บทที่ 1199 ตอนพิเศษ (75.2)

บทที่ 1199 ตอนพิเศษ (75.2)

บทที่ 1199 ตอนพิเศษ (75.2)

ชูอีลูบคลำแขนของลู่จืออวิ๋น จากนั้นก็ไล้จากแขนลงไปข้างล่างจนถึงต้นขา

ลู่จืออวิ๋นมองเขาอย่างสงบ

ชูอีรู้สึกตัวว่าการกระทำของตนมีบางอย่างไม่เหมาะสม สีหน้าพลันแข็งทื่อขึ้นมา

“ข้าไม่ได้คิดจะล่วงเกิน ข้าไม่ได้จงใจ…”

ลู่จื่ออวิ๋นเดินเข้าไปในห้องฝั่งตรงข้าม

นางเคยมาบ้านป้าหลินจึงรู้ว่าหญิงชราอาศัยอยู่ห้องใด

ชูอีเห็นนางเป็นเช่นนั้นจึงรีบตามไป

เขาจับตาดูทุกความเคลื่อนไหวของนางอย่างระมัดระวัง คิดจะดูว่านางโกรธเขาแล้วหรือไม่

คราใดที่นางแสดงสีหน้าไม่มีความสุข หัวใจของเขาจะเต้นรัวราวกลับตีกลอง เขามักจะรู้สึกว่าไม่ควรทำให้นางโกรธ แม้ว่านางจะต้องการดวงดาวบนท้องฟ้า เขาก็ต้องหาทางสอยมันลงมาให้นางให้ได้

อย่างไรก็ตาม หลังจากทั้งสอง ‘รู้จักกัน’ เขาก็มักจะทำให้นางโกรธอยู่เนือง ๆ

นางมักจะเป็นฝ่ายแสดงน้ำใจ แต่เขากลับวิ่งหนีครั้งแล้วครั้งเล่า อย่างไรนางก็ดีถึงเพียงนั้น แต่ที่มาของเขาไม่แน่ชัด ไม่ต้องกล่าวถึงใบหน้าอัปลักษณ์นี้เลย เขาที่เป็นเช่นนี้จะคู่ควรกับคนที่สมบูรณ์เพียบพร้อมอย่างนางได้อย่างไร?

“ท่านป้า ข้าช่วยท่าน”

“ฮูหยินลู่ ขอบคุณแล้ว” ป้าหลินแตะแขนของลู่จื่ออวิ๋น ดวงตาคู่นั้นมองไปข้างหน้า ไม่ได้จดจ่อที่สิ่งใดสิ่งหนึ่ง “มือของท่านอ่อนนุ่มจริง ๆ แม้ข้าจะมองไม่เห็นก็รู้สึกได้ว่าท่านจักต้องเป็นลูกสาวสกุลผู้สูงศักดิ์เป็นแน่ คนที่มีฐานะอย่างท่าน เหตุใดจึงมาอาศัยอยู่ในที่เล็ก ๆ นี้ของเราเล่า?”

“เดิมทีข้าอาศัยอยู่ในเมืองหลวง” ลู่จื่ออวิ๋นพยุงป้าหลินไปทางห้องสุขา

ห้องสุขานั้นถูกปรับปรุงใหม่ให้เหมาะสมกับการใช้งานของหญิงชราตาบอดยิ่งกว่าเดิม นางเพียงแค่รับผิดชอบพาหญิงชราไปถึงที่นั่น เมื่อป้าหลินนั่งลงก็สามารถปล่อยได้แล้ว

หญิงชราไม่ได้ขอให้นางรออยู่ข้างใน หากแต่ขอให้นางรออยู่ข้างนอก ไม่ว่าห้องสุขาจะสะอาดเพียงใดก็ยังมีกลิ่นไม่พึงประสงค์ แล้วจะให้ฮูหยินที่บอบบางเช่นนี้ทนรับความไม่เป็นธรรมได้อย่างไร

เมื่อหญิงชราออกมาจากห้องน้ำ

ลู่จื่ออวิ๋นถึงได้เข้าไปช่วยพยุงอีกครั้ง

ยามนี้เอง ชูอีก็เข้ามาหาแล้วเช่นกัน

คนหนึ่งจับมือซ้าย อีกคนจับมือขวา ผู้ใดไม่รู้ยังจะคิดว่าลูกสะใภ้กับลูกชายบ้านใดกำลังดูแลแม่เฒ่า

“ข้าอายุมากแล้ว อยู่บ้านทั้งวันไม่ออกไปข้างนอก ไม่ได้คุยกับผู้ใดมานาน หากท่านมีเวลาก็พูดคุยกับข้าสักสองสามประโยคเถิด?” ป้าหลินนั่งลงโดยมีชูอีคอยช่วยพยุง

นางดึงลู่จื่ออวิ๋นไว้ไม่ปล่อย ชวนนางให้นั่งลงตาม

ลู่จื่ออวิ๋นเหลือบมองชูอีแวบหนึ่ง

ชูอีกล่าว “ข้าจะไปผ่าฟืน”

เขาเดินถือขวานไปที่มุมหนึ่งของลานบ้าน

ฟืนกองพะเนินอยู่ตรงนั้น ข้างบนมีเพิงสร้างเอาไว้ เช่นนี้ยามฝนตกฟืนจะได้ไม่เปียก

“ข้ามีสามีหนึ่งคนและยังมีลูกอีกสองคน” ลู่จื่ออวิ๋นกล่าวเช่นนี้ออกมา แล้วก็มองไปทางชูอี

ความเคลื่อนไหวในการผ่าฟืนของฝ่ายหลังเชื่องช้าเป็นอย่างมาก ไม่มีเสียงฟืนถูกผ่าโพล๊ะ ๆ อย่างปกติ

“คนผู้นั้นเล่า?”