บทที่ 1137 ตอนพิเศษ (36-2)

บทที่ 1137 ตอนพิเศษ (36-2)

บทที่ 1137 ตอนพิเศษ (36/2)

“นังเด็กเหม็นโฉ่ แม่เจ้าเป็นแบบนี้ก็เพราะเจ้า เจ้าจะเมินนางไม่ได้! เรื่องงานศพนี้ข้าจะมอบให้เจ้าจัดการ ตอนนี้ข้าไม่เหลืออะไรแล้ว เจ้าต้องรับผิดชอบหาเลี้ยงข้ายามแก่เฒ่า!”

หลิวจิ่วจู๋กล่าว “เป็นไปไม่ได้”

“ว่าอย่างไรนะ?!” หลิ่วซานเฉวียนมองนางอย่างขุ่นเคือง “ข้าถูกเจ้าทำร้ายมากเพียงนี้ เจ้ายังไม่สนใจข้าอีกหรือ?”

“ท่านย่าต่างหากที่เลี้ยงดูข้ามา ท่านไม่ได้เลี้ยงดูข้า ข้าย่อมไม่จำเป็นต้องสนใจความเป็นความตายของท่าน นอกจากนี้ท่านแม่ยังทิ้งจดหมายไว้ให้ข้า นางบอกความจริงกับข้าแล้ว เดิมทีท่านก็ไม่ใช่พ่อข้า ในเมื่อท่านไม่ใช่พ่อ อีกทั้งยังไม่ได้เลี้ยงข้ามา เช่นนั้นเหตุใดข้าต้องรับผิดชอบชีวิตท่านด้วย ส่วนอวี๋ซื่อ นางด่าข้าทุกครั้งที่เห็นหน้า ทั้งยังเกือบจะขายข้าหลายครั้งหลายครา นางจะใจดีถึงขั้นวิ่งเข้ามาในบ้านข้าและช่วยทำความสะอาดห้องหรือ? เรื่องนี้ท่านจะโกหกผู้ใดก็เชิญ แต่กับข้า ท่านลืมไปเสียเถิด เกรงว่าพวกท่านจะมาบ้านข้าเพื่อขโมยของมากกว่า ส่วนขโมยอะไรนั้น ข้าไม่ถามแล้ว”

“ในเมื่อนางไม่อยู่แล้ว ตายไปแล้ว ข้าก็ไม่อยากสาดน้ำโคลนใส่นางอีกต่อไป อย่างไรก็ตาม ข้าไม่มีทางสนใจความเป็นความตายของท่าน อย่าได้คิดจะเอารัดเอาเปรียบข้า!”

“หัวหน้าหมู่บ้าน ท่านฟังเถิดว่านางกล่าวอะไร” หลิ่วซานเฉวียนตบขาของตน ร้องไห้ฟูมฟายราวกับสตรีปากร้าย “หัวหน้าหมู่บ้าน ท่านต้องตัดสินให้ข้า! ข้ารู้ว่าข้าไม่ได้ดีเลิศ แต่ตอนนี้แม้กระทั่งข้าพ่อแท้ ๆ นางก็ไม่สนใจไยดีแล้ว! ตอนนี้ภรรยาข้าตาย ลูกชายข้าติดคุก เหลือเพียงคนแก่ผู้นี้ หัวหน้าหมู่บ้าน ข้าต้องการให้หลิวจิ่วจู๋มาเลี้ยงดูข้าในยามแก่เฒ่า!”

หัวหน้าหมู่บ้านเอ่ยอย่างหมดความอดทน “ยามนี้แล้ว เจ้าควรคิดให้ถี่ถ้วนว่าจะจัดการงานศพของภรรยาเจ้าอย่างไร เหตุใดจึงมาโต้เถียงกับนังหนูจิ่วเอ๋อร์อยู่เล่า? พอ! ไฟก็ดับแล้ว หากพวกเจ้าไม่คิดจะรายงานทางการ พวกเราจะช่วยจัดการเรื่องอวี๋ซื่อให้เรียบร้อย”

ในฐานะหัวหน้าหมู่บ้าน หากหลิวจิ่วจู๋และหลิ่วซานเฉวียนยังคงสร้างปัญหาเช่นนี้ต่อไป อีกทั้งยังมีคดีฆาตกรรมเข้ามาเกี่ยวข้อง เช่นนั้นย่อมเป็นภัยต่อชื่อเสียงของทั้งหมู่บ้าน

เพื่อที่จะจัดการเรื่องนี้โดยเร็ว หัวหน้าหมู่บ้านคิดว่าทำอะไรสักอย่างเพื่อยุติเรื่องเสียก่อนย่อมดีกว่า

“หัวหน้าหมู่บ้าน ไม่ตรวจสอบแล้วหรือ?” ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเอ่ยถาม

“จะตรวจสอบอย่างไร?” หัวหน้าหมู่บ้านเริ่มรำคาญใจ

ตรวจสอบเรื่องที่เกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรม หากมีสตรีของคหบดีจางเข้ามาเกี่ยวข้อง เดิมทีพวกเขาก็ไม่มีโอกาสชนะ นอกจากนั้นนี่ยังเป็นปัญหาของหลิวจิ่วจู๋ เกี่ยวอะไรกับหมู่บ้าน? เขาไม่อยากจัดการกับเรื่องยุ่งยากเหล่านี้

ดวงตาของหลิ่วซานเฉวียนแวววาบเป็นประกาย

ฝางซิ่วหลาน…

หญิงผู้นั้น…

หากเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับนาง ด้วยสถานะปัจจุบันของนางตอนนี้ คงไม่ขาดแคลนเงิน

เขาโง่จริง ๆ!

เหตุใดต้องพุ่งความสนใจไปที่หลิวจิ่วจู๋เล่า? นังเด็กเหม็นโฉ่ผู้นั้นจะมอบประโยชน์อะไรให้เขาได้?

“หัวหน้าหมู่บ้าน ช่างเถิด ในเมื่อเป็นสามีภรรยากัน ข้าก็อยากจะเห็นนางเป็นครั้งสุดท้าย” หลิ่วซานเฉวียนเปลี่ยนใจ

หัวหน้าหมู่บ้านมองเขาด้วยสายตาเคลือบแคลง “เจ้าไม่ต้องการให้เราจัดการงานศพแล้วหรือ?”

“ไม่จำเป็น” หลิ่วซานเฉวียนร้อง “ข้าอยากอยู่กับนางอีกสักพัก ไม่รีบร้อนที่จะฝังนาง”

สิ้นคำ เขาก็หันไปมองหลิวจิ่วจู๋ “ไม่ว่าอย่างไร แม่เจ้าก็ขวางภัยพิบัติให้เจ้า เจ้าต้องเลี้ยงดูข้ายามแก่เฒ่า”

หลิวจิ่วจู๋ไม่ยอมรับเรื่องนี้

หลังจากที่ท่านย่าจากไป ความอดทนของนางที่มีต่อหลิ่วซานเฉวียนก็ได้หมดลงอย่างสิ้นเชิงแล้ว