ตอนที่ 1025
บทที่ 1025 กลิ่นควันจากปล่องไฟในครัว
October 21, 2026
บทที่ 1025 กลิ่นควันจากปล่องไฟในครัว
บทที่ 1025 กลิ่นควันจากปล่องไฟในครัว
ลู่ฉาวอวี่กลับมาที่เรือน เมื่อเห็นภายในสวนเต็มไปด้วยดอกไม้นานาชนิดก็อดไม่ได้ที่จะหยุดฝีเท้าเพื่อมองดู
ตอนนี้ที่เรือนมีนายหญิงแล้ว จางอี้กับหยางจงเซิงย่อมไม่มาที่เรือนหลังอีกต่อไป หากมีเรื่องใดจะตรงไปที่ห้องตำราของลู่ฉาวอวี่ทันที หลังออกมาจากห้องตำราก็จะจากไปโดยเร็วที่สุด
ยามนี้ ลู่ฉาวอวี่ยืนอยู่ภายในสวนเพียงลำพัง มองดูหมู่มวลดอกไม้ด้วยสีหน้าคลุมเครือ
สิงเจียซือกำลังจะนำดอกไป่เหอ*[1] หลายดอกไปจัดแจกันพอดี นางเห็นลู่ฉาวอวี่ยืนนิ่งงันอยู่เช่นนั้นจึงเอ่ยถาม “ท่านไม่ชอบที่จัดสวนเช่นนี้หรือ?”
ลู่ฉาวอวี่ได้ยินเสียงนางจึงหมุนตัวกลับมาตอบ “ไม่ใช่ไม่ชอบ เพียงแต่จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าเรือนหลังนี้ค่อนข้างสวยงามขึ้นมาทีเดียว เมื่อก่อนดูเหมือนถูกละเลยอยู่บ้างจริง ๆ”
“ท่านบอกว่าจัดได้ตามชอบ ข้าคิดว่าดอกไม้เหล่านี้ทั้งสามารถใช้เป็นยา อีกทั้งยังใช้ชงชาได้จึงคิดจะปลูกไว้ในสวน ยามดอกไม้บานยังช่วยเรื่องการนอนหลับด้วย แก้ปัญหานอนไม่หลับของท่านได้พอดี”
ลู่ฉาวอวี่มองนางด้วยความประหลาดใจ “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้านอนไม่หลับ?”
คนทั่วไปรู้เพียงเขาชาญฉลาด ทว่าไม่รู้ว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนมีราคาที่ต้องจ่าย คนผู้หนึ่งมีความคิดอยู่ในสมองมากเกินไป ย่อมเป็นการรบกวนจิตใจ ครั้นเวลาผ่านไป ย่อมเลี่ยงที่จะรู้สึกไม่สบายได้ยาก
เพียงแต่ลู่ฉาวอวี่แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยให้บ่าวรับใช้เฝ้าตอนกลางคืน แม้แต่เรื่องที่เขานอนไม่หลับก็ยังเก็บเอาไว้เพียงผู้เดียว แม้กระทั่งบิดามารดาของเขาก็ไม่รู้เรื่องนี้ นอกจากนั้นเขายังมีกำลังวังชาดียิ่ง ครั้งหนึ่งเขาเคยนอนไม่หลับติดต่อกันสามคืน กลางวันก็ยังจัดการคดีปกติ จวบจนกระทั่งบัดนี้ ยังไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นความผิดปกตินี้ของเขามาก่อน
“ใต้เท้าลืมแล้วหรือว่าเราพบกันข้างนอกหลายครั้ง?”
“เรียกใต้เท้าอีกแล้ว”
“ที่นี่ไม่มีผู้อื่น” ไม่มีผู้อื่น นางเรียกเขาว่าท่านพี่ได้ไม่คล่องปาก
ของปลอมอย่างไรก็เป็นของปลอม
“อย่างไรก็ตาม อาการนอนไม่หลับนี้คนของข้ากลับไม่สังเกตเห็น”
นี่ไม่ใช่สิ่งที่คนซึ่งพบหน้ากันเพียงไม่กี่ครั้งจะสังเกตเห็นได้
จางอี้กับหยางจงเซิงไม่เคยสังเกตเห็น แต่นางกลับสังเกตเห็น นี่แสดงให้เห็นว่า…
นางเป็นคนละเอียดรอบคอบ
ยังมีอีกหนึ่งเหตุผลคือ…
นางใส่ใจเขา
มุมปากของลู่ฉาวอวี่หยักยกขึ้น “ข้าเพิ่งกลับมา ขอตัวไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”
“ข้าต้มแกงไว้ ใต้เท้าเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ทานได้แล้ว”
ลู่ฉาวอวี่จัดการตนเองเรียบร้อยแล้วจึงกลับมาที่ห้อง เห็นอาหารสองสามอย่างวางอยู่บนโต๊ะ ทั้งยังมีสาเกอีกไหหนึ่ง
ที่กล่าวว่าสาเกเป็นเพราะสุราที่มีความเข้มข้นระดับนี้ไม่เป็นอันตรายต่อร่างกาย ขอเพียงไม่ดื่มมากจนเกินไปจะช่วยฟื้นฟูกำลังกาย
“อาหารเหล่านี้ดูไม่เหมือนฝีมือของห้องครัว”
“อาหารเหล่านี้ข้าทำเอง ท่านลองชิมดูเถิด หากไม่ถูกปากข้าจะเปลี่ยนเป็นอาหารอย่างอื่น”
มู่ซืออวี่คิดว่าลูกสะใภ้ใหม่เพิ่งมาถึงบ้านจึงเตรียมจะให้พวกเขาสองสามีภรรยามาทานข้าวด้วยกัน แต่เจ๋อหลานไปสอบถามมาก่อนแล้วจึงบอกเรื่องที่วันนี้สิงเจียซือเข้าครัวทำอาหารด้วยตนเอง นางจึงไม่ได้มากความ
“พระชายา บ่าวไม่เข้าใจเลยเจ้าค่ะ” ชิงไต้ที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้น “ท่านไม่ได้บอกว่าคุณชายใหญ่กับฮูหยินน้อยแต่งงานกันหลอก ๆ หรือเจ้าคะ?”
“แต่งงานกันหลอก ๆ ทว่าความรู้สึกกลับเป็นของจริง เพียงแต่พวกเขาแค่ไม่รู้ใจของอีกฝ่ายก็เท่านั้น” มู่ซืออวี่เอ่ย “มิเช่นนั้นข้าจะรับปากให้พวกเขาแต่งงานกันได้อย่างไร?”
“ก่อนหน้านี้คุณชายใหญ่มักจะไม่อยู่บ้านหลายวัน บัดนี้ดูเหมือน…”
“ตอนนี้ยังเป็นวันหยุดแต่งงาน เขาออกไปแล้วหรือ?”
“ดูเหมือนจะมีคดีที่ต้องให้เขาจัดการ เขาออกไปเพียงสองชั่วยามก็กลับมาเจ้าค่ะ”
“นั่นนับว่าพัฒนาขึ้นแล้ว หากเป็นยามปกติ นอกเสียจากวันเกิดคนในครอบครัว เขาไม่มีทางผละออกมากลางคัน เรื่องอื่นใดล้วนปล่อยไว้ก่อน”
“นั่นสิเจ้าคะ”
แม่นมเฒ่าผู้หนึ่งเดินเข้ามาจากด้านนอก