บทที่ 1139 ตอนพิเศษ (38)

บทที่ 1139 ตอนพิเศษ (38)

บทที่ 1139 ตอนพิเศษ (38)

ตกกลางคืน หลิวจิ่วจู๋เดินถือตะเกียงน้ำมันเข้าไปในห้อง

แม้ภายนอกจะดูน่าขนลุกขนชัน ทว่าทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องนอน บรรยากาศกลับอบอุ่นสบายขึ้นมาทันที

วันนี้หลิวจิ่วจู๋กับหยางชิงซือใช้เวลาทั้งบ่ายทำความสะอาด เหลือแค่เพียงทำความสะอาดห้องนี้เท่านั้น

เตียงขนาดใหญ่ในห้องเพิ่งซื้อมา มันมีราคามากกว่าสิ่งของครึ่งหนึ่งในห้องรวมกันเสียอีก โต๊ะและเก้าอี้ที่เหลือซื้อมาจากร้านมือสองทั้งหมด ทว่ายังดูใหม่เอี่ยมมากกว่าเจ็ดส่วน คุ้มราคายิ่ง

“พรุ่งนี้พวกเราไปดูอีกเถอะ บางทีอาจมีเครื่องเรือนที่เหมาะกว่านี้” หยางชิงซือกล่าว “ข้าอยากจะทำความสะอาดห้องข้าง ๆ เสียหน่อย เช่นนี้ภายหน้าเข้าเมืองมาจะได้มีที่หลับนอน”

“เจ้าอยู่กับข้าก็ได้” หลิวจิ่วจู๋ถอดเสื้อคลุมออกแล้วพาดไว้ตรงนั้น

“ตอนนี้ข้าอยู่กับเจ้าได้ แต่หากสามีเจ้ากลับมา ข้ายังจะอยู่กับเจ้าได้หรือ? เช่นนั้นสามีเจ้าจะทำอย่างไร?” หยางชิงซือเอ่ยล้อนาง

หลิวจิ่วจู๋ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้มาก่อน เมื่อได้ยินคำพูดของหยางชิงซือ ภาพที่ลู่ฉาวจิ่งจูบหน้าผากนางก็ผุดขึ้นมาในหัว ทันใดนั้นใบหน้าหญิงสาวพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มราวกับเมฆสะท้อนแสงยามพระอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้า

“ไอหยา เจ้าคิดถึงสามีเจ้าแล้วใช่หรือไม่? หน้าเจ้าแดงเพียงนี้ นี่กำลังคิดเรื่องน่าอายอยู่หรือ?”

“ไม่ใช่!” หลิวจิ่วจู๋นอนลงบนเตียงแล้วดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตนเอง

หยางชิงซือปีนขึ้นไปบนเตียงแล้วจั๊กจี้เอวสหาย “ดีนี่ ตอนนี้กับพี่น้องที่แสนดีเจ้าก็ไม่ซื่อสัตย์อีกต่อไปแล้ว”

“อย่าเล่น ข้าจั๊กจี้ ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ อย่าเล่นสิ ชิงซือ…”

หยางชิงซือกับหลิวจิ่วจู๋หยอกล้อกันอยู่บนเตียงเป็นนานสองนาน

กระทั่งลมพัดตะเกียงน้ำมันดับลง แสงไฟสลัวในห้องหายไป สตรีทั้งสองจึงหยุดเล่น

หลิวจิ่วจู๋คว้ามือหยางชิงซือไว้พลางกล่าวเสียงสั่น “ชิงซือ นอนเถอะ ข้าง่วงแล้ว”

“เจ้าไม่ได้ง่วงแต่กลัวมากกว่ากระมัง?” หยางชิงซือเปิดโปงความคิดของนาง “วันนี้ข้าอยู่เป็นเพื่อนเจ้าได้ แต่พรุ่งนี้เจ้าจะทำอย่างไร? หากยังเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นเจ้าจะกลัวเพียงใดเล่า!”

