ตอนที่ 1088
บทที่ 1088 ทั้งหมดที่ข้าทำได้มีเพียงเท่านี้
October 21, 2026
บทที่ 1088 ทั้งหมดที่ข้าทำได้มีเพียงเท่านี้
บทที่ 1088 ทั้งหมดที่ข้าทำได้มีเพียงเท่านี้
เคร้ง! กรงเหล็กเปิดออก
มู่ซืออวี่เดินเข้าไปในห้องขัง
ฉู่หนิงจูผู้ที่อยู่ในชุดนักโทษเงยหน้ามอง เมื่อเห็นว่าเป็นมู่ซืออวี่ แววตานางพลันแจ่มชัดขึ้นมา
พบกันคราแรก อีกฝ่ายยังเป็นหญิงสาวชาวนาธรรมดา ๆ
ส่วนนาง… เป็นธิดาคนโปรดของสวรรค์
นางกลายมาเป็นอย่างทุกวันนี้ได้อย่างไร?
“พี่หญิง ขอบคุณท่านที่แวะมาเป็นครั้งสุดท้าย” ฉู่หนิงจูยิ้มบาง ๆ
ฉีซืออี้โผเข้ามาหา
ขณะที่เจ๋อหลานยืนขวางหน้ามู่ซืออวี่ มองนางอย่างระแวดระวัง “ท่านคิดจะทำอะไร?”
ครานี้ฉีซืออี้กลายเป็นคนบ้าคลั่ง ไม่มีความสูงส่งและสง่างามอย่างคุณหนูสกุลใหญ่อีกต่อไป
“พระชายา ข้ากับท่านแม่ล้วนเป็นผู้บริสุทธิ์ ท่านต้องช่วยพวกเรานะเจ้าคะ”
“อี้เอ๋อร์” ฉู่หนิงจูขมวดคิ้ว “บิดาเจ้ากระทำความผิดมหันต์ พวกเราในฐานะภรรยากับลูกของเขาจะรอดพ้นชะตากรรมนี้ได้อย่างไร? เจ้าอย่าได้ทำให้พระชายาต้องลำบากใจ”
“เพียงแต่ ความผิดที่บุรุษกระทำเหตุใดเราต้องแบกรับด้วยเล่าเจ้าคะ?” ฉีซืออี้ไม่ยอมแพ้ “พวกเราเพียงอยู่ในเรือนหลัง ไม่ได้ทำอะไรผิด ตอนนี้จะตัดหัว กลับนับพวกเราไปด้วยแล้ว”
“หลายปีมานี้เจ้าดื่มด่ำกับชื่อเสียงเกียรติยศของสกุลฉี เจ้าจึงไม่อาจหลบเลี่ยงความรับผิดชอบของสกุลฉีไปได้” ฉู่หนิงจูกล่าวด้วยท่าทีสงบ “นี่คือครอบครัว”
“ท่านแม่ ท่านอยากตายจริง ๆ หรือ? ถ้าท่านอยากตาย ท่านเคยคิดถึงข้ากับน้องชายบ้างหรือไม่?”
ฉู่หนิงจูค้อมคำนับมู่ซืออวี่แล้วกล่าว “ทำให้พระชายาขบขันแล้ว เจ้าเด็กคนนี้ถูกข้าตามใจจนเสียคน หลังจากมาเมืองหลวงก็ทำเรื่องโง่ ๆ ไปมากมาย บัดนี้ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว โปรดอภัยให้เด็กโง่เขลาผู้นี้ด้วยเถิด!”
“ข้าขอความเมตตาจากฝ่าบาทให้แล้ว ฉีเจินตาย ทว่าพวกเจ้าญาติหญิงไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้จะไม่ได้รับโทษถึงชีวิต ฉีเซียวก็เป็นสมาชิกของสกุลฉีคนหนึ่งเช่นกัน เขาเก็บกวาดบ้านตน นับว่าช่วยชีวิตคนที่เหลือในสกุลฉีเอาไว้”
“เช่นนั้นพวกเราจะเป็นอย่างไรหรือเจ้าคะ?” ฉีซืออี้อยากจะก้าวเข้ามาหาอีกครั้ง ทว่าเจ๋อหลานเอื้อมมือไปขวางไว้ นางจึงถอยหลังไปสองสามก้าว
“พวกเจ้าจะถูกเนรเทศไปชายแดน” มู่ซืออวี่กล่าว “ที่นั่นพวกเจ้าคุ้นเคยดี ทว่าต่างกันที่เมื่อก่อนพวกเจ้าเป็นผู้สูงศักดิ์ แต่ตอนนี้พวกเจ้าเป็นผู้มีตราบาปจึงต้องมีคนเฝ้า อยู่ภายใต้การสอดส่องของผู้อื่นตลอดเวลา”
“พวกน้องชายเล่าเจ้าคะ?”
“พวกเขาเป็นบุรุษ เดิมทีไม่อาจมีผู้ใดรอดพ้นไปได้ แต่ใต้เท้าฉีเซียวร้องขอความเมตตา จึงให้โอกาสพวกเขาได้มีชีวิตอยู่ สถานการณ์ของพวกเขาก็เหมือนกับพวกเจ้า ต่างกันตรงคนที่เฝ้าพวกเขาเข้มงวดกว่า ผู้ที่เฝ้าพวกเขาจะรายงานสถานการณ์ทุกปี หากพบว่ามีเจตนาไม่ดี ย่อมต้องรับโทษตายโดยไม่ปรานี หนิงจู นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของพวกเจ้า ข้าหวังว่าพวกเจ้าจะไม่ทำเรื่องโง่ ๆ และใช้ชีวิตให้ดี”
ฉู่หนิงจูดึงฉีซืออี้ให้คุกเข่าลง “ขอบคุณพระชายา พระชายาวางใจ ในฐานะมารดา ข้าเพียงแค่อยากให้ลูกตนมีชีวิตอยู่อย่างดี เรื่องอื่น แต่ไรมาไม่เคยเป็นความตั้งใจของข้า”
“ดูแลตนเอง” มู่ซืออวี่หมุนกายเดินจากไป
ฉู่หนิงจูมองเงาร่างของมู่ซืออวี่
“พี่หญิง…”
มู่ซืออวี่หยุดฝีเท้า ทว่าไม่ได้หันกลับมามอง
“ขอบคุณท่าน” ฉู่หนิงจูกล่าว “ถึงแม้ท่านจะเอาแต่กล่าวว่าขอความเมตตา แต่ข้ารู้ว่าท่านคงช่วยพวกเราไม่น้อยทีเดียว มิเช่นนั้น สกุลเราย่อมไม่อาจรอดพ้นจากเรื่องที่พวกเขากระทำ”
“เจ้าอย่าได้ทำให้ข้าผิดหวัง อย่างที่เจ้าเอ่ย สตรีเราไม่ได้มีความทะเยอทะยานเพียงนั้น เราไม่เคยสนใจบัลลังก์หรือใต้หล้า เราเพียงแค่อยากให้ครอบครัวของเราปลอดภัย”