตอนที่จงหวีฉวนวางแผนเหล่านี้ เย่เชินหลินก็ออกคำสั่งให้หลินต้าฮุยเพิ่มกำลังการป้องกันเรียบร้อยแล้ว

ไม่กี่วันนี้เป็นช่วงสำคัญของส้งหลิงหลิง ถ้าเขาบีบจงจงหวีฉวนอีกหน่อย แล้วเป็นฝ่ายตั้งรับ อาจเป็นไปได้ว่าจะมีการลงมือจากฝั่งส้งหลิงหลิง เขาไม่ระวังไม่ได้

ไหนยังจะมีรองประธานส้งอีก เขาไม่ใช่คนธรรมดา ถ้าเพียงพวกเขาทั้งสองร่วมมือก็เกรงว่าคนของเขาจะไม่เพียงพอ

ครับ คุณเย่ ผมจะพาคนชุดดำมาบางส่วน หลินต้าฮุยส่งข้อความมาบอกเขา

คนชุดดำต่างผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนัก ฝากฝังเรื่องนี้ไว้กับพวกเขา เย่เชินหลินค่อยวางใจลง

“โม่ คุณทำอะไรอยู่คะ? มาทานข้าวเถอะค่ะ วันนี้ฉันทำกับข้าวที่คุณยังไม่เคยทานแหละ” เสียงหวานไพเราะของเซี่ยชีหรั่นดังเข้ามาถึงห้องสมุด เย่เชินหลินส่งเสียงรับคำ “กำลังไปครับ”

หลังจากออกจากห้อง เขาโอบกอดเธอไว้แล้วจูบหนึ่งที

เย่เชินหลินดูผ่อนคลายลงในยามบ่าย ช่วยเซี่ยชีหรั่นแกว่งชิงช้า อยู่คุยเป็นเพื่อนกับเธอ เดินเล่นในสวน จากนั้นก็ลงครัวด้วยกัน

พอย่ำค่ำ พวกเขานั่งทานอาหารด้วยกัน พูดคุยสัพเพเหระใต้ต้นไลแลค

แล้วคืนนี้เองที่ถูกกำหนดให้เกิดความวุ่นวายขึ้น แม้พวกเขาจะพูดคุยกันเบาๆ ดูแล้วคล้ายจะสงบราบรื่น

เย่เชินหลินรู้สึกได้ว่าจงหวีฉวนจะลงมือในคืนนี้ เขาเองก็เตรียมระวังภัยแล้ว แต่ว่าในใจกลับรู้สึกกังวลเรื่องนี้อยู่บ้าง

ไม่ได้กลัวอะไร เพียงแต่ผู้หญิงในอ้อมกอดคนนี้ ถ้าเธอรู้เขาคงจะเสียใจไม่น้อย

“ที่รัก กำลังคิดอะไรอยู่?” เขากระซิบใกล้ๆหูของเซี่ยชีหรั่น

“กำลังคิดเรื่องที่พี่เหอไท้พูดกับฉัน เขาอยากได้ผู้หญิงใจดีๆเป็นแฟน ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าตัวเองรู้จักคนน้อยจัง ไม่มีใครเหมาะสมกับเขาเลย”

ผู้หญิงคนนั้นโง่จริงๆเลย! จากที่เขามอง ไอ้ที่พูดว่าอยากได้ผู้หญิงใจดีสักคนมาเป็นแฟนน่ะก็เป็นการพูดเพื่อจะเคลมเซี่ยชีหรั่นอีกแบบหนึ่งนั่นแหละ ส่วนเธอน่ะกลับมาคิดเป็นจริงเป็นจัง

“โม่ คุณรู้จักผู้หญิงแบบนี้บ้างมั้ยคะ? ช่วยแนะนำให้พี่เหอไท้หน่อยสิ คุณรับปากคุณพ่อไว้แล้วไม่ใช่เหรอคะว่าจะแนะนำผู้หญิงให้น่ะ? ฉันว่าเขาน่ะสเปคสูง ผู้หญิงที่จะทำให้เขาใจเต้นได้คงไม่เยอะนักหรอก”

เย่เชินหลินก็อยากช่วยแนะนำผู้หญิงให้หลี่เหอไท้ หลังจากที่เขาพูดไปแล้ว เขาก็เรียกหลินหลิงให้ไปจัดการ

แต่ที่เซี่ยชีหรั่นพูดมาก็ไม่ผิด ผู้หญิงที่สามารถอยู่ในสายตาหลี่เหอไท้ได้นั้นมีไม่เยอะจริงๆ

หลี่เหอไท้เองก็เคยเข้าร่วมงานเลี้ยงอะไรเทือกนั้นแล้ว ผู้หญิงในสังคมนั้นเขาเองก็รู้จักเกือบหมด ถ้าจะมีความรู้สึกต่อพวกเธอบ้างเขาเกรงว่าคงลงมือไปนานแล้ว

ส่วนที่ไม่มีความรู้สึก ตอนนี้ก็ถูกแนะนำโดยเขา

“โอเค ผมจะช่วยหาให้แล้วกัน จังหวัดนี้ไม่ได้ ไว้งานรอบหน้าละกัน ผมจะหาผู้หญิงที่เข้ากับเขามาให้ได้” เย่เชินหลินตั้งใจตอบรับ

“คุณนี่ดีจังเลย รบกวนด้วยนะคะ ห้ามลืมนะ” เซี่ยชีหรั่นลุกขึ้นแล้วจูบแก้มเขาด้วยท่าทางอ่อนหวาน

เย่เชินหลินสวมกอดเธอด้านข้าง แล้วจูบตอบเธอ

แต่เมื่อกลางวันเขาจัดการเธอไปแล้ว คราวนี้เขาจึงต้องพยายามควบคุมไม่ให้จูบเธออย่างร้อนแรง ทำเพียงจูบลงบนแก้มเนียนของเธอ

“อ้อใช่ โม่คะ จู่ๆฉันก็นึกถึงคนหนึ่งขึ้นมา คุณบอกว่าจะจับคู่พวกเขาใช่ไหม?”

“ใครครับ?” เย่เชินหลินถาม

“จงหยุนซาง! คุณว่าไง ฉันว่าเธอทั้งสวยแล้วก็อ่อนหวาน? พอดีกับที่พี่เหอไท้ต้องการเลย อีกอย่างดูเหมือนพวกเขาเหมาะสมกันมาก เหมือนกิ่งทองใบหยก”