ตอนที่532 สาวใช้ตัวแสบ436

ตอนที่532 สาวใช้ตัวแสบ436

"จริงเหรอ งั้นพี่หยุนซางยอมตอบตกลงที่จะลองดูแล้วใช่ไหม?" เซี่ยชีหรั่นถาม

"ผมนัดพวกเขาสองคนมาทานมื้อเย็นที่บ้านเราพรุ่งนี้ และทั้งคู่ก็ตอบตกลงแล้วด้วย เราทำได้แค่เท่านี้แหละที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับพวกเขาแล้ว"

"อือ ก็จริง"

ตกดึกทั้งสองก็พูดคุยกันสักพักหนึ่งแล้วเย่เชินหลินก็ให้เซี่ยชีหรั่นเข้านอน

หลังจากที่เธอหลับ เย่เชินหลินจึงส่งหมายเลขที่ส่งข้อความให้เซี่ยชีหรั่นให้หลินต้าฮุย ให้เขาตรวจสอบว่าใครคือเจ้าของเบอร์นี้ให้โดยเร็วที่สุด

วันรุ่งขึ้นทุกอย่างเป็นไปอย่างปกติ หลังจากไปทำงาน เย่เชินหลินก็โทรหาแม่ตัวเองอีกครั้งและถามเธอว่าเธอกับพ่อของเขาเป็นอย่างไร แม่ขอให้เขาหาเวลากลับบ้านคนเดียว

เขาดูเวลาแล้วนัดกับแม่ของเขาว่าจะกลับไปหลังจากประชุมเสร็จ

เย่เชินหลินรู้ว่าแม่เขาเป็นห่วงเรื่องของส้งหลิงหลิง เรียกเขาให้เขากลับไป คงไม่พ้นที่จะพูดคุยเรื่องนี้

หากเรื่องต่างๆ ไม่จบลงสักที คนเป็นแม่ก็จะไม่สบายใจ โดยเฉพาะแม่ของเขาช่วงไม่กี่ปีมานี้มักจะนอนไม่หลับหากมีเรื่องที่ไม่สบายใจ

ทุกครั้งที่พูดถึงส้งหลิงหลิง เย่เชินหลินมักจะหงุดหงิดเพราะว่าเรื่องนี้ทำให้คนรอบตัวเขาเดือดร้อนและไม่สบายใจไปหมด

กลับไปถึงบ้านกลับ เย่เฮ่าหรันไปทำงานไม่อยู่บ้าน

"แม่ครับ ร่างกายของพ่อเขาดีขึ้นบ้างหรือยังครับ?"

เขาพูดว่าพ่อเขา เขาไม่ได้บอกว่าเขาเป็นประธานเย่ แม้ว่าฝู้เฟิ่งหยีกำลังเครียดเรื่องส้งหลิงหลิง แต่เขาก็ไม่ได้เพิกเฉยต่อการเปลี่ยนแปลงของเย่เชินหลิน การเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้เธอสบายใจอยู่ไม่น้อย

"สองสามวันนี้ดีขึ้นมากแล้ว ร่างกายดีขึ้นแต่จิตใจเขาไม่ดีนี่สิ ฉันยังได้ยินพ่อแกโทรให้คนไปสืบว่าส้งหลิงหลิงอยู่ที่ไหน พ่อแกยืนยันว่าให้แกเอาลูกออก"

เย่เชินหลินเงียบ ฝู้เฟิ่งหยีรู้ว่าถ้าเขาตัดสินใจใครก็ห้ามไม่ได้ และเธอก็คิดเหมือนลูกตัวเอง ทำไม่ลง

"โม่เอ๋อ ลูกกำลังคิดจะให้เด็กคลอดออกมาแล้วส่งไปอยู่ต่างประเทศใช่ไหม แม่เห็นด้วยกับการที่ลูกจะเก็บเด็กเอาไว้แต่ส่งไปต่างประเทศแม่คิดยังไงก็รู้สึกว่ามันไม่ดี ลองคิดดูนะเด็กจะไม่เห็นแม่ของตัวเอง ลูกที่เป็นพ่อของเด็กก็ทำได้แค่ไปเยี่ยมได้ครั้งคราว เด็กจะน่าสงสารแค่ไหน แม่คิดอย่างนี้ พ่อกับแม่สุขภาพยังดี ถ้าเกิดเวลาที่เขาเปลี่ยนรุ่นพ่อเขาไม่ได้เข้าหอการค้าคณะกรรมการกลางพรรคเขาคงต้องเกษียณ ในเวลานั้นเราสองคนจะมีเวลามากขึ้นเราจะช่วยลูกเลี้ยงเด็กคนนั้น เด็กไม่มีพ่อและแม่อยู่เคียงข้างแต่เขายังมีปู่กับย่าดูแลเขาและยังเป็นญาติของเขาด้วย ไม่งั้นก็ไม่ต้องให้เขาเกิดมาถ้าจะให้เขาเกิดมา เราก็ต้องดูแลเขาให้ดีที่สุด ลูกว่าใช่ไหม? ถ้าลูกจะส่งเด็กไปต่างประเทศจริงๆ พ่อกับแม่ก็ตามไปดูแลที่ต่างประเทศเลย ลูกคุณต้องรับผิดชอบเด็กคนนั้น ลูกเป็นลูกของเรา พ่อกับแม่แค่ไม่อยากให้มันกระทบความสัมพันธ์ของลูกกับชีหรั่น ให้พ่อกับแม่ดูแลเป็นทางออกที่ดีที่สุด"

