บทที่ 1029 แก้ปัญหาได้อย่างราบรื่น

รถม้าของสกุลลู่ไปที่สกุลหลี่ก่อน ลู่จื่ออวิ๋นไปถามไถ่เรื่องหยางเซียงจวินเป็นพิเศษ เพื่อให้แน่ใจว่าการผ่าตัดของนางเป็นไปด้วยดี ไม่มีอะไรร้ายแรง

“องค์หญิง ช้าก่อนเพคะ” ฮูหยินหลี่ร้องเรียกลู่จื่ออวิ๋น “องค์หญิง ท่านไม่ได้บอกแต่แรกว่าต้องโกนผมเพื่อทำการผ่าตัด! บัดนี้ผมของหยางเซียงจวินไม่เหลือแล้ว อีกทั้งศีรษะของนางยังถูกผ่า ดูเหมือนตอนนี้นางจะไม่เป็นอะไร ทว่าหากนางไม่ตื่นขึ้นมาหนึ่งวัน ก็ไม่มีผู้ใดรับรองได้ว่านางจะไม่เป็นอะไรจริง ๆ นะเพคะ”

“ข้าไม่ได้จัดให้หมอยาสองคนอยู่ที่นี่คอยดูแลนางแล้วหรือ? หมอยาเหล่านั้นอยู่กับข้ามาหลายปี รู้วิธีการรักษาของข้าเป็นอย่างดี” หมิงจือเหยียนเอ่ย “ท่านต้องการให้ข้ารั้งอยู่ด้วยตนเอง หรือว่าต้องการให้ฮองเฮาของเรารั้งอยู่ด้วยหรือ? ฮองเฮาน่ะรั้งอยู่ได้ เพียงแต่แม่นางแซ่หยางผู้นั้นจะรับโชคใหญ่หลวงนี้ได้หรือ?”

“ไม่ใช่ เพียงแต่อย่างน้อยก็ควรรอจนกว่านางจะฟื้น” ฮูหยินหลี่กล่าว “นอกจากนี้ พวกท่านช่วยออกหน้าอธิบายหน่อยได้หรือไม่ว่าหยางเซียงจวินต้องโกนผมเช่นนี้เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของนาง?”

“เมื่อครู่พวกเราเพิ่งเข้าวังไป ฝ่าบาททรงตัดสินด้วยพระองค์เอง พิสูจน์ว่าเรื่องนี้หาได้เกี่ยวอะไรกับน้องสาวข้าไม่ น้องสาวของข้าไม่ผิด ในเมื่อสกุลลู่เราไม่ผิด เหตุใดจึงต้องเก็บกวาดความยุ่งเหยิงวุ่นวายนี้ด้วยเล่า? นอกจากนั้น ผมของนางถูกโกน นี่เป็นเรื่องใหญ่ที่ใดกัน? ชีวิตนางรักษาเอาไว้ได้แล้ว ชีวิตนางไม่ถูกพรากไปและเพียงแค่เสียผมไปสักหน่อย มีอะไรสำคัญกัน?”

“ร่างกาย เส้นผม ผิวพรรณ ล้วนเป็นบิดามารดาให้มา สตรีผู้หนึ่งโกนผม เช่นนั้นจะเงยหน้าขึ้นพบปะผู้คนในชีวิตนี้ได้อีกหรือ? เกรงว่าหากนางแต่งงานไปในภายหน้า นี่จะกลายเป็นเหตุผลให้ผู้อื่นหัวเราะเยาะไปทั้งชีวิต”

“ฮูหยินหลี่ช่างเห็นอกเห็นใจหยางเซียงจวินเสียจริง คนอื่นไม่รู้คงคิดว่านางเป็นลูกสาวท่าน!” ลู่จื่อชิงกล่าว “เรื่องเหล่านี้เกี่ยวอะไรกับเราหรือ? พวกเรายินดีจัดหาการรักษาที่ดีเช่นนี้มาให้ นั่นเมตตาและยุติธรรมแล้ว หากไม่มีเรื่องอื่น โปรดอย่าได้ขวางทาง พี่สาวข้าเหนื่อยมาทั้งคืน หากนางไม่กลับไป เกรงว่าพี่เขยข้าจะมาตามหานางแล้ว”

