บทที่ 1108 ตอนพิเศษ (12)

บทที่ 1108 ตอนพิเศษ (12)

บทที่ 1108 ตอนพิเศษ (12)

หลิวจิ่วจู๋ก็เหนื่อยแล้วเช่นกันจึงกำชับกับหยางชิงซือสองสามคำแล้วตามลู่ฉาวจิ่งกลับไป

ตอนที่ซ่งซื่อยื่นเงินค่าทำคลอดให้ หลิวจิ่วจู๋ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็รับไว้

ด้วยความสัมพันธ์ของนางกับหยางชิงซือ นางไม่จำเป็นต้องรับเงินนี้มา อย่างไรก็ตาม การกระทำของซ่งซื่อทำให้นางรังเกียจเป็นอย่างมาก นางจึงยอมรับเงินนี้มาก่อน ภายหน้าค่อยซื้อของอร่อย ๆ ให้สหายทาน ไม่คิดจะเอาเปรียบ

ซ่งซื่อเห็นหลิวจิ่วจู๋ยอมรับไปก็รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย

นางยังคิดว่าหลิวจิ่วจู๋จะไม่ยอมรับเงินเสียอีก!

หยางชิงซือที่อยู่ข้าง ๆ บ่น “ท่านให้หมอที่ทำคลอดไม่ได้ห้าสิบอีแปะ แต่ให้จู๋จือของเราเพียงสิบอีแปะหรือ? นางช่วยชีวิตพี่สะใภ้กับหลานสาวตัวน้อยของข้าไว้ ท่านแม่ ท่านทำเช่นนี้ต่อไป ภายหน้าจู๋จือคงไม่ช่วยเราแล้ว!”

“เจ้าเด็กเหม็นโฉ่ผู้นี้ พี่สะใภ้เจ้าเจ็บตัว ข้าต้องซื้อของอร่อย ๆ ให้นาง บำรุงนาง นั่นไม่รู้ต้องใช้เงินเยอะเพียงใด” สิ้นคำ ซ่งซื่อก็หันไปเอ่ยกับหลิวจิ่วจู๋ “จิ่วจู๋ ไม่ใช่น้าตระหนี่อะไรหรอก เจ้าก็รู้ว่าข้ามีเงินไม่มาก เริ่มแรกข้าก็คิดจะไปหาเจ้า เพียงแต่คนผู้นั้นเป็นญาติทางฝั่งข้า ข้าปฏิเสธไม่ได้ ผู้ใดจะรู้ว่าเชื่อถือไม่ได้เพียงนี้ นางเกือบจะฆ่าลูกสะใภ้ข้า ต้องขอบคุณเจ้าแล้วจิ่วจู๋!”

หลิวจิ่วจู๋ยิ้มน้อย ๆ “ขอเพียงพี่สะใภ้กับลูกปลอดภัย เรื่องอื่นก็ไม่สำคัญ เช่นนั้นพวกข้าไปก่อนล่ะ พวกท่านดูแลพี่สะใภ้กับลูกให้ดีเถอะ!”

ออกมาจากบ้านสกุลหยางไม่ไกลนัก ขาของหลิวจิ่วจู๋พลันอ่อนเปลี้ยขึ้นมา นางนั่งยอง ๆ ลงไป

“เป็นอะไรไป?” ลู่ฉาวจิ่งเอ่ยถาม

“ข้ากลัว” หลิวจิ่วจู๋สะอึกสะอื้น “ตอนนั้นข้ากลัวจริง ๆ ข้าคิดถึงท่านแม่ กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพี่สะใภ้และลูก”

“เจ้าทำได้ดีมาก ทั้งแม่และลูกไม่เป็นไรแล้ว เป็นเจ้าที่ช่วยพวกเขาแม่ลูกไว้” ลู่ฉาวจิ่งนั่งยอง ๆ ลงไป “มา ข้าจะแบกเจ้ากลับ”

“อาการบาดเจ็บที่เท้าของเจ้ายังไม่หายดีนะ!”

