บทที่ 1051 เหมยเขียวน้อยวิ่งหนีไปแล้ว

เมืองหลวง ประตูจวนลู่

ไม่ว่าซ่งหานจือจะโตเกินกว่าวัยเพียงใด เมื่อรู้ว่าลู่จื่อชิงออกจากเมืองหลวงไปพร้อมกับลู่ฉาวอวี่แล้ว อีกทั้งวันกลับมาก็ยังไม่ได้กำหนด เสียงคำรามก็พลันดังขึ้นในใจ

จี้ซ่งเฉิงตบลงบนไหล่อีกฝ่าย “เป็นอย่างไร? เลยเถิดไปแล้วกระมัง?”

“ข้าไม่อยากให้นางตามไปเสี่ยง” ซ่งหานจือขมวดคิ้ว “ถึงแม้ว่าท่านจะให้โอกาสข้าอีกกี่ครั้ง ข้าก็ยังเลือกเช่นนี้”

“ได้ เช่นนั้นตอนนี้คนก็ไปแล้ว เจ้าจะทำอย่างไร?” จี้ซ่งเฉิงยักไหล่ “พิษของเจ้าถอนออกแล้ว บัดนี้เจ้ากลับมาพบนางอย่างมีความสุข แต่นางกลับไม่ต้องการพบเจ้าเสียได้”

“ชิงเอ๋อร์ยังโกรธอยู่ หากนางสงบลงแล้วย่อมกลับมา” ซ่งหานจือกล่าว “สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือรายงานสถานการณ์ในยุทธภพให้ท่านอ๋องลู่ทราบ”

ทั้งสองไปเยือนจวนลู่ บ่าวรับใช้ของจวนลู่หยุดซ่งหานจือไว้แล้วกล่าวว่า “ท่านอ๋องไปจากเมืองหลวงนานแล้ว ไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อใดขอรับ”

“เช่นนั้นข้าขอพบพระชายา”

“เวลานี้พระชายาไม่อยู่ในเมืองหลวง” บ่าวรับใช้มองซ่งหานจือ “คุณชายซ่ง ท่านเพิ่งกลับมาเมืองหลวง ยังไม่รู้อะไรอีกมาก ท่านเพียงกลับไปถามบ่าวรับใช้ที่จวนก็จะรู้แล้ว”

ซ่งหานจือมาจวนลู่ก่อน จากคำพูดบ่าวรับใช้ที่นั่นถึงได้รู้ว่าเมืองหลวงเกิดเรื่องขึ้น

เขาเอ่ยว่า “พวกเราต้องไปหาท่านอ๋องลู่ให้พบ”

“หรือว่าเขากำลังซ่อนตัวอยู่ในเงามืด จงใจไม่ออกมา?” จี้ซ่งเฉิงถาม

“เมืองหลวงสับสนวุ่นวายเช่นนี้ ถึงแม้ท่านอ๋องลู่จะซ่อนอยู่ในเงามืดไม่ปรากฏตัวก็ไม่มีทางไม่ทำสิ่งใดเช่นนี้ เขาอาจกำลังตกอยู่ในอันตราย ต้องมีคนไปช่วยเขา”

“ข้าคิดว่าเจ้าทำให้เด็กขุ่นเคืองจึงคิดจะเอาใจผู้ใหญ่มากกว่า รอคนโมโหผู้นั้นกลับมาก่อนเถอะ ถ้ารู้ว่าท่านประสบความสำเร็จเพียงนี้ นางจะต้องให้เจ้าได้ตายแบบชิ้นส่วนครบสามสิบสองเป็นแน่” จี้ซ่งเฉิงกล่าว “ถูกหรือไม่?”

ท่านอ๋องลู่อยู่ที่ใด ทุกคนในเมืองหลวงล้วนกำลังถามหา ย่อมมีผู้ที่คิดว่านี่เป็นโอกาสอันดีที่จะได้เลื่อนขั้น ได้ลาภยศสรรเสริญ เพียรพยายามอย่างเต็มที่ในการค้นหาท่านอ๋องลู่กับฉีเซียวในที่ที่พวกเขาหายตัวไป

ขณะที่ทั้งเมืองหลวงกำลังวุ่นวาย ในที่สุดลู่อี้ก็กลับมา

ลู่อี้ไม่ได้กลับมาคนเดียว แต่เขายังพาชายหนุ่มผู้หนึ่งกลับมาด้วย

ชายหนุ่มดูแข็งแกร่งองอาจ เพียงแต่เขากลับดูใสซื่ออยู่บ้าง

เมื่อลู่อี้กลับมาถึงจวน ขุนนางทั้งพลเรือนและขุนนางทหารหลายร้อยคนก็ส่งคำขอเยี่ยมเยียน ลู่อี้ปฏิเสธไปทั้งหมด มีเพียงสหายไม่กี่คนและน้องชายเพียงผู้เดียวที่ได้พบเขาแล้ว

เมื่อฉีเจินมาเยือน ลู่อี้ก็ไม่ได้ปฏิเสธ

เหล่าบ่าวรับใช้ของฉีเจินส่งมอบของขวัญต่าง ๆ ให้

ลู่อี้ส่งสัญญาณให้คนของเขารับไป

“ใต้เท้าฉี ขออภัยจริง ๆ ข้าได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย ตอนนี้ยังไม่หายดี เกรงว่าต้องนั่งทักทายท่านบนเตียงแล้ว”

“ท่านอ๋องลู่อย่าได้เกรงใจ พวกเราล้วนเป็นสหายเก่ากันทั้งนั้น จะพูดจาราวกับคนแปลกหน้าอย่างนี้ได้ที่ใด? เพียงแต่ วันนี้ข้ามาที่นี่เพื่อถามอะไรบางอย่าง ตอนนี้ฉีเซียวลูกพี่ลูกน้องผู้นั้นของข้าอยู่ที่ใดหรือ?”