“องค์หญิง คุณหนูรองลู่….” ฮูหยินหลี่เรียกทั้งสองคนเอาไว้ “สกุลหยางไม่อาจล่วงเกินได้…”

เมื่อได้ยินเสียงที่ดังขึ้นข้างหลัง ลู่จื่อชิงก็เอ่ยอย่างเย็นชา “สกุลหยางไม่อาจล่วงเกินได้ แล้วพวกเราสกุลลู่ล่วงเกินได้หรือ? หลังจากเหตุการณ์นี้ ถ้าหลี่เยียนหรานคิดจะคอยชมงิ้วอยู่ข้าง ๆ ก็ฝันไปเสียเถอะ”

ฮูหยินหลี่เห็นทั้งสองคนไปแล้วจึงตบฉาดเข้าที่ใบหน้าหลี่เยียนหรานทันที

หลี่เยียนหรานกุมใบหน้าที่ถูกตบ น้ำตาไหลอาบสองแก้ม

“ข้าบอกเจ้าตั้งนานแล้วว่าอย่าล่วงเกินคนสกุลลู่ เหตุใดเจ้าต้องคอยมีปัญหากับลู่จื่อชิงอยู่เรื่อย? นางขวางทางเจ้าหรือ? สร้างปัญหาให้กับเจ้าหรือ? ทุกครั้งล้วนเป็นเจ้าที่ก่อเรื่องเอง”

“ท่านแม่ ตอนนี้จะทำอย่างไรดี? สกุลหยางจะต้องโกรธมากเป็นแน่ เราทำให้สกุลหยางขุ่นเคืองแล้ว”

“เจ้าก็รู้จักกลัวเป็นด้วยหรือ?”

“หากหยางเซียงจวินฟื้นขึ้นมา เกรงว่า….”

“เจ้าอย่าได้เหลวไหล” ฮูหยินหลี่จิตใจอยู่ไม่สุข “เจ้าเป็นแม่นางน้อยผู้หนึ่ง เหตุใดจิตใจโหดเหี้ยมเช่นนี้? นั่นเป็นชีวิตคนผู้หนึ่งนะ”

“ท่านแม่ ข้าไม่ได้มีความหมายอื่น ข้าไม่ได้เอ่ยอะไรทั้งนั้น!”

“เจ้าคิดว่าหมอยาเหล่านั้นเป็นเพียงหมอยาจริง ๆ หรือ?” ฮูหยินหลี่เอ่ย “หากเจ้าทำอะไร เชื่อหรือไม่ว่าสกุลหลี่จะต้องจบสิ้นเป็นแน่?”

หยางเซียงจวินฟื้นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น

เมื่อนางฟื้นขึ้นมา ยาแก้ปวดเพิ่งหมดฤทธิ์ ความเจ็บปวดบริเวณบาดแผลทำให้นางแทบเป็นบ้า

“หัวของข้า… หัวของข้าเป็นอะไรไป?” หยางเซียงจวินอยากจะแตะศีรษะตน ทว่าถูกหมอยาข้าง ๆ ห้ามเอาไว้

“ยาหมดฤทธิ์แล้ว เช่นนี้ไม่ได้ นางจะเกาไปทั่ว ไม่สู้มัดนางไว้เถอะ!” หมอยาหน้ากลมกล่าว

“ได้” หมอยาหน้าคมมองหยางเซียงจวินด้วยสายตาเฉียบคม “ดูท่านางเปราะบางเสียเพียงนั้น หากเราไม่มัดนางเอาไว้ นางคงรับไม่ได้”

อย่าได้ถามว่าเหตุใดไม่ขอให้หมิงจือเหยียนปรุงยาให้เพื่อบรรเทาความเจ็บปวดของนางต่อไป แน่นอนว่าเป็นเพราะ…

ยาบรรเทาปวดล้ำค่าเกินไป ควรใช้กับผู้ที่ควรใช้จริง ๆ ไม่ใช่กับสตรีชั่วร้ายผู้นี้

ความคิดเห็น