บทที่ 1065 ที่อยู่

บทที่ 1065 ที่อยู่

บทที่ 1065 ที่อยู่

มู่ซืออวี่เปิดจดหมายออก

ในจดหมายมีที่อยู่และต่างหูข้างหนึ่ง

ต่างหูอาจดูเหมือนเล็ก ทว่าเม็ดหยกที่ติดมานั้นหายากเป็นพิเศษ มันเป็นของขวัญวันเกิดที่มู่ซืออวี่มอบให้ลู่จื่ออวิ๋น และยังเป็นหนึ่งในต่างหูที่นางรักมากที่สุดตลอดหลายปีที่ผ่านมา

มู่ซืออวี่เข้าใจว่ามีคนคิดจะนำลู่จื่ออวิ๋นออกมาล่อปลาตัวใหญ่อย่างนาง

อีกทั้งยังรู้ว่ามันเป็นกับดัก ทว่าเพื่อลูกสาวของตน นางจึงต้องงับเหยื่ออย่างเต็มใจ

“ตรวจสอบดูว่าที่นี่ที่ใด?” มู่ซืออวี่ยื่นจดหมายให้คนสนิทที่อยู่ข้าง ๆ

นางเพิ่งมาที่นี่ ไม่คุ้นเคยมากนัก ในเมื่อนางต้องเข้าร่วมการเดิมพันนี้ก็ต้องเตรียมพร้อมสำหรับทุกสิ่ง ไม่อาจถูกผู้อื่นจูงจมูกเอาได้

คนสนิทเขียนที่อยู่ลงไปเพื่อให้คนในพื้นที่ไปตรวจสอบเรื่องนี้โดยละเอียดทันที

มู่ซืออวี่เข้าไปในศาลาว่าการและเข้าพักในห้องที่ดีที่สุด

“พระชายา ตรวจสอบออกมาได้แล้วขอรับ” คนสนิทส่งแผนที่ท้องถิ่นให้นาง เขาชี้ไปที่จุดเล็ก ๆ บนนั้นแล้วเอ่ยว่า “ที่นี่มีหุบเขาเต็มไปหมด หากพวกเราไปที่นั่นจริง ๆ จะเสียเปรียบเป็นอย่างมาก”

มู่ซืออวี่มองแผนที่ตรงหน้า แล้วเลื่อนนิ้วไปเหนือเครื่องหมายบนแผนที่

“ตรงนี้…” นางชี้ไปที่จุดหนึ่ง “ถึงเวลาก็ไปซุ่มอยู่ที่นั่นแล้วลงมือโจมตี ใช้ประโยชน์จากโอกาสนี้เสีย”

“พระชายากล่าวได้ถูกต้องจริง ๆ ที่นี่เป็นมุมมองที่ดีที่สุดและสะดวกแก่การซ่อนตัว” คนสนิทกล่าว “ทว่าคนเหล่านั้นจะพาองค์หญิงมาจริง ๆ หรือขอรับ?”

ในที่สุดอีกฝ่ายก็จับปลาใหญ่อย่างลู่จื่ออวิ๋นได้ จะยอมนำมาต่อรองง่าย ๆ ได้อย่างไร? หากเปลี่ยนเป็นเขา แน่นอนว่าจะต้องใช้ตัวประกันที่สำคัญเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำอีก เป็นไปไม่ได้ที่จะยอมมอบให้

“ถึงตอนนั้นก็จะได้เห็นเอง หากพวกมันพาลูกสาวของข้ามาจริง ๆ เช่นนั้นก็รวบแหพวกมันในคราวเดียว หากเพียงแค่ใช้เสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์ล่อข้าออกไป ก็ยังสามารถจับพวกเขาเพื่อเค้นที่อยู่ของลูกสาวข้าได้” มู่ซืออวี่กล่าว “ไม่ว่าอย่างไรล้วนต้องไปพบ ไม่มีอะไรต้องลังเล เจ้าไปสอบถามท่านเขยทางนั้นเถอะว่าสถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง”

เซี่ยเฉิงจิ่นรุดมาถึงที่นี่ก่อนหนึ่งก้าว มู่ซืออวี่ได้ยินว่าเขาออกไปตามหาคนแต่เช้า แต่เหตุใดจนถึงยามนี้แล้วยังไม่กลับมาเล่า?

