บทที่ 104 อาฆาต

บทที่ 104 อาฆาต

บทที่ 104 อาฆาต

ชายวัยกลางคนทำข้อตกลงอย่างตรงไปตรงมาก่อนจะมอบเงิน 60 ตำลึงให้กับมู่ซืออวี่

มู่ซืออวี่ขอให้พวกมู่ต้าหนิวไปส่งสินค้าให้กับชายวัยกลางคนผู้นั้น ส่วนนางกับลู่จื่ออวิ๋นรออยู่ที่นี่ ด้วยวิธีนี้นางยังมีเวลาเพียงพอที่จะพูดคุยกับหญิงทั้งสองจากครอบครัวผู้มั่งมี

“หากคุณหนูทั้งสองชอบการออกแบบของข้า ข้าจะประดิษฐ์ขึ้นมาให้พวกท่านใหม่ พวกท่านโปรดเลือกลวดลายที่ชอบเพื่อที่ข้าจะแกะสลัก ข้าจะคิดราคาเพียง 40 ตำลึง พวกท่านคิดเห็นอย่างไร?”

“ไม่นานมานี้ ข้าวางแผนจะปรับปรุงห้องนอน ท่านบอกว่าสามารถไปที่จวนเพื่อช่วยดูและออกแบบได้ใช่หรือไม่? เช่นนั้นท่านไปช่วยตรวจดูและออกแบบที่จวนข้าเถิด” หลี่หงซูกล่าว “เช่นนั้นได้หรือไม่?”

“คุณหนูหลี่มีช่างฝีมือประจำตัวอยู่แล้วไม่ใช่หรือ? เหตุใดคราวนี้จึงคิดจะเลือกใช้ช่างฝีมือคนใหม่ที่ไม่เคยได้พบมาก่อน? หรือเป็นเพราะว่าคุณหนูหลี่มีแรงจูงใจอื่นใดซ่อนเร้นอยู่?”

“เจิ้งซูอวี้ อย่ามาทำเป็นเจ้าเล่ห์ จริงสิ! ข้าจำได้ว่าหญิงผู้นี้ประดิษฐ์หีบเครื่องประดับให้เจ้า ข้าก็อยากให้นางทำหีบเครื่องประดับให้ข้าเช่นเดียวกัน ข้าชอบเตียงในวันนี้มาก ในเมื่อนางสามารถประดิษฐ์กล่องที่งดงามและเตียงขนาดใหญ่เช่นนี้ได้ ข้าก็ย่อมต้องการให้นางมาเป็นช่างฝีมือประจำตัว แล้วข้าทำเช่นนั้นไม่ได้หรือ? ตระกูลหลี่ของข้าไม่ได้ขาดแคลนเงิน หากนางกลายเป็นช่างฝีมือประจำตัวข้าแล้ว เจ้าก็อย่าพยายามแย่งชิงนางไปล่ะ”

มู่ซืออวี่ไม่เข้าใจถึงสิ่งที่เกิดขึ้น นางไม่รู้เลยว่าเหตุใดหญิงสองคนจากตระกูลผู้ร่ำรวยจึงแข่งขันกันเพื่อ ‘แย่งชิงความโปรดปราน’ เพียงเพราะกล่องใส่เครื่องประดับที่นางทำขึ้น

ทั้งสองคนไม่ลงรอยกัน อยู่คนละฝ่ายเช่นเดียวกับ ‘ภัตตาคารหมายเลขหนึ่ง’ และ ‘ภัตตาคารเจียงซื่อ’ สินะ!

“เจ้าแค่อยากวางกับดักให้ใครสักคนหลงกล ไม่ว่าบุคคลผู้นั้นจะทำได้ดีหรือไม่ เจ้าก็จะบอกว่าทำได้ไม่ดี จากนั้นก็จะพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อลอบสังหารผู้ที่ติดกับดักนั้น…”

“เจิ้งซูอวี้!! ข้าเป็นเช่นนั้นในสายตาเจ้าหรือ? ถึงตระกูลเจิ้งของเจ้าจะทำสิ่งที่น่ารังเกียจและไร้ยางอายเช่นนั้นได้ แต่ตระกูลหลี่ของข้าไม่อาจทำได้”

“หมายความว่าอย่างไรที่บอกว่าตระกูลเจิ้งของเราทำเช่นนั้นได้? ตระกูลเจิ้งของเราไม่เคยทำเช่นนั้น”

“หึ! เมื่อไม่นานมานี้ ตระกูลเจิ้งของเจ้าถูกโจรปล้นสุสานหลอกลวง แน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องผิดที่จะถูกหลอก แต่เจ้ากลับใช้สิ่งเหล่านั้นหลอกลวงผู้อื่นต่อ สุดท้ายก็เกือบทำผิดพลาดครั้งใหญ่ ไม่ใช่คนอื่นเขาไม่รู้หรอกนะ เจ้าทำเช่นนั้นก็เพื่อช่วยกวาดล้างความผิดพลาดที่พี่สาวของเจ้าทำไม่ใช่หรือ?”