“ข้า…”

“ตอนนี้ด้วยเงินเล็กน้อยของเจ้าไม่อาจจ้างบ่าวรับใช้ได้”

“เอาอย่างนี้เถอะ เจ้าเลี้ยงสุนัขเสีย!” หยางชิงซือเกิดความคิดขึ้นมา “เจ้าเป็นสตรีผู้เดียวอยู่ที่บ้านไม่ปลอดภัยนัก ถึงแม้จะลงกลอนทุกวัน แต่หากมีคนมาจับตาดูเจ้า เจ้าก็คงตกเป็นเป้าหมายของผู้อื่นง่าย ๆ”

“ความคิดนี้ไม่เลว เช่นนั้นก็เลี้ยงสุนัขเเถอะ”

พี่หญิงน้องหญิงทั้งสองเหนื่อยล้า เมื่อมีความคิดดี ๆ ทั้งคู่ก็ผล็อยหลับไปข้าง ๆ กัน

เช้าตรู่วันต่อมา แทนที่พวกนางจะรีบทำความสะอาดบ้าน กลับออกไปเลือกสุนัขตัวหนึ่งแทน

สุนัขหาได้ง่าย

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่พวกนางต้องการเลี้ยงไม่ใช่สุนัขที่เป็นสัตว์เลี้ยงเช่นนั้น หากแต่เป็นสุนัขที่มีนิสัยดุร้าย สามารถเฝ้าบ้านเรือนได้

เพื่อที่จะตามหาสุนัขตัวหนึ่ง ทั้งสองจึงเดินทางไปหลายแห่ง ในที่สุดก็พบลูกสุนัขที่ดุร้ายตั้งแต่กำเนิด

ลูกสุนัขมีเจ้าของใหม่ ยังไม่คุ้นกับเจ้าของมากนัก เพื่อป้องกันไม่ให้ลูกสุนัขกัด เจ้าของคนก่อนจึงใช้ที่ครอบไม้ไผ่ครอบปากมันไว้ ส่วนจะกินอย่างไร นี่ก็ไม่ต้องรีบร้อน รอให้สุนัขตัวนี้หิวก่อน รอจนมันเข้าใจสถานการณ์ตนเอง ค่อยปล่อยให้มันกินของที่วางไว้ให้ เมื่อเวลาผ่านไปมันจะค่อย ๆ ยอมรับเจ้าของใหม่เอง

“จู๋จือ เจ้าดูสิว่านั่นใช่หลิ่วจินเปยหรือไม่?” หยางชิงซือดึงแขนเสื้อของหลิวจิ่วจู๋

หลิวจิ่วจู๋มองตามสายตาของหยางชิงซือไปจึงเห็นหลิ่วจินเปยดังคาด

หลิ่วจินเปยดูตกต่ำลงกว่าเดิมมาก ขณะเดินผ่านก็พูดพล่ามไม่หยุด เขาทำท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ ผู้ไม่รู้คงคิดว่ากำลังจะทำเรื่องไม่ดีบางอย่าง

“ไม่ต้องไปสนใจเขา”

“เขาไม่ได้ติดคุกหรือ? เหตุใดจึงออกมาแล้วเล่า?”

“ผู้ใดจะไปรู้?”

“เจ้าคิดว่าเขาจะรู้หรือไม่ว่ามารดาของตนตายแล้ว? ข้าว่าเขาไม่รู้ มารดาของเขายังไม่ได้ถูกฝัง หากเขารู้ ตอนนี้คงกลับไปดูมารดาตนที่หมู่บ้านแล้วกระมัง?”

หลิวจิ่วจู๋เอ่ย “อันที่จริงข้าใช้เงินจำนวนหนึ่งไถ่ตัวเขาออกมา”

“ว่าอย่างไรนะ?!” หยางชิงซือเบิกตาจ้องมองสหาย “คุณหนูใหญ่ แม้กระทั่งบ้านเจ้ายังซื้อบ้านผีสิงที่ถูกที่สุด เหตุใดจึงใช้เงินไถ่ตัวเขาออกมาเล่า? นี่ไม่ใช่เปลืองเงินไปเปล่า ๆ หรือ?”

“เพียงแค่ห้าร้อยอีแปะเท่านั้น” หลิวจิ่วจู๋กล่าว