บทที่ 1195 ตอนพิเศษ (73)

บทที่ 1195 ตอนพิเศษ (73)

บทที่ 1195 ตอนพิเศษ (73)

ฟางซื่อได้ยินคำพูดของบ่าวรับใช้ก็คว้าถ้วยข้าง ๆ ขึ้นมาเขวี้ยงใส่

ถ้วยเฉี่ยวหน้าผากสาวใช้ไปทิ้งรอยฟกช้ำเอาไว้ทันที

“เจ้าโง่หรือไร? ผู้ใดให้เจ้าลงมือ? เพียงแค่คนต่ำต้อยเกาะใบบุญผู้หนึ่ง ข้าไปหาเรื่องนางคุ้มแล้วหรือ? ตอนนี้ดีนัก หากเกิดอะไรกับชิ้นเนื้อในท้องนาง ท่านกั๋วกงจะต้องมาตำหนิข้าเป็นแน่ จับนางมัดไว้ให้ข้า!”

“ฮูหยิน ฮูหยินไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด! ฮูหยิน…” สาวใช้คุกเข่าลงกับพื้นร้องขอความเมตตา “บ่าวเพียงแค่ปวดใจแทนฮูหยิน บ่าวภักดีต่อฮูหยิน…”

สาวใช้ที่อยู่ข้าง ๆ แค่นเสียงในลำคอ

เอ่ยถึงความภักดีอะไรกัน…

กล่าวถึงที่สุดแล้วที่ทำไปไม่ใช่เพื่อให้ฮูหยินกั๋วกงพอใจและเลื่อนตำแหน่งให้เป็นสาวใช้ขั้นหนึ่งหรือ

ข้างกายฟางซื่อเดิมทีมีสาวใช้ขั้นหนึ่งสองคน เพียงแต่หนึ่งในนั้นออกเรือนไปแล้ว ตำแหน่งว่างจึงกลายเป็นที่จับตามองของทุกคน บรรดาสาวใช้ต่างก็แย่งชิงกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

“ฮูหยิน ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือสถานการณ์ทางนั้น หากสตรีที่ติดตามคุณหนูใหญ่มาผู้นั้นคลอดลูกอย่างปลอดภัย ลูกแข็งแรงดี เรื่องคราวนี้เพียงกล่าวขอโทษดี ๆ ก็ผ่านไปได้แล้ว แต่หากเกิดอะไรขึ้น…”

“นำป้ายคำสั่งจวนกั๋วกงไปเชิญหมอหลวงมาที่จวนเดี๋ยวนี้!”

หญิงบ้านนอกผู้หนึ่งคลอดลูก การจัดหาหมอหลวงให้มาจับชีพจรนาง อย่างนี้นับว่าจริงใจพอแล้วกระมัง?

จากนั้นค่อยส่งตัวสาวใช้ที่กระทำผิดออกไปแล้วแจ้งให้พวกหลิวจิ่วจู๋รู้ว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับนาง

“คุณหนูรองเล่า?”

คุณหนูใหญ่แต่เดิมกลายเป็นคุณหนูรอง ฮุ่ยเอ๋อร์ เด็กคนนั้นกลับไม่โวยวายใด ๆ นี่ช่วยลดความกังวลนางไปไม่น้อย เพียงแต่นางยังรู้สึกเห็นใจเด็กคนนี้จริง ๆ

สิ่งเดียวที่ทำให้นางปวดหัวคือลูกสาวผู้นี้ไปต้องตาคุณชายรองสกุลลู่ คุณชายใหญ่สกุลลู่ทำให้คุณหนูสูงศักดิ์ในเมืองหลวงเลอะเลือนจนทำเรื่องขบขันออกมามากมาย บัดนี้มีคุณชายรองผู้ที่รูปร่างหน้าตาไม่ด้อยไปกว่าคุณชายใหญ่ออกมาอีกผู้หนึ่ง ทั้งยังทำให้ลูกสาวของนางสับสนแล้วเช่นกัน คนสกุลลู่เป็นปีศาจจิ้งจอกกลับชาติมาเกิดใช่หรือไม่?

