สาวน้อยกับความหิวโหย

ระหว่างที่กำลังใจลอยหนีความบัดซบของชีวิตก็พบว่าได้เวลากินข้าว ฉินหลิวซีมองแผ่นแป้งเล็กของตนเองด้วยความแค้นใจ เมื่อเช้านางไม่มีอะไรตกถึงท้องนอกจากแผ่นแป้งแห้ง ๆ แข็ง ๆ รสชาติเหมือนเทียนไข

เวลาทานอาหารพร้อมหน้าพร้อมตาในครอบครัวคือช่วงเวลาที่เห็นได้อย่างชัดเจนถึงความแตกต่างและความลำเอียง

ฝั่งอาหารของบ้านใหญ่ สำรับของหลานชายทั้งสองที่มีอายุมากกว่านางสองสามปีล้วนมีไข่ไก่ ข้าวพูนจาน

ไม่มีน้ำ

ส่วนของบ้านนางมีเพียงน้ำต้มข้าวไร้รสชาติ

และแผ่นแป้งแข็ง ๆ ฉินหลิวซียกน้ำข้าวต้มให้น้องชายที่ได้รับส่วนแบ่งเพียงช้อนเดียว เพราะพวกเขาคิดว่าน้องชายนางยังเล็ก อีกทั้งยังไม่ได้ทำงาน ให้กินแค่นี้ก็เพียงพอ

เพียงพอแบบไหน อะไร ยังไง อยากจะเปิดโต๊ะให้อภิปรายเหลือเกิน เพียงพอแบบขี้ข้าหรือไง

ถ้าหากฟันของมนุษย์แข็งแรงน้อยกว่านี้ วันนี้นางคงได้เคี้ยวฟันตัวเองจนแตกแน่ เด็กหญิงนับหนึ่งถึงสิบในใจเป็นร้อยรอบ เจอสถานการณ์แบบนี้ นี่นางใจเย็นที่สุดในชีวิตแล้ว ถ้าไม่ติดว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในร่างเด็กห้าขวบคงมีคนซี่โครงหักกันบ้าง อะไรมันจะขนาดนี้

“ชิวย่าหนาน พักนี้ทำงานอืดอาดไปหรือเปล่า”

ท่านย่าเอ่ยตำหนิมารดาของนาง พอมีคนเปิดหัวข้อสนทนา ก็มีคนรอเหยียบย่ำคอยเสริม

“จริงด้วยเจ้าค่ะท่านแม่ พักนี้น้องสะใภ้บ้านรองเราทำงานเชื่องช้าอยู่เหมือนกัน”

“เห็นไหมเล่า คนอื่นก็ว่าเชื่องช้า”

“ขออภัยด้วยเจ้าค่ะ” มารดาของนางเอ่ยได้เพียงเท่านั้นก็ไม่ได้พูดอะไรอีก จิตใจนางยอมรับสภาพนี้ไปอย่างจำยอมแล้ว

แม้ฉินหลิวซีจะรู้สึกไม่ชอบใจสถานการณ์เช่นนี้เป็นอย่างมาก แต่นางพรวดพราดทำอะไรไปไม่ได้ หากไม่ไตร่ตรองให้ดี เรื่องนี้จะยิ่งบานปลาย นางต้องใช้เวลาวางแผนแก้ไขสถานการณ์มากกว่านี้

“สำนึกก็ดีแล้ว คราวหน้าอย่าทำอะไรชักช้าอย่างนี้อีกล่ะ”

“ไหน ๆ วันนี้ก็ซักเสื้อผ้าไปใส่เยอะแล้ว วันพรุ่งนี้ก็เปลี่ยนไปซักผ้าม่านก็แล้วกัน”

“เจ้าค่ะ”

ฉินหลิวซีมองหน้ามารดาแล้วก็รู้สึกเหนื่อยใจ