“เจ้า…”

เมื่อเห็นว่าทั้งสองมีปากเสียงกันรุนแรงมากยิ่งขึ้น มู่ซืออวี่ก็รีบห้ามปรามพวกนาง

“เลิกโต้เถียงกันเสียที นี่ที่สาธารณะ คนมุงดูพวกท่านกันใหญ่แล้ว”

“ไปดูห้องข้าได้หรือไม่?” หลี่หงซูกล่าวพลางจ้องมองมู่ซืออวี่

เมื่อมู่ซืออวี่เห็นอีกฝ่ายก็จำได้ทันที เพราะนางค่อนข้างประทับใจหญิงผู้นี้

เมื่อไม่กี่วันก่อน ขณะที่กำลังเดินอยู่บนถนน นางได้ยินเสียงของหญิงผู้นี้ตะโกนว่า ‘แม่นาง แม่นาง ท่านมีลูกแล้วใช่หรือไม่?’ ขณะนั้นนางอารมณ์ไม่ค่อยดีนักจึงเพียงรู้สึกขบขัน แต่ก็มีความประทับใจต่อหญิงผู้นี้มาก

แม้จะประทับใจ แต่เจิ้งซูอวี้ก็มีเมตตาต่อนางไม่น้อย

ผู้ใดก็ตามที่อาศัยอยู่ที่นี่จะรู้ดีว่าครอบครัวของคุณหนูเจิ้งและครอบครัวของคุณหนูหลี่เป็นศัตรูตัวฉกาจ พวกเขามักทะเลาะวิวาทเมื่อพบกัน ส่วนใหญ่แล้ว หญิงในตระกูลมักจะทะเลาะวิวาทในเรื่องที่ชอบพอชายคนเดียวกัน

ทว่าชายที่พวกนางชื่นชอบกลับไม่แยแสพวกนางเลย จากนั้นไม่นานเขาก็เดินทางไปสอบข้าราชการที่เมืองหลวง

“ได้สิ! เหตุใดจึงจะไม่ได้เล่า? ข้าดีใจมากที่คุณหนูหลี่สนใจงานฝีมือของข้า” มู่ซืออวี่กล่าว “ไม่ทราบว่าคุณหนูหลี่ต้องการให้ข้าเข้าไปสำรวจห้องเมื่อใด?”

“วันนี้เท่านั้น!” หลี่หงซูจ้องมองมู่ซืออวี่ด้วยความตื่นเต้น

เจิ้งซูอวี้ไม่สนใจ นางหันมาเอ่ยกับมู่ซืออวี่ “ในเมื่อท่านรับงานของนางแล้ว ข้าก็คงไม่รีบร้อน ท่านไปกับนางก่อนเถิด แต่หากนางรังแกท่านก็กลับมาหาข้า ข้าจะป่าวประกาศให้ผู้คนได้รู้ว่าคุณหนูตระกูลหลี่รังแกผู้อื่นอย่างไร”

“เจ้า…” หลี่หงซูจ้องเจิ้งซูอวี้ด้วยความโกรธ

“ขอบคุณซูอวี้” มู่ซืออวี่เผยรอยยิ้ม “ข้าจะไปดื่มชา สนทนาที่ร้านของท่านวันหลัง อ้อ จริงสิ ข้านำอาหารที่ทำเองมาด้วย ไม่รู้ว่าท่านกินได้หรือไม่…”

“กินได้สิ เหตุใดจะกินไม่ได้เล่า?” เจิ้งซูอวี้ตอบกลับ “สิ่งที่คนงานของข้านำกลับมาจากบ้านเจ้าครั้งก่อนเอร็ดอร่อยมาก ขอบคุณมาก!”

เจิ้งซูอวี้เดินจากไป ทิ้งหลี่หงซูและคนรับใช้ของนางไว้ที่นั่น