ตอนที่ 1058
บทที่ 1058 เตรียมตัวเป็นขุนนาง
October 21, 2026
บทที่ 1058 เตรียมตัวเป็นขุนนาง
บทที่ 1058 เตรียมตัวเป็นขุนนาง
จี้ซ่งเฉิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “จะวิ่งเร็วเพียงนี้ไปไย? คนเขาไม่แน่ว่าจะสนใจเจ้า อย่างไรคนใจร้ายตัวน้อยนั่นก็พาอีกคนกลับมาแล้ว”
ซ่งหานจือมาถึงจวนลู่
คนของจวนลู่เห็นจนคุ้นชินแล้วจึงพาเขาเข้าไปข้างในทันที โดยไม่แม้แต่ไปรายงาน
บ่าวรับใช้จวนลู่เห็นซ่งหานจือตั้งแต่เล็กจนเติบใหญ่ คุณหนูรองลู่กลับมาแล้ว ซ่งหานจือจะมาหาที่บ้านก็เป็นเรื่องปกติ หากเขาไม่มาหา นั่นถึงจะผิดปกติ
“เจ้าร่างกายอ่อนแอ ยังคิดจะสอบขุนนางอีกหรือ?” ลู่จื่อชิงถามซือหม่าจี้อิง
ซือหม่าจี้อิงเอ่ยอย่างอ่อนโยน “เป็นเพราะร่างกายอ่อนแอ ทานข้าววันนี้ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้ยังจะทานได้หรือไม่ จึงต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อไม่ให้เสียใจในภายหลัง”
“คุณหนู คุณชายซ่งมาเจ้าค่ะ” สาวใช้เอ่ยกับลู่จื่อชิง
ลู่จื่อชิงเงยหน้าขึ้นจึงเห็นซ่งหานจือกำลังเดินมา
“ชิงเอ๋อร์ เจ้ากลับมาแล้ว”
ลู่จื่อชิงยิ้มแย้มพลางกล่าว “ใช่แล้ว! เจ้ากลับมาเมืองหลวงตั้งแต่เมื่อใดหรือ?”
ซ่งหานจือ “…”
เขาเตรียมพร้อมตั้งรับความโกรธเกรี้ยวของลู่จื่อชิง ทว่านางกลับไม่ได้โกรธเขา
ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น อย่างนี้ยิ่งทำให้เขาประหลาดใจขึ้นไปอีก
“มีอะไรหรือ?” ลู่จื่อชิงเอ่ยถาม “ตะลึงไปแล้วรึ? อ้อ จริงสิ เจ้าไม่รู้จักพี่ซือหม่า ข้าจะแนะนำให้เจ้ารู้จัก พี่ใหญ่ซือหม่าเป็นสหายที่ข้าพบเจอระหว่างทาง เขาต้องเข้าเมืองหลวงมาสอบขุนนาง พวกเราจึงเดินทางมาด้วยกัน พี่ใหญ่ซือหม่า ผู้นี้คือซ่งหานจือ เขาอาศัยอยู่จวนฝั่งตรงข้าม”
“สหายซ่ง ได้ยินชื่อเสียงท่านมานานแล้ว”
“สหายซือหม่า”
“พี่ใหญ่ซือหม่า ยังมีเวลาอีกครึ่งปีก่อนสอบขุนนาง ระหว่างนี้ท่านจะไปเรียนที่สำนักศึกษาหลวงหรือไม่?” ลู่จื่อชิงเอ่ยถาม
“ข้าตั้งใจเช่นนั้น”
“เช่นนั้นข้าจะไปกับท่าน” ลู่จื่อชิงกล่าว “คนในสำนักศึกษาหลวงเหล่านั้นมักจะรังแกคน มีข้าอยู่กับท่าน พวกเขาไม่กล้ารังแกท่านอย่างแน่นอน”
“ชิงเอ๋อร์ ข้าอยากจะคุยกับเจ้าสักสองสามคำ” ซ่งหานจือกล่าว
“เช่นนั้นก็ว่ามาสิ” ลู่จื่อชิงมองเขานิ่ง ๆ
“ข้าอยากคุยกับเจ้าตามลำพัง”
“พี่ใหญ่ซือหม่า เช่นนั้นท่านรอประเดี๋ยว อีกสักพักข้าจะกลับมา”
“ได้”
ลู่จื่อชิงตามซ่งหานจือออกไปนอกเรือน
ซือหม่าจี้อิงมองเงาร่างของทั้งสอง ยิ้มแย้มพลางส่ายศีรษะ “สาวน้อยขี้หงุดหงิด”
ซ่งหานจือเอื้อมมือออกไปคว้ามือลู่จื่อชิงมากุม
ลู่จื่อชิงก้าวถอยหลังแล้วกล่าว “เจ้าจะพูดอะไร?”
“ชิงเอ๋อร์ พิษของข้าถอนไปแล้ว”
“ยินดีกับเจ้า” ลู่จื่อชิงกล่าวยิ้ม ๆ “ข้ารู้ว่าเคราะห์ร้ายของเจ้าผ่านไปย่อมมีโชคดีตามมา ตอนนี้ข้าพูดถูกกระมัง?”
“ชิงเอ๋อร์ เจ้าอย่าเมินข้า”
“ข้าไม่ได้เมิน” ลู่จื่อชิงกล่าว “ครั้งนี้ข้าออกไปท่องเที่ยวกับพี่ชาย ได้พบสิ่งน่าสนใจมากมายระหว่างทาง เพียงแต่ตอนนี้ข้าไม่มีเวลาเล่ารายละเอียดให้เจ้าฟัง มีโอกาสค่อยว่ากัน”
ซ่งหานจืออยากจะก้าวออกไปข้างหน้าสองสามก้าว ทว่าลู่จื่อชิงกลับเอาแต่ก้าวถอยหลัง
“เจ้าคิดจะเอ่ยอะไรกันแน่?” ลู่จื่อชิงมองเขา “หากไม่มีอะไรข้าจะกลับแล้ว”