บทที่ 1104 ตอนพิเศษ (8/2)

บทที่ 1104 ตอนพิเศษ (8/2)

บทที่ 1104 ตอนพิเศษ (8/2)

“ข้าจะชดใช้เงินให้เจ้า เจ้าต้องการเงินมากน้อยเพียงใด?” ฝางซิ่วหลานร้องห่มร้องไห้อ้อนวอน “ภายหน้าข้าไม่กล้าอีกแล้ว คราวนี้ข้าหน้ามืดตามัวจึงได้ทำเรื่องผิดพลาดใหญ่หลวง”

“ข้าไม่ยกโทษให้” หลิวจิ่วจู๋กล่าวแล้วก็ไปหลบอยู่ข้างหลังลู่ฉาวจิ่ง

“เจ้าต้องการอะไรกันแน่?” ฝางซิ่วหลานทรุดตัวลง เอื้อมมือไปหมายจะคว้าหลิวจิ่วจู๋

ลู่ฉาวจิ่งยกเท้าขึ้น

พลั่ก! ฝางซิ่วหลานกระเด็นออกไป

“หัวหน้าหมู่บ้าน ไม่จำเป็นต้องกล่าวอะไรอีกแล้วกระมัง?” ลู่ฉาวจิ่งมองหัวหน้าหมู่บ้าน “หรือว่าท่านอยากปกป้องนาง?”

หัวหน้าหมู่บ้านกล่าว “แน่นอนว่าไม่ใช่ สะใภ้จินเปย เจ้าทำความผิดเช่นนี้ ข้าไม่อาจพูดคำพูดดี ๆ แทนเจ้าได้แล้ว รอฟ้าสาง ข้าจะส่งคนไปรายงานเรื่องนี้ต่อทางการ นอกจากนี้ ต่อไปเจ้าไม่เกี่ยวข้องอะไรกับหมู่บ้านสกุลหลิ่วอีก หากหลิ่วจินเปยไม่ยินดีทอดทิ้งเจ้า เช่นนั้นครอบครัวเขาก็ต้องออกจากหมู่บ้านสกุลหลิ่วเช่นกัน”

“เลิกรา จะต้องเลิกราแน่นอน” สิ้นคำ อวี๋ซื่อก็เริ่มกังวลขึ้นมา

ลูกชายของนางราวกับถูกวิญญาณชั่วร้ายครอบงำ เขาอุทิศตนให้กับฝางซิ่วหลานผู้นี้หมดทั้งหัวใจ หากฝางซิ่วหลานถูกจับ ลูกชายนางคงไม่ทำอะไรโง่ ๆ กระมัง?

สวรรค์หนอสวรรค์ ฝางซิ่วหลานผู้นี้ถึงขั้นกล้าฆ่าคน นางไม่อาจปล่อยให้ลูกชายของนางเลอะเลือนเช่นนี้อีกต่อไปแล้ว

“พวกเราเชื่อในความยุติธรรมของหัวหน้าหมู่บ้าน” ลู่ฉาวจิ่งเอ่ย “หากชาวบ้านคนอื่น ๆ รู้เรื่องนี้ จักต้องชื่นชมในความยุติธรรมและความเข้มงวดของหัวหน้าหมู่บ้านเป็นแน่ หากผู้ร้ายฆ่าคนหลุดรอดไป ย่อมเลี่ยงที่จะถูกคนสงสัยว่าท่านให้ที่พักพิงผู้ร้าย ตามกฎหมายแล้ว การให้ที่พักพิงผู้ร้ายเป็นการกระทำผิดร้ายแรง ท่านจะมีความผิดเช่นเดียวกับผู้ที่กระทำผิด”

“วางใจเถอะ ข้าจะส่งคนมาจับตาดูนาง รุ่งสางพรุ่งนี้จะไปรายงานทางการ” หัวหน้าหมู่บ้านกล่าวด้วยท่าทีเคร่งขรึม “อย่างไรก็ตาม ขณะอยู่ต่อหน้าทุกคน วันนี้ได้พบกันที่นี่ เช่นนั้นข้าก็มีบางคำพูดจะถามเจ้า”

“หัวหน้าหมู่บ้านเชิญกล่าว”

“เจ้าเป็นผู้ใดกันแน่?” หัวหน้าหมู่บ้านมองเขาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เจ้าฝีมือไม่แย่ ดูจากคำพูดและการกระทำของเจ้าแล้ว คงเป็นผู้รู้หนังสือ ถึงแม้ข้าจะเป็นตาเฒ่าอยู่ที่ที่บ้านนอกบ้านนาเช่นนี้ อย่างน้อยก็ยังมีสติปัญญาอยู่บ้าง เจ้าจักต้องไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน คนที่มีสถานะอย่างคุณชาย เหตุใดจึงมาอยู่ในที่เล็ก ๆ เช่นนี้ของพวกเราเล่า?”

