บทที่ 1156 ตอนพิเศษ (50)

บทที่ 1156 ตอนพิเศษ (50)

บทที่ 1156 ตอนพิเศษ (50)

ซ่งซื่อมองไปทางหยางฟู่

หยางฟู่แสร้งทำเป็นลังเล

“ซู่เกิน ไม่ใช่ว่าอาอยากสร้างความลำบากใจให้เจ้า เรื่องเจ้าเราพอได้ยินมาแล้ว หากเราแต่งลูกสาวให้เจ้า ผู้อื่นจะมองข้าอย่างไร? คงกล่าวว่าเพราะสินสอดทองหมั้นของเจ้า เราจึงส่งลูกสาวไปตกนรก” หยางฟู่กล่าว

“ด้วยสินสอดทองหมั้นหกสิบตำลึงนี้สามารถแต่งแม่นางในเมืองได้แล้ว พวกท่านยังไม่พอใจอีกหรือ?” ป้าจงกล่าวอย่างไม่พอใจ “เช่นนั้นพวกท่านต้องการอะไร?”

จงซู่เกินคิดว่าหยางฟู่กังวลเรื่องชื่อเสียงที่เขาชมชอบบุรุษจึงลังเลว่าต้องอธิบายให้ชัดเจนหรือไม่ หากความจริงเปิดเผยแล้วมารดาเขารู้เหตุผล การแต่งงานนี้เกรงว่าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง ทว่าหากเขาไม่กล่าวให้ชัดเจนแล้วหยางฟู่ไม่ยินดีมอบชิงซือให้แต่งด้วย เช่นนั้นความพยายามทั้งหมดของเขาคงสูญเปล่าแล้ว

เขาเหลือบมองป้าจง ขณะที่กำลังจะเปิดปากก็ได้ยินหยางฟู่เอ่ย “แปดสิบตำลึง”

จงซู่เกิน “…”

ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็อ้าปากค้าง

ป้าจงกับป้าหลี่เอ่ยปากขึ้นพร้อมกัน “แปดสิบตำลึง?!”

ป้าหลี่เบ้ปาก “เหตุใดแม่นางผู้หนึ่งถึงมีค่ามากเพียงนี้?”

ป้าจงเอ่ยเหน็บแนม “หยางชิงซือเป็นคุณหนูสกุลผู้มั่งคั่งหรือไร มีค่าตัวมากเพียงเชียว? พวกท่านกล้าพูดหรือว่าไม่ได้ขายลูกสาว ข้าว่านี่มันชั่งกิโลหยางชิงซือขายชัด ๆ”

จงซู่เกินขมวดคิ้ว

แปดสิบตำลึง…

เขายืมเงินห้าสิบตำลึงมาจากลู่เจ๋อจึงรวบรวมได้ถึงหกสิบตำลึง หากงานแต่งนี้สำเร็จผล เขาจักต้องหาวิธีรวบรวมเงินมาจัดงานแต่งงาน

แม้ว่าเพื่อหยางชิงซือ เขาจะยินดีสละทุกสิ่งที่มี อย่างไรก็ตาม เงินจำนวนนี้ก็เกินความสามารถของเขา

แววตาของซ่งซื่อเปี่ยมไปด้วยความโลภ

แปดสิบตำลึงเงิน! หากจงซู่เกินให้ ภายหน้าชีวิตย่อมง่ายขึ้น ประการแรก หนี้ที่ติดค้างอยู่จะต้องชดใช้ได้หมดอย่างแน่นอน หลังจากนั้นยังจะเหลือเงินก้อนใหญ่ให้ได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย

“ให้เงินมากขึ้นก็หมายความว่าจริงใจมากขึ้นหรือ?” ป้าจงกล่าว “ท่านทำให้คนลำบากเกินไปแล้ว ในหมู่บ้าน เงินสองตำลึงก็เพียงพอที่จะแต่งภรรยา หากบ้านใดมีเงินขึ้นมาอีกหน่อย ห้าตำลึงก็นับว่าดีโข พวกท่านกลับดีนัก พอเอ่ยปากก็ขอเงินแปดสิบตำลึงในคราวเดียว ข้าว่าพวกท่านอยากได้เงินจนบ้าไปแล้วต่างหาก”

“หากอยากจะแต่งกับลูกสาวเรา เช่นนั้นก็ต้องจ่ายเท่านี้” หยางฟู่กล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา

ชาวบ้านต่างก็เอ่ยถึงเรื่องนี้

ซ่งซื่ออยู่ในหมู่บ้านไม่เป็นที่ชื่นชอบของคนนัก หยางฟู่มักจะทำให้คนรู้สึกว่าเขาเป็นคนซื่อตรงฟังเพียงคำสั่งของภรรยา ไม่มีความเห็นเป็นของตนเอง ทว่าในยามนี้ ท่าทีของหยางฟู่แน่วแน่ยิ่ง ทำให้คนเข้าใจว่าแปดสิบตำลึงเงินนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

“ข้าเห็นด้วยกับคำพูดท่านพ่อ” หยางชิงซือเบียดตัวผ่านประตูเข้ามา

ทุกคนเห็นนางมาจึงรีบแหวกทางให้เข้าไป

อย่างไรเสียเมื่อมาถึงจุดนี้แล้ว หากตัวละครหลักไม่ปรากฏตัว บทร้องครึ่งหลังย่อมไม่มีทางเกิดขึ้นได้

หยางฟู่เห็นหยางชิงซือ จู่ ๆ ก็รู้สึกจิตใจกระสับกระส่ายขึ้นมา

ลูกสาวผู้นี้ดุร้ายเพียงใด พวกเขาเพิ่งได้เข้าใจถ่องแท้ไม่นานมานี้

ทว่าเมื่อนึกถึงคำพูดของนาง เขาก็ยืดอกตั้งตรง

ไม่เลว ในยามนี้ยังรู้จักนึกถึงบิดามารดาตนเอง นับว่าไม่ได้เลี้ยงเสียข้าวสุกเสียทีเดียว