บทที่ 1116 ตอนพิเศษ (18)

บทที่ 1116 ตอนพิเศษ (18)

บทที่ 1116 ตอนพิเศษ (18)

สกุลหยางยื้อยุดกันไปมาอยู่เจ็ดแปดวัน ในที่สุดพวกเขาก็ตัดสินใจแยกบ้านกันโดยมีหัวหน้าหมู่บ้านเป็นพยาน

ซ่งซื่อร้องห่มร้องไห้อยู่นานเพราะไม่ยินดีให้แยกบ้าน ทว่าคราวนี้พี่สะใภ้สกุลหยางตัดสินใจแน่วแน่ หากไม่แยกบ้านก็ต้องหย่าร้าง กล่าวโดยสรุปคือนางจะไม่ยอมให้ซ่งซื่อเข้ามายุ่งเรื่องของลูกสาวนางอีก

พี่ใหญ่หยางแต่ไรมาไม่เคยมีความคิดของตนเอง ก่อนหน้านี้ทุกอย่างล้วนเป็นบิดามารดาของเขาตัดสินใจ คราวนี้ภรรยาของเขาตัดสินใจแน่วแน่แล้ว เขาจึงตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก สุดท้าย เมื่อพิจารณาอย่างถี่ถ้วน เขาก็ยังคงตัดสินใจอยู่เคียงข้างภรรยา

“ทุกเดือนต้องให้เงินห้าสิบอีแปะหรือแป้งข้าวโพดยี่สิบจินกับพ่อแม่เจ้า มีปัญหาหรือไม่?” หัวหน้าหมู่บ้านเอ่ยถามพี่ใหญ่สกุลหยาง

“ไม่มีปัญหา”

“สะใภ้หยาง คราวนี้เจ้าได้รับความน้อยเนื้อต่ำใจแล้ว แม่สามีเจ้าทำไม่ถูกต้องจริง ๆ เจ้าจะตำหนินางก็เป็นเรื่องปกติ เพียงแต่พวกเขามีลูกชายเพียงคนเดียว ภายหน้าแก่เฒ่าแล้วยังต้องให้ดูแลบิดามารดา เจ้าในฐานะลูกสะใภ้จักต้องเคารพผู้เฒ่า เข้าใจหรือไม่?”

พี่สะใภ้หยางกล่าว “หัวหน้าหมู่บ้านวางใจ ขอเพียงพวกเขาไม่สร้างปัญหาให้ลูกสาวข้าอีก สิ่งที่ควรกตัญญูย่อมต้องกตัญญู”

“เอาละ เช่นนั้นพวกเรามาแบ่งที่กันเถอะ” หัวหน้าหมู่บ้านกล่าวอีกครั้ง “บ้านพวกเจ้ามีที่ดินทั้งหมดหกหมู่ เจ้าใหญ่หนึ่งครอบครัวมีสามคน พวกเจ้าสามีภรรยาเฒ่าก็มีนังหนูชิงซือ นับว่าสามคนเท่ากัน เช่นนั้นบ้านละสามหมู่ แปลงผักมีเพียงหนึ่งแปลง เช่นนั้นก็แบ่งเป็นสองส่วนคนละครึ่ง ของทุกอย่างที่บ้านแบ่งให้เท่าเทียม ล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่จำเป็นต้องแบ่งแยกชัดเจนเพียงนั้น มากไปหนึ่งชิ้นน้อยไปหนึ่งชิ้นก็ไม่ต้องคิดเล็กคิดน้อย…”

ผู้คนในหมู่บ้านรวมตัวกันอยู่ข้างนอก ฟังเสียงจากข้างใน

“สะใภ้หยางสร้างความยุ่งยากเกินไปแล้ว นางไม่ไว้หน้าแม่สามีแม้แต่น้อย ในหมู่บ้านเรามีครอบครัวใดแยกบ้านอย่างพวกเขากัน เจ้าดูสกุลจงซี ผู้เฒ่าจงมีลูกชายสองคน ลูกชายคนโตแต่งงานแล้ว หลานชายทั้งสองก็โตปานนั้นยังไม่มีความคิดจะแยกบ้าน เงินที่เจ้ารองสกุลจงได้มา จนถึงตอนนี้ยังมอบให้แม่เขาอยู่เลย!”

