บทที่ 1216 ตอนพิเศษ (84.1)

บทที่ 1216 ตอนพิเศษ (84.1)

บทที่ 1216 ตอนพิเศษ (84.1)

หลี่หยวนจงมาเยี่ยมถึงที่บ้านพร้อมกับ ‘หัวที่แตก’ ภายใต้ผ้าพันแผลเพื่อกล่าวคำขอบคุณ

ไป๋จื่อกับติงเซียงขวางเขาไว้

“แม่นางทั้งสองท่าน ข้ามาขอบคุณพี่ใหญ่ชูอี” หลี่หยวนจงเอ่ย “หากไม่ใช่เพราะความกล้าหาญของเขา ข้ากับคนของข้าคงไม่ต้องคิดแม้แต่จะออกจากภูเขาลูกนั้นอย่างมีชีวิต ต่อเราแล้วพี่ใหญ่ชูอีเป็นมีบุญคุณช่วยชีวิต จะอย่างไรก็ต้องขอบคุณเขาดี ๆ สักครั้ง”

“พวกเราไม่ได้ขัดขวางการขอบคุณผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตท่าน เพียงแต่ตอนนี้ไม่ได้ คุณชายชูอีมีไข้แล้ว คุณหนูของพวกเรากำลังดูแลเขาอยู่ข้างใน”

“คุณหนูพวกท่านกับพี่ใหญ่ชูอี….” หลี่หยวนจงได้ยินว่าลู่จื่ออวิ๋นกำลังดูแลชูอีอยู่ข้างในด้วยตนเอง ในที่สุดสมองที่ไม่ค่อยจะชาญฉลาดนักของเขาก็ตอบสนอง “พวกเขาสองคน…”

“ไม่ผิด เป็นอย่างที่ท่านคิด” ไป๋จื่อกล่าว

รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่หยวนจงหายไป เขามองไปทางประตูเศร้า ๆ แล้วถอนหายใจเบา ๆ “ดังคาด สาวงามย่อมคู่ควรกับวีรบุรุษ หากพี่ใหญ่ชูอีไม่ได้ช่วยข้า ข้าคงต้องลองสู้ดูสักตั้ง เพียงแต่ พี่ใหญ่ชูอีเป็นผู้มีพระคุณของข้า ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ไม่อาจก้าวผ่านกำแพงของผู้มีพระคุณได้ ช่างเถิด ข้าทำได้เพียงอดทนต่อความเจ็บปวดและยอมแพ้แล้ว”

ติงเซียงระเบิดหัวเราะออกมา

ส่วนไป๋จื่อส่ายหน้า สีหน้าดูเวทนาเป็นอย่างยิ่ง

นายน้อยโง่เขลาผู้นี้น่าสนใจจริง ๆ

ผู้อื่นเขาเดิมทีก็เป็นสามีภรรยาโดยชอบธรรม ต้องให้เขามาหลีกทางรักให้หรือ? เขาเป็นคนเช่นใดกัน?

“ติงเซียง ไป๋จื่อ…”

“คุณหนู บ่าวอยู่นี่เจ้าค่ะ”

ไป๋จื่อกับติงเซียงได้ยินเสียงของลู่จื่ออวิ๋นจึงรีบหันหลังกลับเข้าห้องไป

หลังจากย้ายเซี่ยเฉิงจิ่นไปที่เตียงแล้ว ลู่จื่ออวิ๋นก็ไปต้มยาที่ครัว เมื่อเดินออกมาจากห้องก็เห็นหลีหยวนจงกับคนของเขาจึงสาวเท้าเข้าไปหา

“ท่านยังอยู่นี่อีกหรือ?” ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ย “ตอนนี้เขายังไม่ได้สติ ถึงแม้ท่านจะไปดูเขา เขาก็ไม่รู้ ไม่เช่นนั้นอีกสองสามวันค่อยมาเถิด! ท่านกับคนของท่านก็บาดเจ็บเช่นกัน หลายวันนี้ก็รักษาตัวพักฟื้นให้ดี”

“ฮูหยินลู่ ท่านช่างเป็นห่วงพี่ใหญ่ชูอีจริง ๆ พวกท่านมีความเกี่ยวข้องอะไรกันแน่?” หลี่หยวนจงยังไม่ยอมแพ้

ลู่จื่ออวิ๋นหันกลับไปทางห้องแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เขาเป็นรักแท้ของข้า”

“ข้าเข้าใจแล้ว” หลี่หยวนจงยอมแพ้โดยสมบูรณ์ “กล่าวอย่างไม่ปิดบัง ข้าตกหลุมรักฮูหยินตั้งแต่แรกพบ เดิมทีอยากทำความรู้จักฮูหยินเสียก่อนแล้วค่อย ๆ เอาชนะใจท่าน บัดนี้ฮูหยินยอมรับความรู้สึกของตนอย่างใจกว้าง นี่ทำให้ข้ารู้สึกว่าไม่ได้ชอบคนผิด อีกอย่างฮูหยินงดงามเพียงนี้ กลับไม่เคยตัดสินคนจากเปลือกนอก ข้าไม่ได้บอกว่าพี่ใหญ่ชูอีหน้าตาไม่น่ามอง ข้าเพียงจะบอกว่า…”

จู่ ๆหลี่หยวนจงพลันรู้สึกว่าปากตนเองโง่งมขึ้นมา

เขาอยากจะแสดงท่าทีบางอย่าง ทว่าคำพูดที่เอ่ยออกมากลับเปลี่ยนความหมายทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจเสียเปล่า ๆ

ลู่จื่ออวิ๋นเห็นสีหน้าหงุดหงิดของเขาก็หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะกล่าว “ข้าเข้าใจความหมายของท่าน ท่านไม่ต้องอธิบาย วันนี้ร้อนอบอ้าว พวกท่านอย่าอยู่ที่นี่อีกต่อไปเลย กลับไปเถอะ!”

หลี่หยวนจงมองดูดวงอาทิตย์ที่ลอยอยู่กลางท้องฟ้าแล้วกล่าวคำลาลู่จื่ออวิ๋น

ครึ่งชั่วยามให้หลัง คนของหลี่หยวนจงเข็นรถน้ำแข็งคันหนึ่งมา

“คุณชายบอกว่าอากาศร้อน พี่ใหญ่ชูอีกำลังเป็นไข้ หากมีน้ำแข็งคลายร้อนก็จะหายเร็วขึ้น ถึงแม้ว่าน้ำแข็งจะไม่อาจลดไข้ แต่ก็สามารถช่วยคลายความร้อนให้ทุกคนได้ เช่นนี้พี่ใหญ่ชูอีจะได้สบายระหว่างรักษาตัวจากอาการบาดเจ็บ”

“ขอบคุณคุณชายพวกเจ้าแทนข้าด้วย”

“คุณชายกล่าวแล้ว นี่เป็นสิ่งที่เขาควรทำขอรับ” คนเหล่านั้นส่งของแล้วก็จากไป

เมื่อเซี่ยเฉิงจิ่นตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็บังเอิญเห็นลู่จื่ออวิ๋นกำลังทุบน้ำแข็งด้วยค้อน ห่อน้ำแข็งก้อนเล็ก ๆ ด้วยผ้าแล้ววางลงบนหน้าผากเขา