“ข้าถูกศัตรูทำร้าย มาอยู่ที่นี่โดยบังเอิญ กลายเป็นสามีแต่งเข้าของหลิวจิ่วจู๋ การที่ข้ามายังหมู่บ้านสกุลหลิ่วแห่งนี้เป็นเพียงเหตุบังเอิญ ทว่าในเมื่อข้ามาแล้ว เช่นนั้นเรื่องที่ข้าควรเข้ามาเกี่ยวย่อมอยู่ในความรับผิดชอบข้า” ลู่ฉาวจิ่งเอ่ย “หัวหน้าหมู่บ้านอย่าได้กังวล นิสัยของผู้แซ่ลู่คือผู้อื่นไม่ล่วงเกินข้า ข้าก็ไม่ล่วงเกินผู้อื่น ขอเพียงชาวบ้านไม่มาหาเรื่อง ข้ากับฮูหยินก็จะสุภาพด้วยเป็นอย่างยิ่ง”

“ดี ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเราก็มาเพิ่มตัวตนของเจ้าลงในลำดับวงศ์สกุล” หัวหน้าหมู่บ้านกล่าว “ที่มา ตัวตน และสถานการณ์ทางบ้านของเจ้า…”

ลู่ฉาวจิ่งเหลือบมองหลิวจิ่วจู๋แวบหนึ่ง

หากเขาปฏิเสธยามนี้ หลิวจิ่วจู๋จะต้องกลายเป็นที่ขบขันของหมู่บ้านอย่างแน่นอน

เขาไม่อาจทดแทนบุญคุณด้วยการเนรคุณได้

ตัวตนและที่มาล้วนปรุงแต่งเล็กน้อยได้ ปลอมแปลงบ้าง จริงบ้างเท็จบ้างย่อมเหมาะสมที่สุด อย่างเช่นว่าเขาสามารถเขียนตัวอักษรได้และมารดาของเขาเป็นผู้ทำการค้าผู้หนึ่ง

ส่วนความจริงที่ว่าบิดาของเขาคืออ๋องลู่ พี่ใหญ่เป็นซื่อจื่ออ๋องลู่ พี่หญิงใหญ่เป็นฮองเฮาอาณาจักรเฟิ่งหลินนั้น ถึงแม้เขาจะกล้าพูด คนในหมู่บ้านก็ไม่กล้าเชื่อ! อย่างไรเสียหน้ากากหนังมนุษย์ก็จะหายไปในครึ่งเดือน ถึงแม้จะหายไป แต่ก็ไม่ได้หายไปทั้งหมดในคราวเดียว เป็นการค่อย ๆ เปลี่ยนแปลง อย่างน้อยยังต้องใช้เวลาอีกสามถึงสี่เดือนจึงจะกลับคืนสู่รูปโฉมที่แท้จริงของเขาโดยสมบูรณ์

“นี่ก็ดึกแล้ว ทุกคนกลับไปพักผ่อนเถอะ” สิ้นคำ ลู่ฉาวจิ่งก็เอ่ยกับหลิวจิ่วจู๋ “พวกเราก็กลับกันเถอะ!”

“เอาสิ” หลิวจิ่วจู๋คว้ามือของลู่ฉาวจิ่งมาจูง

จู่ ๆ ลู่ฉาวจิ่งพลันสัมผัสได้ถึงฝ่ามือเล็กนุ่ม ๆ ข้างหนึ่งในมือ เขาชะงักไปครู่หนึ่ง

“มีอะไรหรือ?” หลิวจิ่วจู๋มองเขาตาแป๋ว ราวกับว่าการกระทำระหว่างทั้งสองไม่ได้มีอะไรผิดแปลก

อย่างไรเสียตั้งแต่ต้นจนจบหลิวจิ่วจู๋ก็มั่นใจว่าพวกเขาเป็นสามีภรรยากัน ความสัมพันธ์ในฐานะสามีภรรยาของพวกเขาก่อร่างขึ้นแล้ว มีเพียงลู่ฉาวจิ่งเท่านั้นที่คิดว่าหลังจากเขาจากไปแล้วจะหาหลักแหล่งให้หลิวจิ่วจู๋อย่างไร หลิวจิ่วจู๋แต่ไหนแต่ไรมาก็ไม่เคยคิดจะจากเขาไปแม้แต่น้อย