บทที่ 1133 ตอนพิเศษ (34/2)

บทที่ 1133 ตอนพิเศษ (34/2)

บทที่ 1133 ตอนพิเศษ (34/2)

สถานการณ์โดยรวมตอนนี้คือสิ่งที่สำคัญที่สุด เขายังไม่อาจแหวกหญ้าให้งูตื่นได้

เขาเชื่อว่าชีวิตของชาวบ้านไม่ได้ตกอยู่ในอันตราย คนเหล่านี้เพียงต้องการใช้ชาวบ้านจำนวนมากไปเป็นกุลีทำงานต่ำต้อยเหล่านั้นให้ ขอเพียงไม่ต่อต้านพวกเขาจนเกินไป ย่อมรักษาชีวิตไว้ได้

เมื่อชาวบ้านถามอะไรล้วนไม่ได้ความ พวกเขาจึงทำได้เพียงกลับไปก่อน

หลิวจิ่วจู๋จับมือลู่ฉาวจิ่งแล้วเอ่ย “ท่านผอมลงแล้ว ข้าจะทำอาหารอร่อย ๆ เติมเต็มกำลังให้ท่าน”

หยางชิงซือทนไม่ไหวอีกต่อไปจึงรีบผละจากไปโดยอ้างว่าจะกลับไปดูแลหลานสาวตัวน้อย นางจะได้ไม่เป็นอุปสรรคต่อการหวนคืนกลับมาพบกันของสามีภรรยาหนุ่มสาวอยู่ที่นี่

ในคืนนั้นลู่ฉาวจิ่งถูกหัวหน้าหมู่บ้านเชิญไปพบ

หัวหน้าหมู่บ้านถามคำถามเดียวกับชาวบ้าน ลู่ฉาวจิ่งเองก็ให้คำตอบเดียวกัน

ลู่ฉาวจิ่งขึ้นเขาไปช่วยหลิวจิ่วจู๋เก็บสมุนไพรมาทำยาที่บ้าน ส่วนเรื่องการขายยานั้น นางกับชิงซือต้องเข้าเมือง เขามีวันหยุดเพียงแค่สามวัน เมื่อครบสามวันก็ต้องกลับไปทันที

“เขาไปอีกแล้วหรือ?” หยางชิงซือกล่าว “เหตุใดเขาจึงเข้าร่วมกองทัพเล่า? ด้วยความสามารถของเขา ถึงแม้ไม่ได้เข้าร่วมกองทัพก็ยังสามารถมีชีวิตที่ดีได้ อีกอย่าง ตอนนี้เจ้ากำลังหาเงิน เขาสามารถช่วยเจ้าทำงานได้”

“เขามีความสามารถเพียงนี้ คงไม่อาจอยู่บ้านให้สตรีเลี้ยงดูกระมัง แม้ว่าเขายินดี ข้าก็ไม่ยินดี ข้าคิดว่ามันไม่ยุติธรรมต่อเขาเกินไป ขอเพียงเขาชอบ ข้าย่อมสนับสนุนเขาอย่างแน่นอน”

หยางชิงซือเหลือบมองหลิวจิ่วจู๋ “น่าเสียดายจริง ๆ”

“น่าเสียดายอะไร?”

“น่าเสียดายที่ท่านย่าหลิ่วไม่เห็นว่าเจ้าโง่งมเพียงนี้”

สตรีจะโง่เขลาก็ต่อเมื่อตกหลุมรัก

หลิวจิ่วจู๋อาศัยอยู่กับท่านย่าหลิ่ว ถึงแม้นางจะใจดีแต่ความคิดกว้างขวางยิ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นนางทำท่าทางราวกับสาวน้อย

“อันที่จริงข้าก็ทนไม่ได้ที่จะปล่อยเขาไป” หลิวจิ่วจู๋เอ่ย “ถึงแม้จะรู้จักกันไม่นานนัก แต่ไม่รู้ว่าด้วยเหตุใด ขอเพียงมีเขาอยู่ข้าง ๆ ข้าก็จะรู้สึกสบายใจเป็นพิเศษ”

ไม่ต้องเกรงกลัวสิ่งใดทั้งสิ้น

พบเจอผู้มั่งคั่ง นางก็ไม่กลัว

ขณะมองเงาร่างของสามีที่ค่อย ๆ เดินลับไป หลิวจิ่วจู๋ก็กลัวจริง ๆ ว่าเขาจากไปแล้วจะไม่มีวันหวนกลับ

หยางชิงซือดึงมือหลิวจิ่วจู๋แล้วกล่าว “ไม่ต้องห่วง สามีเจ้าดีมากทีเดียว เขามีเจ้าอยู่ในใจ อย่างไรก็จะต้องกลับมาหาอย่างแน่นอน”

สามวันต่อมา ลู่ฉาวจิ่งก็กลับมาที่กระโจมของนายกองเซี่ยวอีกครั้ง คราวนี้มีคนอยู่ข้างในอีกสองคน หนึ่งในนั้นคือหัวหมู่จาง

นายกองเซี่ยวยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย ดูสนิทสนมกับลู่ฉาวจิ่งขึ้นมาอีกหลายส่วน

“หัวหมู่จางกับนายร้อยหลี่คงเคยพบกันแล้ว” นายกองเซี่ยวกล่าว “การเดินทางครั้งนี้ พวกเขาจะไปกับเจ้า”

“นี่เป็นภารกิจแรกของข้า ข้ายังกังวลว่าจะทำไม่ได้ ในเมื่อมีพี่ชายทั้งสองมาช่วยย่อมเป็นสิ่งที่ดีที่สุด ข้าน้อยยังเยาว์ ไม่เข้าใจอะไร อาจทำให้เรื่องยุ่งเหยิงเอาได้”

“นายกอง ท่านชื่นชมเรื่องความฉลาดและสมองของนายร้อยลู่มาโดยตลอด เดิมทีข้าไม่มั่นใจ แต่ตอนนี้ข้าเห็นว่านายร้อยลู่ผู้นี้ไม่เพียงแต่ฝีมือยอดเยี่ยมเท่านั้น ทว่ายังมีน้ำใจไมตรีต่อพวกพ้องด้วย นับเป็นสหายที่ดี”

นายกองเซี่ยวกล่าว “คราวนี้เรื่องที่เหลือมอบให้พวกเจ้าแล้ว จักต้องร่วมมือกันให้ดี จัดการธุระให้สำเร็จ”

หัวหมู่จางยังคงนิ่งเงียบ ทว่าสายตาที่มองลู่ฉาวจิ่งกลับเย็นชาเป็นพิเศษ