“หายดีเจ็ดแปดส่วนแล้ว เจ้าเบาเพียงนี้ ข้าแบกเจ้าได้ไม่มีปัญหา” ลู่ฉาวจิ่งเร่งนาง

หลิวจิ่วจู๋พิงลงไปบนหลังลู่ฉาวจิ่ง ในใจนางรู้สึกผ่อนคลายเป็นอย่างยิ่ง

ชาวบ้านที่ผ่านไปผ่านมามองดูทั้งคู่ด้วยสายตาแปลก ๆ

“สามีภรรยาคู่นี้ไม่รู้จักอายจริง ๆ” ตาเฒ่าไร้คู่ที่เดินผ่านมาเอ่ยอย่างขบขัน เดิมทีคิดจะพูดตลกหยาบโลนสักสองสามคำ ทว่าเมื่อสบตาลู่ฉาวจิ่ง ลำคอเขาพลันรู้สึกเย็นวาบขึ้นมาจึงวิ่งหนีไปโดยเร็ว

ดาวมารดวงนี้ล่วงเกินไม่ได้ เหตุใดเขาจึงลืมเรื่องสำคัญเช่นนี้ไปได้เล่า?

ลู่ฉาวจิ่งแบกหลิวจิ่วจู๋มาตลอดทาง พบเจอชาวบ้านไม่น้อย บางคนอิจฉา บางคนนินทาว่าร้าย

ลู่ฉาวจิ่งไม่สนใจ หลิวจิ่วจู๋ก็ไม่สนใจเช่นกัน

อย่างไรเสีย…

นางก็ผล็อยหลับไป

ลู่ฉาวจิ่งรู้สึกว่าแม่นางน้อยบนหลังหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ อีกทั้งลมหายใจที่รดต้นคอเขาก็ร้อนยิ่ง ทำให้คันยุบยิบ แก้มชายหนุ่มค่อย ๆ แดงเรื่อขึ้นมาแล้ว

ลมพัดปลิวมาวูบหนึ่ง อาการเห่อร้อนบนใบหน้าเขาจึงทุเลาลงบ้าง

เมื่อกลับมาถึงบ้าน เขาก็วางนางลงบนเตียง

แม่นางน้อยหลับลึก ถึงแม้เขาจะวางนางลง ทั้งยังถอดรองเท้าออกให้ นางก็ยังไม่รู้สึกตัว

ลู่ฉาวจิ่งส่ายหัว

นี่จะไม่ระวังตัวเกินไปแล้ว

หากเปลี่ยนเป็นผู้อื่น คงไม่ได้เป็นสุภาพบุรุษถึงเพียงนี้ แม่นางน้อยคงต้องเสียเปรียบอย่างใหญ่หลวงแล้ว

เพียงแต่สตรีผู้นี้โง่เขลาอยู่เล็กน้อย ทว่ากลับโชคดีไม่เลว เลือกผู้ใดย่อมไม่ดีเท่าเลือกเขา

ลู่ฉาวจิ่งห่มผ้าให้นาง แล้วเดินออกไปผ่าฟืนที่ลานบ้าน

ฟืนไม่เพียงพอให้ใช้แล้ว

“ท่านแม่ อย่า… อย่าไป… ท่านแม่…”

เสียงร้องแว่วออกมาจากหน้าต่าง

ลู่ฉาวจิ่งรีบวางขวานในมือลง จากนั้นก็เช็ดด้วยผ้าที่อยู่ข้าง ๆ ก่อนจะสาวเท้าเดินเข้าไปในห้อง

“เป็นอะไรไป?”

หลิวจิ่วจู๋กำลังละเมอ

ลู่ฉาวจิ่งผลักนางเบา ๆ “จิ่วเอ๋อร์ เจ้ากำลังฝันร้าย”

จู่ ๆ หลิวจิ่วจู๋ก็กอดลู่ฉาวจิ่ง ลากเขาล้มลงไปบนเตียง

หลังกอดแล้ว นางก็ไม่ได้ตื่นขึ้นมา หากแต่ใช้เขาต่างหมอนข้างแทน