บทที่ 1142 ตอนพิเศษ (41)

บทที่ 1142 ตอนพิเศษ (41)

บทที่ 1142 ตอนพิเศษ (41)

ฝางซิ่วหลานเดินอุ้ยอ้ายอยู่ในสวน จู่ ๆ ก็มีหญิงสาวหน้าตางดงามผู้หนึ่งเดินมาจากฝั่งตรงข้าม

หญิงสาวผู้นั้นรูปร่างบอบบาง เอ่ยเสียงแผ่วเบาราวกับนกกระเต็น เสียงหัวเราะกระจ่างใสดังกังวาน แม้กระทั่งดอกไม้ในสวนก็ไม่อาจเทียบความสดสวยเช่นนี้ได้

“พี่หญิง ไม่ได้พบท่านหลายวันแล้ว ข้าอยากมาเล่นกับท่านพอดี!” อนุห้ากล่าวเบา ๆ “โอ๊ะ พี่หญิง บนใบหน้าของท่านมีกระแล้วหรือ?”

เด็กสาวปิดปากด้วยผ้าเช็ดหน้า ดวงตาวาวน้ำเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ “ผิวของท่านอยู่ในสภาพย่ำแย่เพียงนี้ มิน่าเล่า นายท่านถึงได้ไม่ไปที่ห้องท่าน อ๊ะ พี่หญิง ท่านอย่าได้คิดจริงจัง ข้าเพียงพูดจาไร้สาระไปเรื่อย ข้ายังเล็ก พี่หญิงคงไม่ถือสาข้ากระมัง?”

ฝางซิ่วหลานกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา “อนุห้า เจ้าเข้าจวนมาสามเดือนแล้ว เหตุใดท้องยังไม่โตอีกเล่า จุ๊ ๆ ผู้อื่นล้วนกล่าวว่าน้องหญิงยังสุขภาพดี แต่ดูเหมือนร่างกายของเจ้าจะไม่สู้ดีเท่าใดนัก โถ่เอ๊ยนายท่านบอกแล้วว่า ตอนนี้ข้ากำลังอุ้มท้องทายาทคนสำคัญของเขา ข้าต้องทานรังนกทุกวัน เจ่าจือ ถึงเวลากินรังนกแล้วหรือยัง?”

“ฮูหยิน ถึงเวลาแล้วเจ้าค่ะ! รังนกเหล่านั้นเตรียมไว้ให้ฮูหยินแล้ว ท่านจะต้องทานตอนร้อน ๆ รังนกจึงจะให้ผลดีที่สุด หากท่านกินเข้าไป คุณชายน้อยในท้องก็จะได้รับสารอาหารครบถ้วน ถ้ากินไม่ทันกาลจะไม่เสียความตั้งใจดีของนายท่านหรือ?” หลังจากเจ่าจือกล่าวจบ นางก็เอ่ยกับอนุห้า “อนุห้า ท่านอย่าได้ถือสา รังนกดี ๆ เหล่านั้นหาได้ยาก แม้กระทั่งนายท่านก็ยังต้องจ่ายราคาสูงถึงจะซื้อได้มากเพียงนั้น เขาต้องบำรุงฮูหยินที่กำลังท้องไส้อยู่ก่อนเป็นอันดับแรก”

อนุห้ากล่าวเบา ๆ “รังนกมีดีอะไร รสชาติก็งั้น ๆ! โอ๊ะ ดูข้าสิ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะแย่งชิงความโปรดปรานกับฮูหยิน นายท่านเพียงแค่บอกว่าข้าผอมเกินไปจึงยืนกรานจะให้กิน ข้าถึงได้กินเสียหลายคำ เพียงแต่นายท่านบอกว่าของราคาแพง ไม่อาจโยนทิ้งได้ บอกว่าฮูหยินตั้งท้องคุณชายน้อย ต้องบำรุงให้ดีจึงให้ท่านกินที่เหลือ พี่หญิง ท่านคงไม่ว่าอะไรหากข้ากินเข้าไปสักคำกระมัง?”

ฝางซิ่วหลานจ้องมองอนุห้าเขม็ง

อนุห้าปิดปาก แสดงท่าทีหวาดกลัว “พี่หญิง ท่านดุร้ายจริงเชียว!”

“อนุ นายท่านบอกว่าจะพาไปทานอาหารเย็นที่ภัตตาคารเจ้าค่ะ ท่านอยากไปเลือกดูเสื้อผ้าหรือไม่เจ้าคะ?” สาวใช้ที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยถาม

“จริงสิ ข้าเกือบลืมเรื่องสำคัญ” อนุห้าโบกผ้าเช็ดหน้า มองฝางซิ่วหลานอย่างทะนงตน “นายท่านบอกว่าอยากพาข้าไปเจรจาการค้าให้สหายของเขาได้เห็น บอกว่าพาข้าไปเป็นหน้าเป็นตา ต่างจากบางคนที่หน้าตาน่าเกลียดพฤติกรรมต่ำช้า เหมือนแม่สุกรในชนบทที่สมควรถูกเลี้ยงไว้ในคอกหมูเท่านั้น”

ฝางซิ่วหลานชี้หน้าอนุห้า สีหน้าเกรี้ยวกราดจนเอ่ยคำใดไม่ออก

นังปีศาจตนนี้ถูกคหบดีจางเก็บมาจากข้างนอก ว่ากันว่าสหายการค้าผู้หนึ่งของเขาซื้อนางมาจากหยางโจว นับตั้งแต่นางผู้นี้ปรากฏตัว คหบดีจางก็วิ่งไปที่ห้องของอีกฝ่ายทุกวัน โชคดีที่ฝางซิ่วหลานท้อง มิเช่นนั้นที่นี่คงไม่มีที่สำหรับนางแล้ว

ฝางซิ่วหลานลูบท้อง

นางบอกตนเองว่าจะไม่ทำในสิ่งที่นังสารเลวผู้นั้นต้องการ

หญิงแพศยาผู้นั้นจงใจยั่วให้นางโมโห หวังว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับทารกในครรภ์ เช่นนี้เครื่องรางคุ้มภัยของนางก็จะหายไป นางปีศาจผู้นั้นจะขึ้นมามีสิทธิ์ขาดในสกุลนี้ ไม่ง่ายเลยกว่าฝางซิ่วหลานจะได้เป็นฮูหยินจาง นางไม่มีวันสละตำแหน่งนี้!

“ฮูหยิน คนจากทางบ้านท่านมาขอรับ” บ่าวรับใช้คนหนึ่งเข้ามารายงาน

“ผู้ใดมา?”

“บอกว่าเป็นผู้อาวุโสของท่านขอรับ”

ฝางซิ่วหลานเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา “พาเขาไปที่เรือนอู๋ถง”

นับตั้งแต่นางกลายเป็นฮูหยินจาง ครอบครัวนางก็มั่งคั่งขึ้นมา เมื่อวานพึ่งให้เงินบิดามารดาไปห้าสิบตำลึง ผ่านไปเพียงวันเดียว วันนี้กลับมาอีกแล้วหรือ?

ฝางซิ่วหลานเดินเข้าไปในเรือนอู๋ถงด้วยสีหน้าเย็นชา เมื่อเห็นร่างที่กำลังหันหลังให้ หัวใจนางพลันเต้นระรัวขึ้นมา