บทที่ 1092 ตอนจบ

บทที่ 1092 ตอนจบ

บทที่ 1092 ตอนจบ

ฮ่องเต้เขียนราชโองการสละราชบัลลังก์ มอบอำนาจให้องค์รัชทายาทอย่างเป็นทางการ ก่อนจะถอยออกไปขึ้นเป็นไท่ซ่างหวง*[1]

ไม่นานหลังจากนั้น ท่านอ๋องลู่และฉีเซียวก็เกษียณจากราชการเช่นกัน ซื่อจื่อลู่อ๋อง ลู่ฉาวอวี่สืบทอดบรรดาศักดิ์ลู่อ๋องกลายเป็นผู้นำขุนนางนับร้อย

แผ่นดินอาณาจักรฮุ่ยต้องการกษัตริย์หนุ่ม ต่อแต่นี้ไปเป็นยุคสมัยที่คนหนุ่มสาวจะได้แสดงความสามารถของพวกเขาแล้ว

การแต่งงานของซ่งหานจือกับลู่จื่อชิงเป็นราชโองการสุดท้ายที่ออกโดยไท่ซ่างหวงก่อนที่เขาจะสละราชบัลลังก์ ทั้งสองหมั้นหมายกันก่อน แล้วค่อยเลือกวันแต่งทีหลัง กำหนดการแต่งงานขึ้นอยู่กับว่าลู่จืออวิ๋นจะกลับเมืองหลวงเมื่อใด

ลู่จื่อชิงหวังว่าเมื่อนางแต่งงาน ทุกคนในสกุลลู่รวมทั้งลู่จื่ออวิ๋นและสามีจะอยู่แสดงความยินดีเพื่อที่นางจะได้ไม่ต้องเสียใจภายหลัง ดังนั้นการแต่งงานจึงไม่เร่งร้อน รอพี่สาวนางกลับมาค่อยกำหนดอีกที

ด้านมู่ซืออวี่ส่งต่อกิจการในมือให้กับสิงเจียซือลูกสะใภ้รับผิดชอบดูแล

สิงเจียซือกังวลเรื่องสภาพร่างกายของตนมาโดยตลอด ทว่าท่าทีของลู่ฉาวอวี่และความไว้วางใจที่มู่ซืออวี่มีต่อนางทำให้ความลังเลครั้งสุดท้ายจางหายไป

นางชอบพอลู่ฉาวอวี่ ลู่ฉาวอวี่ก็ชอบพอนางเช่นนั้น เช่นนั้นไยนางต้องผลักไสความสุขที่ได้มาอย่างยากลำบากออกไปด้วยเล่า?

หลังจากลังเล ในที่สุดสิงเจียซือก็ตัดสินใจได้ สิ่งที่เหลือล้วนเป็นเรื่องง่ายแล้ว

มู่ซืออวี่ทิ้งคนสนิทไว้ให้สิงเจียซือ โดยเฉพาะหลี่กู่หยวนศิษย์รักคนสุดท้ายที่นางรับมา ยามนี้เขาได้กลายเป็นผู้ช่วยคนสำคัญของสิงเจียซือในการปรับตัวเข้ากับกิจการเหล่านั้น

รถม้ามุ่งหน้าออกจากเมืองหลวง

หลังจากพ้นประตูเมืองมาแล้ว รถม้าก็หยุดลง

มู่ซืออวี่เปิดม่านออก มองไปทางประตูเมือง

“สามี จากไปครั้งนี้ ท่านจะไร้ตำแหน่งขุนนางจริง ๆ แล้ว พร้อมหรือไม่?”

ลู่อี้โอบแขนรอบบ่านางแล้วกล่าว “ขอเพียงมีเจ้าไปตลอดชีวิตก็พอ”

ใต้หล้านี้ทิ้งไว้ให้คนหนุ่มสาวรังสรรค์ต่อไป

ฉีเซียวควบอยู่บนหลังม้า

ขณะที่ฟ่านหยวนซีและซ่างกวนจิ่นซิ่วอยู่ในรถม้าอีกคัน