ตอนที่ 1020
บทที่ 1020 เต้าฮวยถ้วยหนึ่ง
October 21, 2026
บทที่ 1020 เต้าฮวยถ้วยหนึ่ง
บทที่ 1020 เต้าฮวยถ้วยหนึ่ง
“เจ้าปรุงเป็นหรือ?”
“ข้ารู้รสปากของท่าน ปรุงให้ท่านได้อย่างแน่นอน”
สิ้นคำ สิงเจียซือก็หยิบชิ้นเนื้อชิ้นหนึ่งมาจากถ้วยข้าง ๆ ล้างมันให้สะอาด แล้วหั่นเป็นลูกเต๋า จากนั้นจึงตีไข่ให้เข้ากันแล้วใส่ลงไป ก่อนจะใส่เครื่องปรุงรสลงไปผัดจนส่งกลิ่นหอม เมื่อผัดได้ที่แล้วจึงใส่เต้าฮวยลงไป สุดท้ายจึงโรยด้วยต้นหอมซอย
เต้าฮวยของร้านนี้มีรสหวาน ลู่ฉาวอวี่ย่อมไม่ชอบอย่างแน่นอน เพียงแต่เต้าฮวยร้านนี้นุ่ม อีกทั้งยังอร่อย นาน ๆ ทีเขาจะได้หยุดพักผ่อน นางจึงอยากให้ลองชิมดู ไม่ใช่เอาแต่คิดถึงคดีเหล่านั้น
เถ้าแก่ไม่รู้ว่าเขาชอบแบบใดแต่นางรู้ ขอเพียงนางปรุงมันให้อร่อย ย่อมต้องถูกปากเขาอย่างแน่นอน
ลู่ฉาวอวี่กินแล้ว คิ้วที่ขมวดมุ่นก็ค่อย ๆ คลายออก
“เป็นอย่างไร?”
“อร่อยมากจริง ๆ”
เถ้าแก่ยืนหัวเราะฮ่า ๆ อยู่ข้าง ๆ
เมื่อมีลู่ฉาวอวี่ซึ่งเปรียบเสมือนป้ายเคลื่อนที่ได้ผู้นี้ กิจการของเขาจะต้องรุ่งเรืองขึ้นอย่างแน่นอน เพียงแต่ประเดี๋ยวต้องหารือกับฮูหยินน้อยลู่เสียหน่อย ดูว่าสามารถขายตำรับลับของนางให้เขาได้หรือไม่
ขอเพียงมีป้าย ‘เต้าฮวยรสชาติที่ใต้ลู่น้อยชื่นชอบเป็นพิเศษ’ ป้ายนี้ ไม่รู้คนมากน้อยเพียงใดจะหลั่งไหลมาที่นี่เพราะชื่อเสียง นับตั้งแต่นี้ไป ที่แห่งนี้จะกลายเป็นหนึ่งในร้านเอกลักษณ์ประจำเมืองหลวง
“ฮูหยิน เถ้าแก่น้อยผู้นี้ขอความกรุณาสักเรื่องได้หรือไม่” เถ้าแก่เอ่ย “ข้าขอซื้อตำรับลับนี้ของท่านด้วยสิบตำลึงเงิน จะขายให้ผู้น้อยได้หรือไม่ขอรับ?”
จางอี้ที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้น “ตำรับอาหารของฮูหยินน้อยลู่ ท่านมีสิบตำลึงเงินก็คิดจะซื้อไปได้หรือ?”
