ตอนที่ 1039
บทที่ 1039 จงใจเกินไป
October 21, 2026
บทที่ 1039 จงใจเกินไป
บทที่ 1039 จงใจเกินไป
หลังจากที่หัวหน้าหมู่บ้านไปแล้ว ชิงไต้ก็ยืนอยู่ที่หน้าต่าง ฟังเสียงหัวหน้าหมู่บ้านเข้าห้องข้าง ๆ ไป จากนั้นจึงส่งสัญญาณให้มู่ซืออวี่
บ้านในชนบท ถึงแม้จะเป็นบ้านอิฐ ทว่าการกันเสียงรบกวนนั้นไม่ค่อยดีนัก
มู่ซืออวี่กล่าว “วันนี้เหนื่อยมากแล้ว พักผ่อนกันเถอะ!”
“เจ้าค่ะ ฮูหยิน” เจ๋อหลานตอบ
จากนั้นเจ๋อหลานกับชิงไต้ก็ไปจัดเตียง ตรวจดูสิ่งอำนวยความสะดวกภายในห้อง
มู่ซืออวี่เหลือบมองออกไปข้างนอก รู้ว่ามีผู้คุ้มกันลับสองคนอยู่บนต้นไม้ถึงได้วางใจ
เตียงในบ้านชาวไร่ชาวนามีขนาดใหญ่มาก ดังนั้นทั้งสี่คนจึงนอนเบียด ๆ กันเล็กน้อย พอให้ผ่านพ้นคืนหนึ่งไปได้
ค่ำคืนผ่านไปโดยไม่มีเหตุการณ์ใด ๆ ทุกคนตื่นแต่เช้า
มู่ซืออวี่กำลังล้างหน้าล้างตา ลู่เยี่ยก็เข้ามาจากข้างนอก หลังจากคำนับนางแล้วจึงเอ่ย “ฮูหยิน ดูเหมือนจะเกิดเรื่องกับกองคาราวานตระกูลฉินทางนั้นแล้วขอรับ”
“มีเรื่องอะไร?”
“มีคนในคาราวานข่มเหงแม่นางในหมู่บ้าน อีกทั้งยังทำให้คนตายด้วย”
“ว่าอย่างไรนะ?!” หัวหน้าหมู่บ้านเพิ่งออกมาจากข้างในก็ได้ยินถ้อยคำที่น่าตกใจเหล่านี้
มู่ซืออวี่และลู่จื่ออวิ๋นมองหน้ากัน
เข้าพักเพียงคืนเดียว กองคาราวานก็ก่อปัญหาแล้ว ที่แท้เป็นเหตุบังเอิญหรือมีเหตุผลอื่นใดกันแน่?
หัวหน้าหมู่บ้านโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง “คนนอกพวกนี้ตอบแทนคุณด้วยความแค้นจริง ๆ พวกเราใจดีต่อพวกเจ้า นึกไม่ถึงว่าพวกเจ้าจะทำร้ายแม่นางในหมู่บ้านของเรา วันนี้เรื่องไม่จบเพียงแค่นี้แน่!”
“หัวหน้าหมู่บ้าน คำพูดนี้ของท่านหยาบคายไปหน่อยหรือไม่ พวกเรากับคนในกองคาราวานนั้นไม่เหมือนกัน” ชิงไต้กล่าว “อีกอย่าง เรื่องเกิดแล้ว ยามนี้ควรเข้าไปตรวจสอบสถานการณ์ให้ชัดเจนก่อนหรือไม่”
“พวกท่านมาด้วยกัน จะไม่ใช่พวกเดียวกันได้อย่างไร?”
