บทที่ 1002 นี่มันบุรุษประเภทใดกัน

แม่และลูกสาวนั่งรถม้ามุ่งหน้าไปที่จวนฉี

พ่อบ้านออกมาเชิญทั้งสองคนเข้าไป

“ฮูหยิน พระชายาลู่กับองค์หญิงมาขอรับ” พ่อบ้านเอ่ยกับฉู่หนิงจูที่อยู่ในห้อง

ประตูเปิดออก ฉู่หนิงจูออกมาต้อนรับด้วยตนเอง

ลู่จื่ออวิ๋นมีสถานะพิเศษ เรียกนางว่าฮองเฮานั้นไม่เหมาะสม เรียกนางว่าคุณหนูใหญ่ก็ไม่เหมาะสมเช่นกัน ยังไม่สู้เรียกบรรดาศักดิ์ของนาง อย่างไรเสียนางก็เป็นธิดาบุญธรรมของฟ่านหยวนซี มีบรรดาศักดิ์เป็นองค์หญิง

“ได้ยินมาว่าคุณหนูฉีได้รับบาดเจ็บแล้ว” มู่ซืออวี่เอ่ย “ทั้งยังได้รับบาดเจ็บเพราะเจ้าเด็กบ้านข้าผู้นั้น ข้าจึงมาเยี่ยมเป็นการเฉพาะ”

“เข้ามาคุยกันก่อนเถิด” ฉู่หนิงจูกล่าว

“ข้ามาที่นี่อย่างเร่งรีบ เลือกของมาสุ่ม ๆ สองสามอย่าง ไม่รู้ว่าเจ้าต้องการหรือไม่”

เจ๋อหลานและชิงไต้ส่งห่อสมุนไพรขนาดใหญ่หลายถุงให้กับบ่าวรับใช้ที่อยู่ข้าง ๆ

ฉู่หนิงจูเอ่ย “ไยต้องนำของมามากมายเพียงนี้? นับวันยิ่งห่างเหินกับข้าขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว จริงอยู่ว่าซืออี้ได้รับบาดเจ็บเพราะช่วยใต้เท้าลู่น้อย แต่หากไม่ใช่เพราะใต้เท้าลู่น้อย ข้ากับซืออี้คงได้รับอันตรายแล้วจริง ๆ สถานการณ์ในตอนนั้นท่านไม่รู้ว่าอันตรายมากเพียงใด ผู้ร้ายเหล่านั้นเดิมทีก็ไม่คิดจะให้เรารอดชีวิตกลับมา ขอบคุณใต้เท้าลู่น้อยยิ่งนักที่มาได้ทันกาล”

“คนเหล่านั้นเป็นผู้ใด? พวกเจ้ารู้หรือไม่?”

“ข้าไม่รู้” ฉู่หนิงจูเอ่ย “ใต้เท้าลู่น้อยบอกว่า หมู่นี้มีคนกลุ่มหนึ่งโผล่ออกมา สังหารผู้คนไปทุกหนทุกแห่ง ไม่ทราบจุดประสงค์ของพวกมันแม้แต่น้อย อีกทั้งวิธีการของพวกมันก็โหดเหี้ยมเป็นอย่างยิ่ง ข้าเห็นคนพวกนั้นแล้ว เพียงแต่พวกมันปกปิดใบหน้ามิดชิด ไม่รู้ว่ามาจากที่ใด พวกเราพบห้าคน มิหนำซ้ำพวกมันยังอายุไม่มาก”

“อายุไม่มากหรือ?”

“ถึงแม้จะไม่เห็นรูปร่างหน้าตาแต่ก็ยังได้ยินเสียงของพวกมัน ถึงแม้จะจงใจดัดเสียงก็ยังพอฟังออกอยู่บ้าง” ฉู่หนิงจูกล่าว “ท่านลืมแล้วหรือ ตอนข้ายังเยาว์ สิ่งที่ชอบที่สุดคือนิยายสืบสวนนี่แหละ”

ดังนั้นความสามารถในการสรุปเรื่องราวของฉู่หนิงจูจึงไม่เลวทีเดียว

ขณะมู่ซืออวี่พูดคุยกับฉู่หนิงจู ลู่จื่ออวิ๋นก็กำลังพูดคุยกับฉีซืออี้

ลู่จื่ออวิ๋นนั่งลงบนขอบเตียง พินิจดูหน้าฉีซืออี้ “หน้าท่านบาดเจ็บเพียงนี้เชียวหรือ?”

ได้ยินว่าฉีซืออี้ได้รับบาดเจ็บ แต่ลู่ฉาวอวี่ไม่ได้บอกว่าบาดแผลอยู่บนใบหน้า

อีกทั้งยังไม่ได้ง่ายดายเพียงแค่รอยขีดข่วน แผลนั้นเป็นทางยาวราวหนึ่งนิ้วที่หางตา และมีเลือดสีดำไหลออกมา

“ใช่แล้ว ข้าโชคไม่ดีจริง ๆ” ฉีซืออี้เอ่ย “ไม่รู้ว่าจะยังรักษาใบหน้าได้หรือไม่”

“หมอหลวงมาแล้วหรือยัง?”

เสียงจากข้างนอกดังขึ้น “ฮูหยิน คุณหนู ท่านหมอหลวงมาแล้วขอรับ”

หมอหลวงมาแล้ว ลู่ฉาวอวี่ก็มาแล้วเช่นกัน

ลู่ฉาวอวี่พาหมอหลวงสามคนมาด้วยตนเอง

ทั้งหมดล้วนเป็นหมอหลวงที่เก่งกาจที่สุดในสำนักหมอหลวง อีกทั้งยังได้รับการฝึกฝนจากหุบเขาเทพโอสถ

หมอหลวงตรวจบาดแผลของฉีซืออี้แล้วเอ่ยขึ้น “ไม่สู้ดีนัก”

“เหตุใดจึงไม่สู้ดี?”

“ถอนพิษนั้นง่ายมาก ทว่าพิษนี้จะทำให้แผลหายยาก กล่าวอีกนัยคือ นับแต่ถูกพิษนี้ก็กำหนดแล้วว่าจะต้องทิ้งรอยแผลเป็นเอาไว้”

“ท่านหมอหลวง มีวิธีป้องกันไม่ให้ใบหน้านางเป็นแผลเป็นหรือไม่?” ฉู่หนิงจูเอ่ยถามอย่างกังวล “นางเป็นสตรี หากใบหน้ามีแผลเป็น เช่นนั้นภายหน้าจะทำอย่างไร?”

ลู่ฉาวอวี่ขมวดคิ้ว “ไม่ว่าต้องใช้สมุนไพรอะไร ข้าจะส่งคนไปหาให้ได้”

“พวกเราก็ไม่มีวิธี ทำได้เพียงถามเทพโอสถจากหุบเขาเทพโอสถดูว่านางมีวิธีอะไรหรือไม่”

เทพโอสถจากหุบเขาเทพโอสถ หรือก็คือภรรยาของมู่เจิ้งหาน น้องสะใภ้ของมู่ซืออวี่

ความคิดเห็น