บทที่ 1173 ตอนพิเศษ (60/2)

บทที่ 1173 ตอนพิเศษ (60/2)

บทที่ 1173 ตอนพิเศษ (60/2)

หลิวจิ่วจู๋ไม่รู้ว่าคำพูดของตนนั้นยั่วยวนเพียงใด

นางโน้มตัวไปใกล้ ๆ หูของเขาแล้วกล่าวต่อไปว่า “เจ้าว่าสามีข้าหน้าตาดีเพียงนั้น หากถูกผู้อื่นแย่งชิงไปจะทำอย่างไร? ไม่ได้การ ข้าจะให้เขาถูกแย่งไปไม่ได้!”

ขณะที่กล่าว นางก็งับใบหูของลู่ฉาวจิ่ง

ลู่ฉาวจิ่งสั่นสะท้านไปทั้งตัว เขาเอ่ยอย่างจนปัญญา “อย่าซน หากเจ้ายังซนอีก ข้าจะโยนเจ้าลงไปแล้ว”

“ท่านพี่…” หลิวจิ่วจู๋กอดลู่ฉาวจิ่งไว้พลางจูบเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ท่านอย่าหนีไปกับผู้อื่นเลยนะ อย่า…”

“อย่าหนีไปนะ”

“ท่านพี่จูบข้าหน่อย จูบ ๆ”

ลู่ฉาวจิ่งมองไปรอบ ๆ

แม้ว่าทุกคนจะแยกย้ายไปพักผ่อนแล้ว ทว่าเสียงของหลิวจิ่วจู๋ก็ดังมาก เกรงว่าแม้จะหลับไปแล้วก็คงถูกปลุกขึ้นมาได้

ในที่สุดลู่ฉาวจิ่งก็อุ้มหญิงสาวไปถึงเตียงด้วยความทุลักทุเลแล้วค่อย ๆ วางนางลง

เขาพึ่งถอนหายใจด้วยความโล่งอก หลิวจิ่วจู๋ก็รั้งเอวเขาเข้าไปกอด นางดึงเขาให้นอนลงข้าง ๆ กัน

ลู่ฉาวจิ่ง “…”

ช่างเถิด เสื้อผ้าไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแล้ว นอนไปทั้งอย่างนี้แหละ! ขอเพียงภรรยาของเขาไม่วุ่นวาย เรื่องอื่นล้วนดีทั้งสิ้น

หลิวจิ่วจู๋ยื่นมือสอดเข้าไปในเสื้อของลู่ฉาวจิ่ง

ชายหนุ่มถอนหายใจเบา ๆ

“ท่านพี่ ข้าอยากมีลูกกับท่าน…”

หลิวจิ่วจู๋ลุกขึ้นนั่งแล้วนอนลงเบื้องหน้า ดวงตาคู่นั้นราวกับหมอกควันที่เต็มไปด้วยความไร้เดียงสาและความบริสุทธิ์

ลู่ฉาวจิ่งรั้งลำคอหญิงสาวเข้าหาตัว ก่อนจะบรรจงจูบลงบนริมฝีปากบาง

หลิวจิ่วจู๋ราวกับฮึกเหิมขึ้นมา นางตอบรับเขาเป็นอย่างดี

“ไม่อร่อย” หลิวจิ่วจู๋จ้องมองสามีอย่างไม่พอใจ “แทะไม่ได้ วันนี้ซี่โครงปรุงไม่สุก ไม่อร่อย!”

“ต่อไปให้เจ้าดื่มไม่ได้แล้ว” ลู่ฉาวจิ่งเอ่ย “ไม่เช่นนั้น…”

เขาคงทนแนบชิดกับนางเช่นนี้ต่อไม่ไหว

“ข้าจะกินอีกคำ”

หลิวจิ่วจู๋โน้มตัวเข้ามางับริมฝีปากเขาอีกครั้ง

“ซี้ด…” ลู่ฉาวจิ่งรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา

แม่นางน้อยผู้นี้กัดเขาจริง ๆ!

เขารับรู้ถึงกลิ่นคาวเลือด ทั้งยังรู้สึกแสบร้อนบริเวณริมฝีปาก ไม่จำเป็นต้องบอกก็รู้ว่าจักต้องถูกกัดแล้วเป็นแน่

“อื้อออ… ไม่อร่อย พรุ่งนี้บอกแม่ครัว พวกเขาทำซี่โครงไม่อร่อยเลยสักนิด”

ลู่ฉาวจิ่งกระชับกอดหญิงสาวแนบอกแล้วตบหลังนางเบา ๆ “ได้ พรุ่งนี้ค่อยบอกแม่ครัว วันนี้นอนเถิด”

หลิวจิ่วจู๋ง่วงแล้ว นางนอนซุกอยู่ในอ้อมแขนลู่ฉาวจิ่งแล้วหลับใหลไปเช่นนั้น

เมื่อครู่นางยังกอดเขา ขบเม้มริมฝีปากเขา ต่อมานางกลับหลับใหลไปในอ้อมแขนเขาดื้อ ๆ ลู่ฉาวจิ่งไม่รู้ว่าควรโมโหหรือขอบคุณดี ท้ายที่สุดก็สงบลงแล้ว ไม่มีเสียงรบกวนอีกต่อไป เขาเองก็สามารถพักผ่อนได้

เช้าวันต่อมา เมื่อลู่ฉาวจิ่งตื่นขึ้น ช้างกายก็ไม่มีผู้ใดแล้ว

หลิวจิ่วจู๋ยกน้ำร้อนเข้ามาแล้วเอ่ย “หากท่านยังไม่ตื่น ข้าต้องปลุกท่านแล้ว พี่ซู่เกินบอกว่าวันนี้มีหลายเรื่องต้องจัดการ ควรไปที่ศาลาว่าการแต่เช้าหน่อย”

ลู่ฉาวจิ่งลุกขึ้นนั่ง

หลิวจิ่วจู๋มองริมฝีปากของเขาแล้วกล่าว “เมื่อวานท่านกินเผ็ดเกินไปหรือ? ปากของท่านทั้งแดงทั้งบวม เป็นร้อนในแล้วกระมัง?”

ลู่ฉาวจิ่งแตะลงบนริมฝีปากแล้วกล่าว “ใช่แล้ว ข้าทานอาหารเผ็ดร้อนยิ่งนัก”