บทที่ 1049 ที่มาของซ่งซู

บทที่ 1049 ที่มาของซ่งซู

บทที่ 1049 ที่มาของซ่งซู

“ซูอวี้ ข้ากำชับให้บ่าวรับใช้พาลูกทั้งสองของเจ้ามาแล้ว เจ้าคงไม่ถือที่ข้าตัดสินใจเองกระมัง?” มู่ซืออวี่ถาม

เจิ้งซูอวี้ยิ้มฝาดเฝื่อน “หากไม่ใช่เพราะเจ้า ข้าจะตายอย่างไรก็คงไม่รู้เสียด้วยซ้ำ ชีวิตของพวกเราแม่ลูกเป็นของเจ้า เจ้าอยากทำอะไรพวกเราล้วนไม่ขัดข้อง ขอบคุณเจ้านัก ซืออวี่”

มู่ซืออวี่กล่าว “เจ้าเป็นพี่น้องของข้า เป็นพี่น้องครั้งหนึ่งเป็นพี่น้องตลอดไป เรื่องของเจ้าก็คือเรื่องของข้า เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย ข้าไม่กล้าแหวกหญ้าให้งูตื่นก่อนที่จะหาหนทางแก้ไขได้ จึงไม่ได้บอกเจ้า เพียงแต่ความเข้าใจของเราพี่น้องยังดีอยู่ หากเมื่อครู่ไม่ใช่เพราะเจ้าให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี นางคงไม่ถูกหลอก ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าจะผ่านคอขวดนี้ไปได้”

ซ่งซูถูกปิดปากไว้แล้วจึงพูดไม่ได้

นางถลึงตามองมู่ซืออวี่อย่างโกรธจัด แทบอยากจะฉีกทึ้งกันทั้งเป็น

เพียงแต่ที่นี่เป็นถิ่นของมู่ซืออวี่

ฉินเหวินหานคุกเข่าลงคำนับมู่ซืออวี่ “ขอบคุณพระชายาขอรับ”

ฉินเหวินหานไม่รู้ว่ามู่ซืออวี่ตามเขากลับมา เขาเพิ่งบอกทุกอย่างตามความเป็นจริงไปเมื่อไม่นาน แต่นางกลับพบหนทางแก้ไขรวดเร็วถึงเพียงนี้ หากบอกนางตั้งแต่เนิ่น ๆ บางที…

“นายท่านฉิน ผู้อื่นล้วนกล่าวว่าผู้ทำการค้าก็เหมือนกับจิ้งจอก ท่านก็เป็นพ่อค้าใหญ่ ไยจึงถูกนางปีศาจผู้หนึ่งกัดกินแทบตายได้เล่า? ทำการค้ามาหลายปีเพียงนี้สูญเปล่าไปหมดแล้วหรือ?” มู่ซืออวี่เอ่ย “จัดการกับปีศาจเช่นนี้ อย่าได้กล่าวถึงศีลธรรมเป็นอันขาด จดจำไว้ว่าสงครามไม่หน่ายเล่ห์กล”

“พระชายาชี้แนะได้ถูกต้องแล้ว”

เด็กทั้งสองคนถูกพาเข้ามา

ท่านหมอกรีดข้อมือของซ่งซูให้เลือดไหลเพื่อใช้เป็นส่วนผสมในการถอนพิษ

สาวใช้สองคนปิดตาของเด็กทั้งสองเอาไว้

“เจ็บ…” ลูกสาวตัวน้อยเอ่ยเสียงแผ่วเบา

“เด็กดี ประเดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว” เจิ้งซูอวี้ในฐานะผู้เป็นมารดา ได้ยินลูกร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด หัวใจพลันกระตุกวูบ

นางมองซ่งซูด้วยความโกรธแค้น

หากซ่งซูลงมือกับนาง นางยอมรับได้ เพียงแต่ในฐานะมารดา สิ่งที่ทนไม่ได้ที่สุดสำหรับนางคือการที่ลูกได้รับความไม่เป็นธรรม

เมื่อหนอนกู่สีแดงก่ำโผล่ออกมาจากบาดแผลของลูก เจิ้งซูอวี้ก็แทบเป็นลมล้มพับไป

ฉินเหวินหานรีบเข้าไปพยุงนาง

เจิ้งซูอวี้ผลักเขาออกไป แววตาเต็มไปด้วยความเฉยชา

ไม่ว่าด้วยเหตุผลใด นางก็ไม่อยากได้ยิน

นางรู้เพียงสามีภรรยาเป็นหนึ่งเดียวกัน เรื่องสำคัญเพียงนี้ นึกไม่ถึงว่าเขาจะปิดบังนาง