เถ้าแก่หดคอกลับไป “ผู้น้อยรู้ว่ามันเล็กน้อย เพียงแต่แผงขายของข้าทำเงินได้ไม่มาก ในมือไม่มีเงินมากมายเพียงนั้น”
ยังคงไม่ได้จริง ๆ เช่นนั้นก็แล้วไปเถิด
น่าเสียดาย โอกาสทางการค้าที่เขาพบได้ไม่ง่าย บัดนี้กลับสูญเปล่าไปแล้ว
“ข้าขายให้ท่านได้” สิงเจียซือเอ่ย “เพียงแต่ข้าไม่ต้องการเงิน แค่ต้องการให้ท่านทำเรื่องหนึ่ง”
“นับตั้งแต่นี้ไป ท่านเตรียมเต้าฮวยให้เปล่าสิบถ้วยทุกวัน หากมีคนต้องการมัน ท่านก็ให้เขาทานเต้าฮวยถ้วยหนึ่ง เพียงแต่ ขอทานไม่ช่วย ช่วยเพียงผู้ที่ขัดสนจริง ๆ ส่วนขอทาน หากขัดสนจริง ๆ ราชสำนักมีโถงสืออัน ผู้ที่ขัดสนล้วนได้รับการดูแลอยู่ที่นั่น ผู้ที่ไม่ยินยอมรับการดูแล ย่อมมีความสามารถในการเอาตัวรอด ในเมื่อพวกเขามีความสามารถในการเอาตัวรอด คนอย่างนั้นไม่จำเป็นต้องได้รับการช่วยเหลือ ท่านเข้าใจความหมายของข้าหรือไม่?”
“สิบถ้วยจะน้อยเกินไปหน่อยหรือไม่?” เถ้าแก่ถาม “ข้าสามารถเตรียมได้ยี่สิบถ้วย”
“ไม่ เพียงแค่สิบถ้วยเท่านั้น” สิงเจียซือส่ายหน้า “ท่านขายเต้าฮวยนานเพียงใด ท่านก็ทำทานนานเพียงนั้น นี่เป็นเรื่องระยะยาว ไม่ใช่เพียงชั่วข้ามคืน ดังนั้นท่านต้องแน่วแน่ เริ่มแรกสิบถ้วยนั้นไม่มากจริง ๆ หากแต่เมื่อเวลาผ่านไป ท่านอาจไม่ยินดีทำทานเช่นนี้ หากวันนั้นมาถึง ท่านไม่อาจใช้ตำรับอาหารของข้าได้อีก”
“ขอรับ”
“เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้” สิงเจียซือเอ่ย “ข้าจะเขียนให้ท่าน”
อันที่จริงตำรับนี้ง่ายมาก
เถ้าแก่เฝ้ามองนางทำอยู่ข้าง ๆ เกรงว่าเขาจะทำเป็นแล้ว หากเถ้าแก่แอบขายเต้าฮวยรสนี้หลังจากสิงเจียซือจากไป นางเห็นแล้วก็คงไม่กล่าวอะไร อย่างไรก็ตาม ในเมื่อเถ้าแก่เป็นคนใจคอกว้างขวางตรงไปตรงมา กล้าเอ่ยขอกับนางด้วยตนเอง ย่อมไม่อาจให้เสียเปรียบมากนัก
“ข้าจะเขียนตำรับอาหารให้ท่านอีกสองสามอย่าง ท่านมีเวลาก็ลองทำได้ หากทำออกมาแล้ว ข้าคิดว่ากิจการของท่านนับวันคงเจริญรุ่งเรืองยิ่งขึ้น”
“ขอบคุณฮูหยินน้อย ท่านเป็นพระโพธิสัตว์ที่มีชีวิตอยู่อย่างแท้จริง!”
ลู่ฉาวอวี่วางช้อนลงแล้วเอ่ย “ข้ากินเสร็จแล้ว ไปกันเถอะ”
ขณะที่กล่าวเขาก็วางเหรียญเงินลง
“ใต้เท้า ไม่ต้อง ฮูหยินมอบตำรับอาหารให้ผู้น้อยเปล่า ๆ แล้ว”
“ไม่ได้ให้เปล่า นางให้ท่านช่วยคนขัดสน นั่นเป็นเงินที่นางคิดเป็นค่าตำรับอาหาร”
“ขอบคุณใต้เท้า”
สิงเจียซือตามลู่ฉาวอวี่ออกมาจากเพิงขายเต้าฮวย
“เมื่อครู่นี้ การกระทำของเจ้าเหมือนท่านแม่ข้ายิ่งนัก”