บทที่ 1229 ตอนพิเศษ (90.2)

บทที่ 1229 ตอนพิเศษ (90.2)

บทที่ 1229 ตอนพิเศษ (90.2)

“น้องสาวผู้นี้ของเจ้าดูอ่อนแอบอบบาง นึกไม่ถึงว่านางจะไม่ใช่ตะเกียงประหยัดน้ำมัน” หยางชิงซือกล่าว “โชคดีที่เจ้าฉลาด ไม่ได้ถูกนางหลอกเอาได้”

“เริ่มแรกที่นางมาเล่นกับข้า ข้ายังนึกดีใจ นางดูเหมือนกระต่าย ไม่มีพิษมีภัยทั้งต่อมนุษย์และสัตว์ นึกไม่ถึงว่านางจะไม่ใช่กระต่ายแต่เป็นหมาป่าห่มหนังแกะ หากวันนั้นข้าไม่เห็นสาวที่นางซื้อตัวให้มาวางยาพิษในสำรับอาหาร คงไม่รู้ว่านางร้ายกาจได้ถึงเพียงนี้ เดิมทีข้าคิดจะนำเรื่องนี้ไปบอกท่านพ่อ แต่พี่จิ่งบอกว่าเขาจะจัดการเอง ข้าไม่ต้องห่วง”

“เช่นนั้น พี่จิ่งของเจ้าก็มีเมตตาจริง ๆ ข้าเห็นพวกนางยังอยู่ดีมีสุข ไม่ได้รับผลใด ๆ แม้แต่น้อย”

“ในเมื่อมอบให้พี่จิ่งแล้ว ข้าเชื่อว่าเขาจะจัดการได้ดี อีกอย่าง ถึงแม้จะปล่อยพวกนางไปก็ไม่เป็นไร อย่างไรเสียข้าก็แต่งเข้าสกุลลู่แล้ว ภายหน้าคงไม่ได้ไปมาหาสู่กับจวนถังกั๋วมากนัก พวกนางคงไม่กล้ามาสร้างปัญหาอะไรให้”

“เจ้ากล่าวได้มีเหตุผล”

หลายวันต่อมาเป็นวันที่ครึกครื้นสำหรับสกุลลู่

หลิวจิ่วจู๋มีสหายที่ดีอย่างหยางชิงซืออยู่เคียงข้าง พี่สาวน้องสาวสกุลลู่ดูแลนางเป็นอย่างดี อีกทั้งสิงเจียซือผู้เป็นพี่สะใภ้ก็ขึ้นชื่อเรื่องเข้ากับคนง่าย ในเวลาเพียงไม่กี่วัน นางก็ได้ลิ้มรสชาติความรักของครอบครัวอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา

สิงเจียซือในยามนี้กำลังคลอดลูกแล้ว

ทุกคนในสกุลลู่รวมตัวกันอยู่นอกห้องคลอด ฟังเสียงสิงเจียซือคลอดอยู่ข้างใน

“ท่านหมอ เหตุใดลูกสะใภ้ไม่ส่งเสียงร้องเล่า? ปกติการคลอดบุตรนั้นเจ็บปวดยิ่งนัก ลูกสะใภ้ควรจะกรีดร้องเสียงดังจึงจะถูก” มู่ซืออวี่เอ่ยถามหมอหลวง

หมอหลวงกล่าวด้วยท่าทีเคารพนบนอบ “พระชายาวางใจ พระชายาน้อยไม่เป็นไร นางไม่ได้ส่งเสียงร้อง เพราะนางกัดผ้าหนา ๆ เอาไว้ ไม่ยอมให้ตนเองส่งเสียงออกมา”

“ฉาวอวี่ เจ้าเข้าไปดู ภรรยาเจ้าคลอดลูกเจ็บปวดมากเพียงใด ไยนางใส่ใจภาพลักษณ์ของตนเพียงนี้ เจ้าบอกนางว่าการคลอดไม่ใช่เรื่องง่ายดาย พวกเราเป็นห่วง นางไม่จำเป็นต้องอดทน ส่งเสียงร้องออกมาเลย ไม่เช่นนั้นเมื่อตนเองหายใจลำบากย่อมคลอดลูกยากขึ้นแล้ว”

“นี่… ห้องคลอดเป็นสถานที่ไม่สะอาด หากท่านอ๋องน้อยเข้าไปคงไม่ค่อยดีต่อเขา” หมอหลวงข้าง ๆ เอ่ยขึ้น

“สกุลลู่ไม่ได้ให้ความสำคัญกับเรื่องเหล่านี้” ลู่อี้เอ่ยนิ่ง ๆ “เช่นนั้น ลูกสะใภ้ที่กำลังจะคลอดทายาทให้สกุลเราจะอยู่ในที่ที่ไม่สะอาดได้อย่างไร?”

ไม่นานหลังจากลู่ฉาวอวี่เข้าไป เสียงกรีดร้องแหลมสูงก็ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงร้องของเด็กทารกที่ทำลายความเงียบ

“คลอดแล้ว… คลอดแล้ว… เป็นคุณชายน้อยเจ้าค่ะ” หมอทำคลอดกล่าวอย่างตื่นเต้น

“ดียิ่งนัก” ลู่จื่อชิงกล่าว “ขอข้าอุ้มเขาได้หรือไม่?”

“ตกรางวัล” มู่ซืออวี่เอ่ย “พ่อบ้าน บ่าวรับใช้จวนลู่ทุกคน ไม่ว่าจะเป็นคนงานประจำหรือคนงานชั่วคราว วันนี้ล้วนได้รับพรจากเรื่องน่ายินดีของเรา ทุกคนจะได้เงินเดือนเป็นสามเท่า!”

พ่อบ้านกล่าวยิ้ม ๆ “เช่นนั้นข้าน้อยต้องขอบคุณพระชายาแทนพวกเขาแล้ว”

สิงเจียซือให้กำเนิดหลานชายคนโตสกุลลู่ ทั่วทั้งสกุลลู่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นยินดี

หลังจากนั้นไม่นาน ของขวัญพระราชทานก็ถูกส่งมาจากพระราชวัง ทั้งหมดล้วนมอบให้สิงเจียซือผู้มีความชอบในการให้กำเนิดทายาท