ตอนที่ 1034
บทที่ 1034 หนอนบ่อนไส้
October 21, 2026
บทที่ 1034 หนอนบ่อนไส้
บทที่ 1034 หนอนบ่อนไส้
ตกกลางคืน มู่ซืออวี่มองบันทึกแล้วเอ่ยว่า “บัญชีทำได้ไม่เลว”
เหล่าผู้ดูแลที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเอ่ยด้วยความนอบน้อม “ขอบคุณพระชายาที่ชมเชย”
“ชมหรือ?” มู่ซืออวี่วางของในมือลง แล้วเอนตัวอย่างเกียจคร้าน “ข้าชมพวกท่านเมื่อใดกัน?”
หนึ่งในผู้ดูแลเอ่ยด้วยสีหน้าเย้ยหยัน “พระชายา บัญชีของเราทำได้ไม่ดีหรือ?”
“แน่นอนว่าทำได้ดี เหมือนของจริงทีเดียว” มู่ซืออวี่เอ่ย “พวกท่านคงเตรียมตัวไว้ล่วงหน้า รอให้ข้าตรวจสอบเมื่อใดก็ได้ใช่หรือไม่?”
“พระชายาโปรดเมตตา พวกเราไม่ได้สร้างบัญชีเท็จ บัญชีเหล่านี้ล้วนชัดเจนโปร่งใส”
“เด็ก ๆ” มู่ซืออวี่ตะโกนออกไปข้างนอก
ผู้คุ้มกันสองคนเดินเข้ามา
ผู้ดูแลหลายคนเหล่านั้นต่างเผยสีหน้าหวาดกลัว
“ผู้ดูแลหลายท่านนี้ลำบากมามากแล้ว อีกทั้งยังทำผลงานสำเร็จมามากมาย เช่นนั้นพาพวกเขาไปตกรางวัลเถอะ” มู่ซืออวี่เอ่ย “กว่าฟ้าจะสางยังอีกนาน ไม่ต้องรีบร้อน ค่อย ๆ ตกรางวัล พระชายาผู้นี้มีเวลามากพอที่จะรอ”
“ขอรับ”
“พระชายา…”
ผู้ดูแลตื่นตระหนก ร้องว่าไม่ได้รับความยุติธรรมดังออกมาถึงข้างนอกและยังคงดำเนินต่อไป หลังจากนั้นผู้คุ้มกันก็ปิดปากเขา เสียงจึงค่อย ๆ เงียบลง
ลู่จื่ออวิ๋นเดินออกมานั่งข้างมู่ซืออวี่แล้วเอ่ย “พวกเขาคงนึกไม่ถึงว่าท่านแม่จะตรวจสอบบัญชีกลางดึก ถือโอกาสเขย่าภูเขาสะท้านพยัคฆ์โจมตีในยามที่พวกเขาไม่ทันได้ตั้งตัวที่สุด”
“เหลวไหล ข้าไม่ได้มีความคิดมากมายเพียงนั้น เพียงแค่รู้สึกว่านอนไม่หลับ ได้จัดการธุระพอดี เช่นนี้เหตุเรือจมจะได้ไม่ต้องดำเนินไปอย่างไม่ชัดเจน” มู่ซืออวี่จิบน้ำก่อนจะกล่าวต่อไป “สาวใช้สองคนนี้ชักจะเอาใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว ตอนนี้แม้กระทั่งชาร้อนสักถ้วยยังไม่มี มีเพียงน้ำใส ๆ นี้ให้ข้าดื่มเท่านั้น”
ชิงไต้และเจ๋อหลานหาได้กลัวไม่ เมื่อได้ยินนางกล่าวเช่นนั้นก็ยิ้มรับ
เจ๋อหลานกล่าวกับลู่จื่ออวิ๋นว่า “องค์หญิงไม่อาจเชื่อพระชายาเป็นอันขาด เมื่อวานนางดื่มชากลางดึก พลิกตัวไปมาจนถึงรุ่งสาง หากข้าให้ชานางตอนนี้ เกรงว่าจะนอนไม่หลับอีก พระชายาก็เหมือนเด็กผู้หนึ่ง รู้ว่าต้องทำให้ผู้อื่นลำบากอย่างไร”
“แม่นางทั้งสอง หลายปีมานี้กังวลมาไม่น้อย” ลู่จื่ออวิ๋นกล่าว “เอ่ยไปแล้วข้าลูกสาวผู้นี้ช่างอกตัญญูจริง ๆ จากบ้านไปไกลเพียงนั้น ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเมื่อใดที่ท่านแม่จะจับไข้ มิหนำซ้ำยังทำให้มารดาต้องเป็นห่วง”
“ข้าไม่ได้คลอดลูกสาวเพื่อให้มาดูแล” มู่ซืออวี่เอ่ย “เอาละ ข้าว่าพวกเขาคงไม่ยอมรับสารภาพไปสักระยะหนึ่ง ข้าจะนอนสักประเดี๋ยว เจ้าเองก็ไปพักผ่อนสักหน่อยเถอะ”
“ข้าอยากนอนกับท่านแม่”
“เอาสิ พวกเราสองแม่ลูกก็ไม่ได้นอนด้วยกันมานานแล้วพอดี”
รุ่งเช้า ลู่เยี่ยก็มารายงาน บอกว่าผู้ดูแลทั้งสี่ล้วนสารภาพแล้ว