คำพูดของแม่นั้นคล้ายกับความคิดของเย่เชินหลิน เขาไม่อยากรบกวนแม่ของเขา แต่แม่เป็นญาติของเด็กจริงๆ

แม้ว่าเขาไม่ต้องการให้แม่ดูแลเด็กด้วยตัวเอง แต่การที่พวกเขาพบเจอเด็กคนนี้บ่อยๆ ก็จะดีต่อการเติบโตของเด็ก

"แม่ครับ ผมยังคิดไม่ได้ว่าจะให้เด็กอยู่ในประเทศหรือส่งไปต่างประเทศ" เย่เชินหลินพูดตรงๆ กับแม่ของเขา

สิ่งที่แม่เขาพูดในวันนี้ได้เพิ่มระดับการพิจารณาอีกระดับ จะปล่อยให้พ่อแม่ของเขาเจอเด็กคนนั้นจริงหรือ ส่งเด็กไปต่างประเทศก็เป็นทางที่ดีแล้ว

พวกเขาอายุมากแล้วจะให้พวกเขาไปอยู่ในที่ที่ไม่คุ้นเคย เขาคงเป็นลูกที่อกตัญญูมากๆ

ดีที่สุดคือให้อยู่ในมณฑลตงเจียง ความกังวลเดียวที่เขามีก็คือเซี่ยชีหรั่น

"อืม" แม่ตอบแล้วก็พูดเตือนเขาว่า: "ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็บอกชีหรั่นเถอะ อนาคตพวกลูกก็ต้องแต่งงานเป็นสามีภรรยากันเรื่องใหญ่ขนาดนี้จะปิดไปตลอดชีวิตก็เป็นเรื่องยาก"

"ผมคิดอยู่ว่าจะบอกเธอ แต่รอเด็กคลอดออกมาก่อนครับ"

"ก็ดี รอให้มีก่อนค่อยบอก"

"แม่ครับ!" ขอบคุณครับ! ขอโทษที่ผมทำให้แม่และพ่อกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้

เย่เชินหลินไม่สามารถพูดอะไรแบบนี้ได้ เขาแค่มองแม่ตนเองด้วยสายตาที่ซาบซึ้งแล้วก็ลุกขึ้นยืน

"ผมไม่ทานข้าวที่บ้านนะครับ แม่กับพ่อมีปัญหาอะไรต้องโทรหาผมนะครับ ช่วงนี้ผมคงไม่ได้พาชีหรั่นกลับมา พ่อกับแม่ต้องดูแลสุขภาพตัวเองดีๆ นะครับ"

"ไปเถอะ"

เย่เชินหลินยิ้มให้แม่ก่อนจะเดินออกไป

หลังจากที่ออกมาจากบ้าน เขากำมือไว้แน่น อยากจะต่อยตัวเองแทนพ่อแม่และเซี่ยชีหรั่น

เมื่อขึ้นรถเขาหลับตาตัวเองเพื่อปรับอารมณ์ของตัวเองให้ดีเพื่อที่จะไปหาเซี่ยชีหรั่นในสภาพที่ดีที่สุด ในช่วงเวลานี้เขาจะยังคงทำเหมือนเมื่อก่อนที่เขาทำ ตราบใดที่เด็กยังไม่คลอดออกมาเขาจะไม่บอกเซี่ยชีหรั่นเด็ดขาด

กลับมาถึงบริษัทยังมีเวลาก่อนอาหารกลางวันอีกหลายชั่วโมง หลินต้าฮุยเคาะประตูห้องทำงานของเย่เชินหลิน หลังจากที่เขาบอกอนุญาต หลินต้าฮุยก็เข้ามารายงานให้เขาฟัง

"คุณเย่ครับ ตรวจสอบเจอเบอร์ที่คุณให้แล้วครับ บัตรประจำตัวที่ลงทะเบียนเป็นของปลอมครับ หาไม่เจอผู้ใช้จริงครับ"

"อืม รู้แล้ว" หาไม่เจอผู้ใช้จริงแต่ก็รู้ว่าเป็นฝีมือของรองประธานส้ง

ส้งหลิงหลิงนั้นช่างเหมือนกับพ่อของเธอจริงๆ ชอบผิดคำสัญญาที่เคยให้ไว้ ถ้ายังไม่หยุดขู่เขาอีกเขาจะไม่ทนอีกต่อไป