“หัวหน้าหมู่บ้าน ไปตรวจสอบสถานการณ์ก่อนเถิด” มู่ซืออวี่กล่าว
ทุกคนมาถึงที่เกิดเหตุ
มู่ซืออวี่พบว่าผู้จัดการเฉียนกำลังทะเลาะกับคนในหมู่บ้าน ดูจากสีหน้าฉุนเฉียวหัวเสียของเขาก็รู้ว่าเรื่องนี้สร้างความเดือดร้อนให้เขาอย่างหนัก
“ฮูหยิน ท่านมาแล้ว” ผู้จัดการเฉียนเข้ามาทักทาย “ฮูหยิน ตอนนี้จะทำอย่างไรดี? คนของข้าทำเรื่องโง่ ๆ ลงไป คนในหมู่บ้านต่างจับจ้องเราไม่วางตา เกรงว่าจะทำร้ายฮูหยินไปด้วย”
เจ๋อหลานเอ่ย “คำพูดนี้ของท่านไม่สมเหตุสมผล พวกเราไม่ใช่พวกเดียวกัน เหตุใดยังต้องดึงเราไปเกี่ยว?”
“เอ่อ… คนในหมู่บ้านบอกว่าเรามาด้วยกัน ไม่เชื่อว่าพวกเราไม่ใช่พวกเดียวกัน” ผู้จัดการเฉียนมองอย่างรู้สึกผิด “ข้าน้อยอธิบายให้ฟังแล้ว ทว่าพวกเขาไม่สนใจ!”
“ผู้จัดการเฉียน ท่านเล่ามาเถิดว่าเกิดอะไรขึ้น” มู่ซืออวี่กล่าว
“เรื่องมันเป็นอย่างนี้…”
เมื่อคืนหัวหน้าหมู่บ้านจัดการแยกพวกเขาออกจากกัน กองคาราวานของสกุลฉินมีชายผู้หนึ่งชื่อหลี่เสี่ยวฝานถูกตระเตรียมให้พักอยู่ในบ้านของชาวนาแซ่หยาง หยางต้าจวงผู้นั้นมีลูกสาวคนหนึ่ง เป็นบุปผาของหมู่บ้าน เพิ่งหมั้นหมายทว่ายังไม่ได้แต่งงาน หลี่เสี่ยวฝานเป็นคนเสเพลมาแต่ไหนแต่ไร ทุกครั้งที่เขากลับจากทำการค้าก็มักไปที่ย่านสราญรมย์หาความสนุก บัดนี้พบหญิงสาวจากครอบครัวที่ดี เขาก็ไม่อาจละสายตา ก่อนจะเข้านอนจึงเอาแต่คุยจ้อกับแม่นางน้อยผู้นั้น
“ที่บ้านหยางต้าจวงอยู่กันกี่คน?”
“สามคน สองสามีภรรยาและลูกสาวคนโตอีกหนึ่งคน”
“ในเมื่อที่บ้านมีสามคน ทั้งสองคนล้วนอยู่ที่นี่ เหตุใดไม่ห้ามหลี่เสี่ยวฝานเล่า?”
“ได้ยินพวกเขาบอกว่าห้ามแล้ว ผู้ใดจะคิดเล่าว่าหลี่เสี่ยวฝานจะข่มเหงแม่นางน้อยบ้านผู้อื่นกลางดึก ภายหลังยังฆ่านางตายด้วย รุ่งเช้า สามีภรรยาคู่นั้นตื่นขึ้นมาสังเกตเห็นความผิดปกติ พวกเขาเห็นหลี่เสี่ยวฝานกำลังสวมกางเกงเตรียมที่จะหลบหนี แม่นางหยางผู้นั้นไม่มีลมหายใจแล้ว สถานการณ์น่าหดหู่ยิ่ง”
“แจ้งทางการแล้วหรือยัง?”
“คนในหมู่บ้านไม่อนุญาตให้แจ้งทางการ” ผู้จัดการเฉียนกล่าว “พวกเขาบอกว่าต้องการโยนหลี่เสี่ยวฝานลงแม่น้ำหมู่ตาน ส่งเขาไปให้พรรคเทพจันทรากำจัด”