“เจ้ารองสกุลจงไม่ได้ชอบพออยู่กับนังหนูชิงซือหรือ? สกุลจงคอยดูแลเงินเจ้ารองอย่างใกล้ชิดเพียงนี้ แต่งสะใภ้ไปแล้วจะเป็นอย่างไร? ชิงซือ นังหนูนั่นแข็งกร้าวยิ่งกว่าแม่นางเสียอีก แม่เฒ่าสกุลจงจะรับมือลูกสะใภ้ที่ร้ายกาจเช่นนี้ไหวหรือ?”

“ข้าได้ยินว่า…” สตรีหลายคนรวมตัวกันกระซิบกระซาบ “อาสะใภ้สกุลจงกำลังมองหาผู้อื่นให้ซู่เกิน!”

“แล้วนังหนูชิงซือจะทำอย่างไร?”

“หนุ่มสาวเล่นกันมานานแล้ว มีเพียงมิตรภาพ ไม่ได้หมั้นหมาย เจ้ารองสกุลจงกำลังจะหารือเรื่องแต่งงาน เกี่ยวอะไรกับหยางชิงซือ? ถึงตอนนั้นหากต้องหาคนแต่งงาน หยางชิงซือก็ต้องมองหาผู้อื่นแล้ว!”

“อ้อ พูดถึงหยางชิงซือแล้วก็ต้องพูดถึงหลิวจิ่วจู๋ หลิวจิ่วจู๋ซื้อสามีผู้หนึ่งกลับมา เมื่อวานยังมองไม่ชัด คิดว่าดูผิดคน พวกเจ้าเห็นหรือไม่? สามีของหลิวจิ่วจู๋ผู้นั้นยิ่งนานวันยิ่งหล่อเหลาขึ้น!”

“เมื่อวานข้าถามจู๋จือแล้ว นางบอกว่าสามีถูกศัตรูทำร้าย ถูกพิษมา หมู่นี้ขับพิษออกแล้ว เขาจึงค่อย ๆ ฟื้นตัว”

“เขายังมีศัตรูด้วยหรือ? ที่แท้เขาเป็นผู้ใดกันแน่? หากเป็นฆาตกร วัน ๆ อยู่แต่ที่นี่ เกรงว่าวันใดวันหนึ่งเขาจะ…”

“เขาดูไม่เหมือนคนไม่ดีเสียหน่อย”

การแบ่งที่ดินของสกุลหยางเสร็จสิ้นแล้ว ชาวบ้านไม่เห็นความครึกครื้นจึงแยกย้ายกลับไปคนแล้วคนเล่า

พี่สะใภ้หยางยังไม่ออกเดือน กล่าวกันตามเหตุผลแล้วนางควรพักผ่อนให้เต็มที่ อย่างไรก็ตาม เพื่อที่จะย้ายออกจากบ้านที่ชวนหายใจไม่ออกแห่งนี้ให้เร็วที่สุด นางจึงฝากลูกไว้กับหยางชิงซือ แล้วสั่งให้หยางชวนเก็บข้าวของย้ายไปยังบ้านว่างในหมู่บ้านด้วยตนเอง

บ้านว่างหลังนั้นแต่เดิมเป็นของชาวบ้านอีกคนหนึ่ง ทว่าชาวบ้านคนนั้นออกจากหมู่บ้านไปนานแล้ว ตามกฎของหมู่บ้าน หากจากไปเป็นเวลายี่สิบปีและไม่มีความตั้งใจที่จะกลับมา บ้านก็จะตกเป็นของหมู่บ้าน

แน่นอนว่า เงื่อนไขที่ว่านี้ใช้ได้กับบ้านธรรมดา ๆ เท่านั้น หากเป็นเรือนหลังใหญ่ที่ผู้อื่นสร้าง ย่อมไม่รวมอยู่ในกฎข้อนี้อย่างแน่นอน