“คุณหนูรองคงไปที่เรือนไผ่เขียวของคุณหนูใหญ่แล้วเจ้าค่ะ”

“ดี เด็กคนนี้ช่างไหวพริบดีจริง ๆ” สิ้นคำ ฟางซื่อก็เอ่ยถามอีกครั้ง “จือหลานเล่า?”

“คุณชายน้อยยังไม่กลับจวนเจ้าค่ะ”

วันนี้ที่จวนมีเรื่องใหญ่ ถังจือหลานบุตรชายภรรยาเอกจวนถังกลับไม่ปรากฏตัว โชคดีที่หลิวจิ่วจู๋เป็นลูกสาว จึงไม่ถูกลือว่าเขาข่มเหงรังแกนาง หากนางเป็นลูกชาย เกรงว่าคำนินทาว่าร้ายเหล่านั้นอาจบดขยี้ถังจือหลานจนป่นปี้เลยทีเดียว

อย่างไรก็ตาม หลิวจิ่วจู๋เป็นลูกสาวจึงไม่เป็นภัยต่อสถานะของลูกชายนาง ภายหน้าลูกชายนางก็จะได้สืบทอดจวนกั๋วกง ดังนั้นนังเด็กชั่วผู้นี้จึงไม่กระทบต่อสถานะอะไรของเขา

ถังจือฮุ่ยปรี่ไปที่เรือนไผ่เขียว เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องจากข้างในจึงเอ่ยกับพ่อบ้านและแม่นมที่อยู่ข้าง ๆ “เป็นอย่างไรบ้าง”

“คุณหนูใหญ่เพิ่งเข้าไป ยังไม่รู้สถานการณ์ขอรับ”

“พี่หญิงข้าเข้าไปทำอะไร? นางเป็นแม่นางยังไม่ออกเรือนผู้หนึ่งจะให้เห็นเลือดได้อย่างไร? ไยพวกเจ้าไม่ห้ามนาง หากทำให้นางกลัวแล้ว นั่นจะไม่ทำให้ท่านพ่อท่านแม่ปวดใจมากหรือ?”

“คุณหนูใหญ่ยืนกรานจะเข้าไปเจ้าค่ะ”

“หลีกไป” จงซู่เกินเดินถืออ่างน้ำเข้าไปข้างใน

“พี่ใหญ่ผู้นี้…” ถังจือฮุ่ยเอ่ยกับจงซู่เกิน “ท่านเป็นสามีของพี่หญิงข้างในกระมัง? ฮูหยินของท่านเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ตอนนี้พวกเรากำลังยุ่ง ไม่มีเวลาคุยกับท่าน ท่านออกไปได้ก่อนได้หรือไม่?” จงซู่เกินเดินชนนางอย่างหมดความอดทน ก่อนจะรีบรุดเข้าไปในห้อง

ถังจือฮุ่ย “…”

เสียงกรีดร้องข้างในดังไม่หยุด

ถังจือฮุ่ยได้ยินเสียงร้องพลันรู้สึกขนลุกขนชันทั่วทั้งสรรพางค์กาย

เสียงหลิวจิ่วจู๋ดังออกมา “หัวโผล่ออกมาแล้ว!”

ลู่จื่อชิงประหลาดใจ “จริงหรือ หัวโผล่ออกมาแล้ว ใกล้จะคลอดแล้ว”

ถังจือฮุ่ยได้ยินเสียงของลู่จื่อชิงจึงหันไปมองคนข้าง ๆ “ข้างในคือ…”

“คุณหนูรองลู่”

“เหตุใดคุณหนูรองลู่ถึงอยู่ข้างใน?”

“คุณหนูรองลู่พาคุณหนูใหญ่มาส่งเจ้าค่ะ”

ถังจือฮุ่ยจัดเผ้าจัดผมของตน