บทที่ 1230 ตอนพิเศษ (91.1)

บทที่ 1230 ตอนพิเศษ (91.1)

บทที่ 1230 ตอนพิเศษ (91.1)

“อย่าวิ่ง…”

ซ่งหานจือเดินเข้ามาในเรือนพร้อมกับขนมถังหูลู่หลายสิบไม้ เขาเห็นลู่จื่อชิงกำลังวิ่งตามลู่อวี่เล่อ

ลู่อวี่เล่อ ลูกชายคนโตของลู่ฉาวอวี่และอาจจะเป็นลูกคนเดียว เพราะสิงเจียซือร่างกายไม่แข็งแรงนัก ลู่ฉาวอวี่จึงไม่อนุญาตให้นางคลอดลูกอีก ทั้งคู่จึงไม่มีแผนจะมีลูกคนที่สอง

เป็นเวลาสามปีแล้วที่ลู่อวี่เล่อเกิดมา

ลู่อวี่เล่อได้รับการถ่ายทอดความงดงามมาจากบิดา ดูเหมือนเทพเซียนน้อยผู้หนึ่ง เขาชอบเล่นกับอาหญิงรองมากที่สุด เพราะอาหญิงรองไม่เคร่งครัดเท่ากับบิดาและไม่น่ากลัวเท่ามารดาของเขา เด็กน้อยจึงมักจะมาเล่นซนอยู่กับนาง ทว่าตอนนี้ท้องของอาหญิงรองโตขึ้นแล้ว อาเขยรองคอยดูแลอย่างใกล้ชิด นางจึงทำอย่างเมื่อก่อนที่คิดจะขี่ม้าก็ขี่ คิดจะขึ้นเขาไปจับกระต่ายก็ขึ้นได้

“ไม่ใช่ว่าเจ้าอยากกินถังหูลู่หรือ? ข้าซื้อกลับมาให้เจ้า” ซ่งหานจือประคองลู่จื่อชิงนั่งลง

ลู่จื่อชิงมองถังหูลู่ตรงหน้าแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ซ่งหานจือ เจ้ากำลังป้อนอาหารหมูหรือไร? ข้ากินเยอะเพียงนั้นได้ที่ใดกัน?”

“เจ้าจะกินกี่ไม้ก็กินเท่านั้น ไม่อยากกินก็แบ่งให้ผู้อื่น” ซ่งหานจือยกมือลูบท้องของนาง “ท้องใหญ่เพียงนี้ยังมัวเล่นซนกับเล่อเอ๋อร์อยู่อีก เล่อเอ๋อร์ อาเขยกำชับเจ้าไว้ว่าอย่างไร? ท้องอาหญิงรองของเจ้าโตแล้ว เจ้าจะต้องคอยจับตาดูนาง อย่าให้นางวิ่งเพ่นพ่านไปทั่ว เหตุใดจึงมาวิ่งเล่นไล่จับกับนางได้เล่า?”

“ท่านอาเขยรอง ท่านหมอบอกว่าอาหญิงรองของข้าแข็งแรงราวกับลูกวัว ไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อย ท่านอย่าได้กังวลเพียงนั้น” ลู่อวี่เล่อกล่าว “ท่านดูสิ นางวิ่งได้เร็วเพียงใด วิ่งเร็วยิ่งกว่ากระต่ายซะอีก”

“เล่อเอ๋อร์พูดถูก” ลู่จื่อชิงกล่าว “เจ้าอย่าได้กังวลจนเกินไป ข้าที่กำลังจะคลอดลูกยังไม่กังวล เจ้าจะกังวลไปไย”

ซ่งหานจือบีบจมูกนางเบา ๆ “ข้าจะเขียนจดหมายไปบอกพ่อตากับแม่ยาย ตอนนี้เจ้านับวันยิ่งไม่เกรงฟ้าไม่กลัวดินขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว”

“เจ้ายังอยากรักษาหน้าอยู่หรือไม่? พวกเราล้วนแต่งงานแล้ว เจ้ายังจะบ่นอีกหรือ” ลู่จื่อชิงกอดแขนซ่งหานจือ “เพียงแต่ ข้าคิดถึงท่านพ่อท่านแม่ พวกเขาออกไปเที่ยวเล่นสนุกอยู่ข้างนอก ลูกสาวผู้นี้ล้วนลืมไปแล้ว”

“เมื่อวานเพิ่งได้รับจดหมายจากพวกเขากระมัง?”

“นั่นเป็นแม่ข้าที่เขียนมา พ่อข้าไม่มีทางเขียนถึงข้า ในสายตาเขา แม่ข้าอยู่ข้างกายเขาก็พอแล้ว พวกเราลูก ๆ ล้วนเป็นของแถมที่ได้มายามซื้อของ” ลู่จื่อชิงเบ้ปากเอ่ย “สามี พวกเราไปเล่นกับท่านพ่อท่านแม่เถิด ข้าไม่อยากอยู่เมืองหลวง ที่นี่น่าเบื่อเกินไปแล้ว”

“ตอนนี้ยังไม่ได้” ซ่งหานจือลูบลงบนท้องนาง “เจ้าใกล้คลอดแล้วจะเตร็ดเตร่ไปทั่วได้อย่างไร”

สีหน้าของลู่จื่อชิงเต็มไปด้วยความผิดหวัง

“อันที่จริงไม่นานมานี้มีราชทูตจากราชสำนักต้องออกว่าราชการต่างถิ่นพอดี จำต้องออกเดินทางไปตามท้องที่ต่าง ๆ เพื่อตรวจสอบการทำงานของขุนนางท้องถิ่น บางทีเจ้าอาจลองทูลขอฝ่าบาทดูได้”

“จริงหรือ?”

“อืม ยังเหลือเวลาสองเดือนก่อนจะถึงเวลาที่ท่านหมอบอก บางทีพวกเราอาจไปถึงที่ที่ท่านพ่อท่านแม่อยู่ภายในสองเดือน พวกเราค่อย ๆ เดินทางและให้ท่านหมอหลวงเดินทางไปพร้อมกันด้วย ถ้าระวังหน่อยก็คงไม่มีอะไร”

ลู่จื่อชิงเข้าไปกอดเอวซ่งหานจือ

ทั้งร่างของนางฝังอยู่ในอ้อมแขนเขา ดวงตาเปียกชื้น

“เป็นอะไรไป?” ซ่งหานจือลูบผมของนางเบา ๆ