บทที่ 1203 ตอนพิเศษ (77.2)

บทที่ 1203 ตอนพิเศษ (77.2)

บทที่ 1203 ตอนพิเศษ (77.2)

ลู่จื่ออวิ๋นกดลงบนท้องของสตรีผู้นั้น

สตรีนางนั้นกระอักน้ำออกมา จากนั้นจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

“เหตุใดต้องช่วยข้าไว้? เหตุใดต้องช่วยข้า?” หญิงสาวกระซิบเสียงแผ่วอย่างสิ้นหวัง

ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ย “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ตายย่อมไม่สู้มีชีวิตอยู่”

“ในเมื่ออยู่ไม่สู้ตาย เหตุใดไม่ปล่อยให้ข้าตาย?” หญิงสาวกรีดร้องเสียงดัง

“ได้ เช่นนั้นตอนนี้ไปกระโดดอีกทีสิ พวกข้าจะต้องไม่ช่วยท่านเป็นแน่” ลู่จื่ออวิ๋นลุกขึ้นยืน

ชูอีเดินเข้ามา “เสื้อผ้าท่านก็เปียกแล้วเช่นกัน”

“อืม ข้าต้องกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว ท่านเล่า? ท่านยังจะอยู่ที่นี่อีกหรือไม่?”

ชูอีเอ่ย “ข้าก็จะกลับแล้วเช่นกัน”

เพียงแต่วันนี้เกรงว่าจะไม่ได้กินปลาแล้ว

ลู่จื่ออวิ๋นเหลือบมองเขาที่เปียกโชกไปทั้งตัวแวบหนึ่ง

ถึงแม้จะผอมกว่าเมื่อก่อนเล็กน้อย ทว่ารูปร่างของเขาก็ยังดูกำยำเช่นเคย

เสื้อผ้าเปียกโชก ลู่ติดไปกับร่างกาย เรือนร่างที่สมบูรณ์แบบจึงเผยออกมาให้เห็นด้วยประการฉะนี้

ชูอีรู้สึกว่าแววตาของลู่จื่ออวิ๋นแปลกไปจึงมองตามสายตานางและเห็นตนเอง…

ใบหน้าของเขาชะงักค้าง รีบใช้ตะกร้าสะพายหลังบังร่างกายด้านหน้าเอาไว้

ลู่จื่ออวิ๋นพึมพำ “ยามนี้แล้วถึงจะรู้จักปกปิด ท่านช้าไปแล้ว”

“ฮูหยินลู่ โปรดระงับตน” ชูอีขัดเคือง

ลู่จืออวิ๋นมองเขาด้วยความประหลาดใจ

โปรดระงับตน?

เขาหมายความว่านางไม่ระงับตนหรือ?

นางสาวเท้าจากไปทันที เมินเฉยต่อบุรุษที่เดินตามหลังนางไปติด ๆ โดยสมบูรณ์

“ฮูหยินลู่…” ชูอีตามไป “ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น…”

เหตุการณ์นี้เป็นเพียงฉากหนึ่ง ลู่จื่ออวิ๋นขุ่นมัวอยู่ชั่วครู่ ทว่าไม่นานก็สงบลง ไป๋จื่อกับติงเซียงมองอยู่ข้าง ๆ อย่างจนปัญญา เพียงแต่ก็รู้เช่นกันว่าเซี่ยเฉิงจิ่นไม่รู้สิ่งใดทั้งสิ้น แม้เจ้านายพวกนางจะโมโหเขา เขาก็ไม่รู้สึกรู้สาอะไร แทนที่จะทะเลาะกัน ยังไม่สู้จดเรื่องเหล่านี้ไว้ รอเขาฟื้นความทรงจำแล้วค่อยชำระในภายหลัง

มีเสียงดังครื้นเครงมาจากบ้านข้าง ๆ ฟังจากเสียงคงเป็นหลี่ซานที่ขายเสือได้ราคาสูงกว่าที่คาดการณ์ไว้ถึงห้าตำลึง เสือตัวนั้นถูกขายไปหนึ่งร้อยห้าตำลึงเงิน! นี่แสดงให้เห็นถึงความสามารถของชูอี

“พี่ชูอี พาพวกเราขึ้นเขาไปสู้กับสัตว์ตัวใหญ่ ๆ สักตัวเถอะ!” หลี่ซานตามติดชูอีแจ “ข้าขอร้องท่านละ ขอร้องท่านเถิดนะ พรุ่งนี้เป็นเส้นตายแล้ว หากข้าไม่ได้เงินมา เสี่ยวหลานจะไม่แต่งกับข้า”

“สตรีเช่นนั้นแต่งกลับมาก็เป็นปัญหา” ชูอีกล่าว “หากนางไม่อยากแต่ง เช่นนั้นก็ไม่ต้องแต่ง โลกนี้มีสตรีเป็นพันเป็นหมื่นคน สตรีที่มีคุณธรรมยิ่งไม่รู้มีมากน้อยเพียงใด เหตุใดต้องให้นางข่มขู่เจ้า?”

“นี่ไม่ใช่การข่มขู่ นี่เป็น… นี่เป็นความรักระหว่างบุรุษสตรี” หลี่ซานเอ่ย “พี่ชูอี ท่านมีสตรีที่พึงใจหรือไม่? หากท่านมีก็จะสัมผัสได้ถึงความรู้สึกนั้น ความรู้สึกที่ถูกผู้อื่นกัดกินตาย แม้รู้ทั้งรู้ว่ากำลังถูกจูงจมูกก็ยังคงยินยอมพร้อมใจที่จะทำเช่นนั้น”

“ข้ารู้”

“ข้าไม่อาจรับรองได้ว่าครั้งต่อไปที่เราพบเสือที่ร้ายกาจเท่าเดิมหรือเสือที่ร้ายกาจยิ่งกว่า ข้าจะยังปกป้องพวกเจ้าได้อย่างครั้งนี้หรือไม่”