อีกฝั่งหนึ่ง เซี่ยเฉิงจิ่นรุดไปยังเขาว่านเฟิ่งตามที่ได้รับข่าวมา

เขาได้รับจดหมายฉบับหนึ่ง ข้างในกล่าวว่าภรรยาของเขาอยู่ที่นี่ ทั้งยังมีต่างหูอยู่ในนั้นอีกข้างหนึ่ง

“เจ้าแน่ใจหรือว่านี่คือเขาว่านเฟิ่ง?” เซียเฉิงจิ่นถามคนสนิทที่อยู่ข้าง ๆ

อีกฝ่ายกล่าว “ที่นี่คือเขาว่านเฟิ่งขอรับ”

“จากที่บรรยายในจดหมายควรเป็นที่นี่” เซี่ยเฉิงจิ่นกระชับกระบี่ที่เอว “ในเมื่อเขียนจดหมายมา เหตุใดไม่เห็นโจรเล่า?”

คนสนิทเข้ามาใกล้ ๆ

ในขณะที่เซี่ยเฉิงจิ่นเหลียวมองดูรอบ ๆ จู่ก็มีแสงสีเงินสว่างวาบขึ้นมา เขาชักกระบี่ที่เอวออกในทันที จากนั้นก็ตั้งรับการโจมตีจากกระบี่ของคนสนิท

แววตาของเขาเต็มไปด้วยโทสะ “เจ้าคิดจะทำอะไร?”

“นายท่านฉลาดเพียงนี้ จะมองไม่ออกได้อย่างไรกัน?” คนผู้นั้นแสยะยิ้ม “นายท่าน ท่านอยากไปพบฮองเฮากระมัง? ข้าจะส่งท่านไปพบนางเดี๋ยวนี้”

“เจ้า! เจ้าเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างนั้นหรือ?” เซี่ยเฉิงจิ่นกับคนสนิท ไม่ใช่สิ อีกฝ่ายไม่ใช่คนสนิทอีกต่อไปแล้ว หากแต่เป็นผู้ทรยศ ทั้งคู่ประจันหน้ากัน

“ขออภัย อีกฝ่ายให้ข้ามากเกินไปจริง ๆ ข้าน้อยไม่อยากอยู่ภายใต้การดูแลของผู้อื่นไปตลอดชีวิต ที่สำคัญที่สุด…” คนผู้นั้นเอ่ย “นายท่าน ท่านยังจำพี่ชายของข้าได้หรือไม่? ตอนนั้นเขาภักดีต่อท่าน เพียงเพราะเขาถูกล่อลวงจึงเปิดเผยความลับออกไปโดยไม่ได้ตั้งใจ ไยท่านจึงมอบโทษประหารแก่เขาเล่า? ข้าจะจดจำหนี้เลือดนี้ตลอดไป!”

คนผู้นั้นเอ่ย แล้วสาดยาผงไปทางเซี่ยเฉิงจิ่น

เซี่ยเฉิงจิ่นไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งตนจะถูกทรยศ

พี่ชายที่อีกฝ่ายเอ่ยถึงได้เปิดเผยความลับโดยไม่ได้ตั้งใจ เป็นผลให้พวกเขาสูญเสียทหารจำนวนมากในสนามรบ ไม่เช่นนั้น สงครามอาจลดการสูญเสียลงได้ ถึงแม้จะโกรธที่ชายผู้นั้นที่ไร้สมองจึงถูกหญิงโสเภณีหลอกเอาอย่างง่ายดาย ทว่าเขาไม่ได้มีเจตนาที่จะฆ่าแกง ท้ายที่สุดแล้ว เซี่ยเฉิงจิ่นก็รู้ดีว่าถึงแม้อีกฝ่ายจะโง่เขลาแต่ก็ยังคงภักดีต่อตน เขาจึงเปิดโอกาสให้ได้ทำคุณความชอบ นึกไม่ถึงว่าคนผู้นั้นจะฆ่าตัวตายชดใช้ความผิด