“ข้าว่าแล้ว ท่านคงมาเพราะสหายฉีเซียว” ลู่อี้กล่าว “สหายฉีเซียวโรคเก่ากำเริบ บัดนี้เขาพักฟื้นอยู่ในหมู่บ้านที่ห่างไกลแห่งหนึ่ง ไม่อาจกลับมาได้ในระยะเวลาสั้น ๆ เพียงแต่ไม่มีปัญหา ข้ากลับมาแล้ว เรื่องในราชสำนักมีข้าคอยดูแล คิดว่าคงไม่วุ่นวายไปถึงที่นั่น ใต้เท้าฉี ท่านว่าถูกหรือไม่?”

“แน่นอน” ฉีเจินหัวเราะออกมา “น้องเซียวไม่เป็นไร ข้าในฐานะพี่ใหญ่ก็วางใจแล้ว เจ้าเด็กคนนั้นไม่เต็มใจจะแต่งงาน ข้าละเป็นห่วงเขาจริง ๆ!”

“สหายฉีเซียวในใจมีรักที่ยิ่งใหญ่ เขาไม่อาจแกล้งมีรักเล็กน้อยได้” ลู่อี้กล่าว “ใต้เท้าฉีวางใจ ด้วยรูปโฉมของสหายฉีเซียว สตรีในใต้หล้าผู้ใดบ้างไม่ใจสั่น จะหาผู้ที่พึงใจไม่ได้ได้อย่างไร?”

ฉีเจินเอ่ยถามอีกครั้ง “ท่านอ๋องลู่ได้รับบาดเจ็บได้อย่างไร?”

“ไม่ต้องเอ่ยถึงแล้ว วันนั้นข้าถูกทำร้าย ข้ารอดพ้นความตายมาได้อย่างหวุดหวิด นึกไม่ถึงว่าจะถูกเด็กผู้หนึ่งช่วยเอาไว้ ชีวิตข้าจึงไม่ถึงคราวจบสิ้น ข้าเพียงแค่หมดสติไปหลายเดือน ท้ายที่สุดจึงกลับมาจากประตูนรก”

หลังจากฉีเจินจากไป ลู่อี้ก็เอ่ยกับบ่าวรับใช้ “เมื่อครู่นี้ใต้เท้าฉีให้อะไรมาบ้าง?”

“โสมคน เห็ดหลินจือ และตัวยาคุณภาพสูงบางชนิดขอรับ”

“ให้ท่านหมอตรวจดูสักหน่อย หากไม่มีปัญหาก็เก็บเอาไว้”

ฉีเจินไม่ได้โง่เพียงนั้น ย่อมไม่ส่งยาพิษมาด้วยตนเอง ทว่าตรวจสอบเผื่อไว้ก็ไม่ผิดอะไร

ลู่เซวียนออกมาจากห้องข้าง ๆ แล้วเอ่ย “พี่ใหญ่ พี่ฉีเซียวไม่เป็นไรจริง ๆ หรือ?”

“เขาไม่เป็นไรจริง ๆ ทว่าเขาใช้กำลังภายในไป จำต้องพักฟื้นร่างกาย หากไม่ทำเช่นนั้น ใบหน้าหล่อ ๆ นั่นอาจจะกลายเป็นโครงกระดูก เพราะเขาจะตาย” ลู่อี้กล่าวด้วยความขุ่นเคือง “แก่ปูนนี้แล้ว ยังคิดว่าร่างกายตนทำจากเหล็ก ร่างกายของเขาทรุดโทรมมานานนม หากไม่ใช่เพราะเหตุการณ์ลอบสังหารครั้งนี้ ข้าคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาใกล้จะเป็นตะเกียงพร่องน้ำมันแล้ว”

“เช่นนั้น นานเพียงนี้ท่านถึงได้กลับมา จำต้องพักฟื้นจริง ๆ หรือว่ามีเหตุผลอื่นอีก?”

“ข้าใช้เวลาครึ่งเดือนพักรักษาอาการบาดเจ็บจริง ๆ แต่ภายหลังข้าไปที่อื่น” ลู่อี้กล่าว “เจ้ารู้จักพรรคเทพจันทราหรือไม่?”

“นั่นมันอะไรหรือ?”

พรรคเทพจันทราตั้งอยู่ในที่เล็ก ๆ เท่านั้น ไม่ปรากฏในเมืองหลวง ลู่เซวียนในฐานะขุนนางเมืองหลวง แน่นอนว่าย่อมไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน

หากลู่อี้ไม่ได้ออกจากเมืองหลวงไประยะหนึ่งครานี้ เกรงว่าคงจะไม่รู้ถึงการมีอยู่ขององค์กรดังกล่าว

ความคิดเห็น